klub recenzentki wizaz klub recenzentki wizaz Wejdź
poród do wody
Fotolia
Styl życia

Jak wygląda poród naturalny do wody?

Poród do wody to urodzenie dziecka bezpośrednio do wody. Jest to możliwe tylko w specjalnie do tego przygotowanych oddziałach położniczych. Ten rodzaj porodu uznawany jest za naturalny i wyjątkowo łagodny dla dziecka, a także łatwiejszy dla matki, gdyż dzięki wodzie jest mniej bolesny, łagodzi nie tylko bóle parte, ale przede wszystkim bardzo dokuczliwe bóle krzyża, które doskwierają ok. 80% rodzących.
Łucja Zbieniewska
luty 28, 2011
poród do wody

TOP 5 kremów BB na lato. Przykryją nie tylko przebarwienia

Przebieg porodu do wody

Tak jak każdy poród, dzieli się on na kilka etapów, z czego pierwsze dwa rodząca przechodzi tak samo, jak przy standardowym porodzie.

Etap pierwszy (rozwieranie szyjki), który liczy się od momentu wystąpienia regularnych skurczów mięśnia macicy, występujących mniej więcej co 15-20 minut. Na początku ma miejsce faza pierwsza - wstępna, w której przede wszystkim dochodzi do rozwarcia się szyjki macicy – od otworzenia się szyjki do małego rozwarcia (ok. 3 cm). W tym czasie możesz odczuwać bóle podobne jak podczas miesiączki; zwykle jest to tzw. ból krzyżowy (w dole pleców), który może promieniować do dołu brzucha. Czas trwania tego okresu jest bardzo indywidualny, może trwać od kilku do kilkunastu godzin; zwykle dłużej przy pierwszym porodzie. Lekarze sugerują, aby przyszła mama przetrwała ten etap w domu – to dobry moment na małą przekąskę, kąpiel, spacer. Warto sprawdzić, czy twoja torba do szpitala jest kompletna – zobacz, czy spakowałaś ubrania dla siebie i dziecka, kosmetyczkę, dokumenty.

Następnie nadchodzi faza druga, zwana aktywną. Szyjka rozwiera się od 3 do ok. 7cm, skurcze są coraz częstsze i silniejsze. Bóle są mocniejsze, obejmują już cały brzuch, może nastąpić krwawienie. To odpowiednia chwila, aby jechać do szpitala, teraz poród postępuje już szybciej. Zwykle ten okres trwa ok. 2-3 godzin (krócej u pań, które już rodziły). W tym czasie niekiedy dochodzi do pęknięcia pęcherza płodowego i odejścia wód płodowych, niemal zawsze do tego momentu następuje ujście czopu śluzowego. Pod koniec tej fazy, kiedy rozwarcie będzie miało ok. 5 cm, położna poprosi cię o przejście do wanny. Będziesz mogła w niej przebywać przez ok. pół godziny, potem wyjdziesz z wody, owiniesz się ręcznikiem, założysz szlafrok. Następnie położna zmierzy ci ciśnienie, tętno, temperaturę ciała oraz wymieni wodę w wannie. Lekarz może też zlecić badanie KTG. Jeśli wszystko będzie w porządku, wrócisz do wanny.

Gdy skurcze stają się tak częste, że niemal nie ma między nimi przerw, nadchodzi faza trzecia porodu, zwana przejściową. To najtrudniejszy, ale zwykle najkrótszy okres pierwszej fazy porodu – trwa zwykle nie dłużej niż godzinę. Następuje rozwarcie się szyjki do tzw. pełnego rozwarcia (ok. 10 cm). Ból jest już bardzo silny, a skurcze są długie – trwają ok. minutę do półtorej, występują co 2-3 minuty. W tym czasie również będziesz przebywać w wannie – jednorazowo maksymalnie do pół godziny (dłuższe przebywanie w wodzie może spowodować niedotlenienie dziecka).

