Giorgio Armani Si Passione Red Bloom EDP 

Jestem w głębokim szoku, bo byłam święcie przekonana, że te perfumy będą totalnie nie dla mnie. Zazwyczaj omijam szersze flanki Si Passione, bo wydawały mi się zbyt słodkie, owocowe albo po prostu „nie moje”. A tu proszę – kupiłam je właściwie na przekór sobie i… zakochałam się. Od pierwszego psiknięcia uderza soczysta, dojrzała malina – taka prawdziwa, lekko kwaskowata, apetyczna, ale nie cukierkowa. Razem z czarną porzeczką i bergamotką daje bardzo żywy, radosny i orzeźwiający początek. Nie jest to jednak typowa owocowa bomba – owocowość jest elegancka i szybko przechodzi w serce zapachu. W sercu dominuje piękna, pudrowa róża i kosaciec (iris). Róża jest tu wielowymiarowa – ma zarówno świeże płatki, jak i głębszy, bardziej kremowy charakter. Iris dodaje tej aksamitnej, pudrowej miękkości i elegancji, której się nie spodziewałam. Całość jest kwiatowo-owocowa, ale z klasą. W bazie wychodzi ciepła bourbon wanilia, cashmeran i ambrowe drewno. Zapach robi się wtedy otulający, zmysłowy i bardzo komfortowy – słodki, ale nie mdły, pudrowy, ale nie babciny. Ma w sobie taką luksusową, kremową miękkość, która sprawia, że chce się go wąchać non stop. Na mojej skórze trzyma się świetnie – 8-10 godzin bez problemu, projekcja jest elegancka: pierwsze godziny zauważalna, później pięknie otula. Nie dusi, ale jest obecny. Szczerze? Nie wiem, dlaczego byłam taka pewna, że mi się nie spodobają. Okazało się, że to jeden z najbardziej „nosowalnych” i przyjemnych zapachów Armaniego, jakie ostatnio testowałam. Jest kobiecy, nowoczesny, zmysłowy i ma w sobie radość, której nie spodziewałam się po tej linii.