Etap drugi porodu (zwany także fazą wydalania) to faktyczne rodzenie dziecka. Liczy się go od momentu pełnego rozwarcia szyjki macicy do chwili urodzenia całego dziecka. Teraz główka dziecka ma wystarczającą ilość miejsca, aby przedostać się przez kanał rodny. Skurcze występują co 2-4 minuty, są dłuższe i silniejsze, ale już nie tak bolesne, jak w fazie przejściowej. Wypychają one dziecko na zewnątrz – ścianki macicy kurcząc się, napierają na dziecko ze wszystkich stron. W tym czasie odczuwasz silną potrzebę parcia (podobnie jak podczas wydalania). Zaufaj lekarzowi i położnej, uważnie słuchaj ich instrukcji – naprowadzą cię na prawidłowy rytm oddechów i parcia. Ten etap porodu trwa od pół godziny do dwóch godzin (dłużej, gdy dziecko jest większe lub mamie trudno jest przeć).

Jeśli wszystko przebiega prawidłowo, a ty czujesz się dobrze, będziesz mogła urodzić dziecko w wannie. Samo parcie w wodzie jest znacznie mniej bolesne, jednak dla lekarza i położnej jest to utrudnienie, gdyż nie widzą dokładnie jak rodzi się dziecko. Przy porodzie do wody zwykle nie ma konieczności nacinania krocza, gdyż pod wpływem ciepłej wody skóra i mięśnie są bardziej elastyczne, łatwiej się więc rozciągają. Najpierw z kanału rodnego wyłania się główka dziecka – to największy wysiłek zarówno dla niego, jak i dla ciebie. Po urodzeniu główki będzie już znacznie łatwiej – w ciągu kilku kolejnych skurczy pojawią się ramiona dziecka i reszta jego ciałka. W tym momencie odczujesz ogromną ulgę – chociaż to nie jest jeszcze koniec porodu. Gdy poprzez skurcze parte uda ci się już urodzić dziecko, przez około pół minuty przebywa ono pod wodą; potem położna delikatnie wynurza jego główkę (buzią do dołu), aby mogło złapać oddech. Następnie przecina się pępowinę. Dla dziecka przejście z wód płodowych do wody w wannie jest znacznie mniej stresujące, dlatego zwykle noworodki po porodzie do wody nie płaczą. W większości szpitali dziecko jest na chwilkę kładzione na brzuchu mamy, aby mogło się uspokoić w jej ramionach. Następnie maluszek jest myty, ważony, mierzony, przeprowadza się podstawowe badania noworodka.

W tym czasie jesteś proszona o wyjście z wanny, wówczas (ok. 15-30 minut po narodzeniu dziecka) następuje etap trzeci porodu, czyli urodzenie łożyska. W ciągu kilku skurczy – już raczej niebolesnych - macica wydala na zewnątrz łożysko, które jest dokładnie oglądane przez lekarza lub położną. To ważne, aby łożysko było wydalone w całości, ponieważ jeśli jego fragmenty pozostaną w macicy, konieczny będzie zabieg łyżeczkowania, aby zapobiec infekcji. Jeżeli miałaś nacinane krocze, teraz zostanie ono zszyte. Nie powinnaś tego poczuć, gdyż zwykle stosuje się do tego znieczulenie miejscowe. Ten końcowy etap porodu jest najkrótszy, trwa ok. 15 – 60 minut.

Po tym czasie spędzisz jeszcze ok. 2 godziny na obserwacji w sali porodowej. Będziesz mogła już przytulić swojego maluszka, który prawdopodobnie będzie spał, zmęczony tym męczącym dla was obojga wydarzeniem, jakim jest poród.

Przeciwwskazania do porodu do wody

Nie wszystkie kobiety mogą doświadczyć porodu do wody, gdyż istnieje szereg przeciwwskazań, które nie pozwalają na taką formę rodzenia dziecka. Nie możesz urodzić do wody, jeśli:

  • ciąża była zagrożona
  • masz anemię, cukrzycę, nadciśnienie, choroby krążenia, skóry, serca
  • zanim przyjedziesz do szpitala pęknie pęcherz płodowy
  • masz infekcję, gorączkę, jesteś przeziębiona
  • poród jest przedwczesny
  • dziecko ma wady wrodzone (stwierdzone przez usg lub badania prenatalne)
  • dziecko jest w ułożeniu innym niż główkowe
  • jest to ciąża mnoga
  • dziecko jest bardzo duże
  • łożysko jest przodujące (czyli znajduje się bliżej kanału rodnego niż dziecko)

Przyjmuje się, że na poród do wody może zdecydować się ciężarna, która jest zdrowa, ma prawidłowe wyniki badań, jej ciąża przebiegała bez zakłóceń, jest donoszona, dziecko jest ułożone główką do dołu, wody płodowe nie odeszły przed przyjęciem do szpitala, a po odejściu są przejrzyste (zielonkawe sugerują infekcję lub niedotlenienie płodu).

Higiena przy porodzie do wody

Przy porodzie do wody konieczna jest specjalna, duża wanna, odpowiednio skonstruowana. Rodząca siedzi na specjalnej gumowej poduszce, ma pod ręką uchwyty do trzymania się oraz podpórkę na nogi. Często w wannie porodowej mocowana jest drabinka, która ułatwia wchodzenie i wychodzenie z niej a także schodek przed wanną. Zazwyczaj nalewa się do niej wody z kranu, ale czasem poród odbywa się w soli fizjologicznej. Woda ma temperaturę ok. 37˚C i sięga rodzącej do wysokości pępka. Ponieważ podczas porodu różnego rodzaju płyny ustrojowe zanieczyszczają wodę, jest ona często wymieniana (średnio co pół godziny), a personel medyczny musi szczególnie starannie dbać o czystość na sali porodowej. Wanny mają specjalne filtry, zaś do ich czyszczenia używa się specjalistycznych środków odkażających. Większość wanien porodowych jest również dodatkowo wyposażona w cieniutką, niemal niewidoczną antybakteryjną folię ochronną oraz system automatycznej dezynfekcji.

Zalety porodu do wody

Do zdecydowanych zalet porodu do wody należą:

  • szybszy poród, szybciej postępujące rozwieranie szyjki
  • większy komfort, mniejszy ból dla rodzącej
  • mniejsze ryzyko rozdarcia krocza, znacznie mniejsza potrzeba nacinania krocza
  • o wiele rzadsza potrzeba podania znieczulenia
  • mniejsze ryzyko niedotlenienia dziecka
  • lżejszy i bardziej naturalny poród dla dziecka

Poza tym, podobnie jak przy porodzie naturalnym standardowym, rodząca ma możliwość aktywnego w nim uczestnictwa, a zaraz po porodzie mama może nawiązać kontakt ze swoim dzieckiem. Po takim porodzie kobiety szybciej odzyskują siły, łatwiej również przychodzi im karmienie piersią. Tak samo, jak przy porodzie naturalnym, poród do wody jest lepszy dla dziecka – przeciskanie się przez wąski kanał rodny sprawia, że wszystkie narządy wewnętrzne maluszka są masowane i pobudzone do odpowiedniej pracy zaraz po porodzie.

Wady porodu do wody

Do minusów porodu do wody można zaliczyć konieczność częstej zmiany pozycji (trzeba wychodzić z wanny co pół godziny), a jeśli wystąpią jakiekolwiek przeszkody (np. wody płodowe odejdą wcześniej, albo będą zielonkawe), przyszła mama będzie musiała rodzić standardowo. Poza tym zarówno mama, jak i dziecko muszą być zupełnie zdrowe, a ciąża musi przebiegać prawidłowo, aby lekarze mogli się zgodzić na poród do wody. Podobnie jak poród standardowy, ten również jest dość nieprzewidywalny – nie wiadomo tak naprawdę, kiedy się zacznie, kiedy zakończy i jak długo będzie trwał. Rzadko może nastąpić uszkodzenie krocza (pęknięcie lub nacięcie), co skutkuje niewielką blizną, ale może też powodować powikłania. W rzadkich przypadkach poród w wodzie może skutkować krwotokiem, co jest niebezpieczne dla zdrowia matki. Dlatego po porodzie lekarze zawsze obserwują, co się z tobą dzieje. 

Komentarze
Poród naturalny w szpitalu
Fotolia
Styl życia Poród naturalny w szpitalu
Poród w szpitalu to obecnie najczęściej wybierana forma porodu w Polsce. Poród naturalny to przyjście na świat dziecka bez użycia środków farmakologicznych lub pomocy chirurgicznej.
Łucja Zbieniewska
luty 15, 2011

Poród naturalny w szpitalu - etapy Etap pierwszy (rozwieranie szyjki), który liczy się od momentu wystąpienia regularnych skurczów mięśnia macicy, występujących mniej więcej co 15-20 minut. Na początku ma miejsce  faza pierwsza - wstępna , w której przede wszystkim dochodzi do rozwarcia się szyjki macicy – od otworzenia się szyjki do małego rozwarcia (ok. 3 cm). W tym czasie możesz odczuwać bóle podobne jak podczas miesiączki; zwykle jest to tzw. ból krzyżowy (w dole pleców), który może promieniować do dołu brzucha. Czas trwania tego okresu jest bardzo indywidualny, może trwać od kilku do kilkunastu godzin; zwykle dłużej przy pierwszym porodzie. Lekarze sugerują, aby przyszła mama przetrwała ten etap w domu – to dobry moment na małą przekąskę, kąpiel, spacer. Warto sprawdzić, czy twoja torba do szpitala jest kompletna – zobacz, czy spakowałaś ubrania dla siebie i dziecka, kosmetyczkę, dokumenty. Następnie nadchodzi  faza druga , zwana  aktywną . Szyjka rozwiera się od 3 do ok. 7cm, skurcze są coraz częstsze i silniejsze. Bóle są mocniejsze, obejmują już cały brzuch, może nastąpić krwawienie. To odpowiednia chwila, aby jechać do szpitala, teraz poród postępuje już szybciej. Zwykle ten okres trwa ok. 2-3 godzin (krócej u pań, które już rodziły). W tym czasie niekiedy dochodzi do pęknięcia pęcherza płodowego i odejścia wód płodowych, niemal zawsze do tego momentu następuje ujście czopu śluzowego. Ruch i ciepła woda nasilają akcję porodową, jeśli więc masz w szpitalu taką możliwość, weź prysznic lub wykąp się w wannie, a także spaceruj lub wykonuj ćwiczenia, których uczyłaś się w szkole rodzenia. Możesz również użyć piłki porodowej, kucać, klęczeć. Leżenie w jednej pozycji nasila ból i wydłuża tę fazę porodu. Gdy skurcze stają się tak częste, że niemal nie ma między nimi przerw, nadchodzi  faza trzecia  porodu, zwana ...

Przeczytaj
Poród w domu
Fotolia
Styl życia Poród domowy - dlaczego warto rodzić w domu?
Poród domowy to poród naturalny w warunkach domowych – bez tłumu lekarzy, akcesoriów medycznych, jasnych lamp i szpitalnego stresu. Coraz więcej kobiet, zwłaszcza tych, które jeden poród mają już za sobą, decyduje się na poród w domu. Jeśli czujesz, że podczas porodu potrzebujesz przede wszystkim spokoju, chcesz mieć kontrolę nad tym, co się dzieje i słuchać własnego instynktu, być może poród w domu jest właśnie dla ciebie.
Katarzyna Brasiak
marzec 01, 2011

Aby rodzić w domu, musisz być zdrowa , ciąża powinna przebiegać bez żadnych komplikacji, powinnaś także wraz z partnerem przejść odpowiednie szkolenie w szkole rodzenia. Powinniście też wybrać położną, która ma kwalifikacje do przeprowadzania porodów domowych: będzie się tobą opiekowała przez całą ciążę i odpowiednio cię przygotuje do przyjścia dziecka na świat, wspólnie przygotujecie plan porodu oraz plan awaryjny (gdyby się okazało, że jednak trzeba jechać do szpitala).  Przebieg porodu w domu Poród domowy jest porodem naturalnym, ma więc taki sami przebieg: Pierwszy etap porodu w domu (rozwieranie szyjki) ,  który liczy się od momentu wystąpienia regularnych skurczów mięśnia macicy, występujących mniej więcej co 15-20 minut. Na początku ma miejsce  faza pierwsza - wstępna , w której przede wszystkim dochodzi do rozwarcia się szyjki macicy – od otworzenia się szyjki do małego rozwarcia (ok. 3 cm). W tym czasie możesz odczuwać bóle podobne jak podczas miesiączki; zwykle jest to tzw. ból krzyżowy (w dole pleców), który może promieniować do dołu brzucha. Czas trwania tego okresu jest bardzo indywidualny, może trwać od kilku do kilkunastu godzin; zwykle dłużej przy pierwszym porodzie. Powoli możesz zacząć przygotowywać dom i siebie na przyjście dziecka: zgromadź czyste ręczniki i prześcieradła, nastaw ulubioną muzykę, jeśli jesteś głodna, zjedz jakąś przekąskę. Skontaktuj się z położną i powiedz jej, że poród się zaczyna. Następnie nadchodzi  faza druga , zwana  aktywną . Szyjka rozwiera się od 3 do ok. 7cm, skurcze są coraz częstsze i silniejsze. Bóle są mocniejsze, obejmują już cały brzuch, może nastąpić krwawienie. To odpowiednia chwila, aby jechać do szpitala, teraz poród postępuje już szybciej. Zwykle ten okres trwa ok. 2-3 godzin (krócej u pań, które już rodziły). W tym czasie niekiedy dochodzi do pęknięcia...

Przeczytaj
Mama w połogu
Fotolia
Styl życia Mama w połogu - czego się spodziewać po porodzie?
Pierwsze sześć tygodni po urodzeniu dziecka nazywane jest połogiem. Jest to okres, w którym twoje ciało wraca do normy, stabilizują się procesy zachodzące w organizmie, a ty przestawiasz się z bycia w ciąży na bycie mamą.
Katarzyna Brasiak
luty 28, 2011

Dla wielu kobiet połóg nie jest łatwym okresem – z jednej strony pojawia się wiele nowych obowiązków związanych z pielęgnacją i karmieniem noworodka, z drugiej strony konsekwencje porodu dają ci we znaki. Dowiedz się, co możesz odczuwać w połogu i jak możesz sobie z tym poradzić. Bóle krocza po porodzie Po porodzie  krocze może być bolesne , zwłaszcza, jeśli nastąpiło rozdarcie lub nacięcie tej okolicy w czasie, gdy rodziłaś dziecko. Ból może się nasilać podczas siadania – dlateg o siadaj na poduszce lub dmuchanym kółku , a jeśli tylko możesz, przebywaj w pozycji leżącej (długotrwałe siedzenie lub stanie nasila ból). Staraj się nie stosować środków przeciwbólowych, chyba, że zaleci ci je lekarz. Jeśli dolegliwości nasilają się podczas oddawania moczu, możesz siusiać na stojąco lub podczas brania prysznica, wówczas mniej będzie cię bolało. Pamiętaj o odpowiedniej higienie krocza po porodzie: po każdej wizycie w toalecie opłucz ciepłą wodą tę okolicę, do mycia używaj szarego mydła lub specjalnych preparatów do higieny intymnej po porodzie. Po umyciu osuszaj krocze suchą gazą jałową. Gojeniu rany sprzyja powietrze, dobrze jest więc w miarę możliwości wietrzyć tę okolicę. Jeśli po tygodniu rana nadal piecze i boli, a okolice szwów spuchły, skontaktuj się z lekarzem. Bóle brzucha w połogu W okresie połogu twoja macica będzie się radykalnie obkurczała, zwłaszcza w ciągu pierwszego tygodnia po porodzie. Możesz to odczuwać jako  skurcze poporodowe, niezbyt bolesne , ale nasilające się podczas karmienia piersią. Podczas wydzielania mleka następuje uwalnianie oksytocyny, hormonu, który jest odpowiedzialny za obkurczanie się macicy. Skurcze z czasem powinny słabnąć, a po 5-7 dniach od porodu zniknąć. Jeśli po 7 dniach nadal występują, skontaktuj się z lekarzem – trzeba wykluczyć możliwość pojawienia się infekcji. Krwawienie i plamienie...

Przeczytaj
poród po terminie
Fotolia
Styl życia Przenoszona ciąża - co robić, gdy termin porodu minął?
Jesteś już po terminie porodu? Sprawdź, co robić gdy ciąża jest przenoszona, czy można przyspieszyć poród? Na co zwracać uwagę?
Łucja Zbieniewska
marzec 08, 2012

Data porodu liczona jest szacunkowo, a tak naprawdę każda ciąża, która kończy się pomiędzy 38 a 42 tygodniem jest uznawana za donoszoną. Dlatego jeśli termin porodu masz wyznaczony np. na 1 sierpnia, wcale nie oznacza, że urodzisz właśnie tego dnia. Równie dobrze dziecko może pojawić się na świecie pod koniec lipca albo w połowie sierpnia. Warto być więc wcześniej przygotowaną do porodu – przeczytaj, co zabrać ze sobą do szpitala. Ciąża przenoszona Ciąża, która trwa dłużej niż 42 tygodnie, nazywana jest przez lekarzy  ciążą przenoszoną . Wiąże się ona z pewnym komplikacjami, które mogą, ale nie muszą wystąpić, dlatego przyszła mama koniecznie powinna być pod opieką lekarską. Po 42 tygodniu ciąży łożysko pracuje coraz słabiej, a ponieważ to dzięki niemu dziecko otrzymuje wszystkie niezbędne substancje odżywcze oraz tlen, trzeba sprawdzać, czy działa ono prawidłowo. Jeśli lekarz zaobserwuje starzenie się łożyska, może zdecydować o wywołaniu porodu. Zalecenia w ciąży przenoszonej Położnicy zalecają w tym okresie zazwyczaj: regularną kontrolę ruchów dziecka  (2-3 razy dziennie). Po zjedzeniu posiłku połóż się i poczekaj chwilę, sprawdź godzinę. Zmierz ilość ruchów dziecka – każde kopnięcie, szturchnięcie lub inne poruszenie się. Policz 10 ruchów malucha i sprawdź, ile czasu upłynęło od wyczucia 1 ruchu – zwykle jest to ok. pół godziny, czasem więcej. Jeśli nie odczuwasz ruchów dziecka, spróbuj pochodzić, napić się czegoś. Po godzinie zmierz ruchy ponownie. Gdy odczujesz nagłą zmianę częstotliwości ruchów dziecka (znacznie więcej lub znacznie mniej albo brak ruchów), skontaktuj się z lekarzem. konsultację w przychodni przyszpitalnej z badaniem KTG  (raz na 3 dni). KTG (kardiotokografia) to badanie, które ma na celu ocenę czynności serca płodu i jednocześnie zbadanie akcji skurczowej macicy matki. Badanie jest...

Przeczytaj