Odrzuciłam a teraz żałuję.

[juliettts]

Mam problem. Odrzuciłam pewnego chłopaka już spory czas temu, bardzo mu zależało na mojej osobie, chodziliśmy razem na studia, wiem, że był dla w stanie zrobić dla mnie naprawdę dużo, latał za mną. Niestety ja byłam po chorym związku, a dodatkowo nie czułam do niego mięty, nie traktowałam go poważnie i nie dałabym rady. On mimo odmowy (co przyszło mi bardzo ciężko, bo nie chciałam go stracić) zachował dużą klasę, co mnie nieco zaskoczyło, ale już nie było jak wcześniej (byliśmy dosyć fajnymi kolegami, wiele osób z otoczenia "widziało" w nas parę, nawet żartowali z tego, że zawsze jesteśmy tak blisko i razem). Muszę przyznać, że nie pamiętam, kto wcześniej wywoływał tyle uśmiechu na mojej twarzy co on, złoty chłopak o złotych nerwach i cierpliwości, fantastyczny z charakteru. Nie widzieliśmy się długi czas ok.4 miesiące i nie mieliśmy przez ten czas żadnego kontaktu i ostatnio wrócił. Nie sposób zauważyć, że baaardzo się zmienił. Fryzura, która dodaje mu lat, bardzo męsko w niej wygląda, na siłownię także chodził, bo automatycznie ma się do niego jeszcze większy szacunek niż przedtem, nawet trochę mnie jego obecność teraz zawstydza. Zrobił sobie tatuaż, a ja uwielbiam facetów z tatuażami. Ubierał się zawsze dobrze i na poziomie, jeszcze bardziej pewny siebie i dowcipny. Słyszałam i widziałam też (fb), że osiągnął sporo sukcesów w ostatnim czasie, bardzo poświęca się sporcie, zdobył kilka medali i to w różnych dyscyplinach, jest zaradny, ma własny sklep z koszulkami, jest rozpoznawalny, no jest to dosyć barwna postać i bardzo mi imponuje, że ciągle idzie do przodu. Niestety albo i stety tam gdzie sukces i przystojny facet tam... coraz więcej kobiet. Już nie jest tak, że siedzi ciągle ze swoją grupą, często wita się z innymi kobietami i to atrakcyjnymi i idzie sobie z nimi pogadać, flirtować. Kobiety zawsze świetnie się bawią w jego towarzystwie, koleżanki go uwielbiają. Odczułam, że już mnie wykreślił z życia i sama sobie jestem winna, bo dokładnie tego chciałam.

Nie chciałam, żeby tak to wyszło Wtedy starałam się mu dać do zrozumienia, że powinniśmy być na razie kolegami, a czas pokaże, no ale przecież nikt nie będzie na mnie czekał. Teraz po powrocie już jestem traktowana ze sporym dystansem, nie flirtuje ze mną, mimo że ja staram się jakoś zacząć, wcześniej to robił. Nie wraca ze mną na przystanek, bo wychodzi szybciej, ciągle się spieszy. Jestem zwykłą i w dodatku bardzo daleką koleżanką. Jestem zła na siebie i żałuję, że tak go pokratkowałam. Wiem, że pewnie mnie zlinczujecie, że dopiero teraz mi się przypomniało, jak chłopak wyprzystojniał itd. ale czy to takie złe? Ludzie się zmieniają. Nie wiem co mam zrobić, żeby jakoś to naprawić, o ile jeszcze się da, bo minęło bardzo dużo czasu. Nie mam odwagi, żeby coś inicjować, tym bardziej przez te inne panny, nie mam pojęcia czy kogoś ma, czy nie. Czuję się jakbym była w kropce.

[MalaBabeczka]

Jedyne co mozesz teraz zrobić, to sama próbować się udoskonalić, zmienić coś w sobie na tyle, by jemu zaimponować

[thirky]

xD

[kennedy]

Napisane przez juliettts

Mam problem. Odrzuciłam pewnego chłopaka już spory czas temu, bardzo mu zależało na mojej osobie, chodziliśmy razem na studia, wiem, że był dla w stanie zrobić dla mnie naprawdę dużo, latał za mną. Niestety ja byłam po chorym związku, a dodatkowo nie czułam do niego mięty, nie traktowałam go poważnie i nie dałabym rady. On mimo odmowy (co przyszło mi bardzo ciężko, bo nie chciałam go stracić) zachował dużą klasę, co mnie nieco zaskoczyło, ale już nie było jak wcześniej (byliśmy dosyć fajnymi kolegami, wiele osób z otoczenia "widziało" w nas parę, nawet żartowali z tego, że zawsze jesteśmy tak blisko i razem). Muszę przyznać, że nie pamiętam, kto wcześniej wywoływał tyle uśmiechu na mojej twarzy co on, złoty chłopak o złotych nerwach i cierpliwości, fantastyczny z charakteru. Nie widzieliśmy się długi czas ok.4 miesiące i nie mieliśmy przez ten czas żadnego kontaktu i ostatnio wrócił. Nie sposób zauważyć, że baaardzo się zmienił. Fryzura, która dodaje mu lat, bardzo męsko w niej wygląda, na siłownię także chodził, bo automatycznie ma się do niego jeszcze większy szacunek niż przedtem, nawet trochę mnie jego obecność teraz zawstydza. Zrobił sobie tatuaż, a ja uwielbiam facetów z tatuażami. Ubierał się zawsze dobrze i na poziomie, jeszcze bardziej pewny siebie i dowcipny. Słyszałam i widziałam też (fb), że osiągnął sporo sukcesów w ostatnim czasie, bardzo poświęca się sporcie, zdobył kilka medali i to w różnych dyscyplinach, jest zaradny, ma własny sklep z koszulkami, jest rozpoznawalny, no jest to dosyć barwna postać i bardzo mi imponuje, że ciągle idzie do przodu. Niestety albo i stety tam gdzie sukces i przystojny facet tam... coraz więcej kobiet. Już nie jest tak, że siedzi ciągle ze swoją grupą, często wita się z innymi kobietami i to atrakcyjnymi i idzie sobie z nimi pogadać, flirtować. Kobiety zawsze świetnie się bawią w jego towarzystwie, koleżanki go uwielbiają. Odczułam, że już mnie wykreślił z życia i sama sobie jestem winna, bo dokładnie tego chciałam.

Nie chciałam, żeby tak to wyszło Wtedy starałam się mu dać do zrozumienia, że powinniśmy być na razie kolegami, a czas pokaże, no ale przecież nikt nie będzie na mnie czekał. Teraz po powrocie już jestem traktowana ze sporym dystansem, nie flirtuje ze mną, mimo że ja staram się jakoś zacząć, wcześniej to robił. Nie wraca ze mną na przystanek, bo wychodzi szybciej, ciągle się spieszy. Jestem zwykłą i w dodatku bardzo daleką koleżanką. Jestem zła na siebie i żałuję, że tak go pokratkowałam. Wiem, że pewnie mnie zlinczujecie, że dopiero teraz mi się przypomniało, jak chłopak wyprzystojniał itd. ale czy to takie złe? Ludzie się zmieniają. Nie wiem co mam zrobić, żeby jakoś to naprawić, o ile jeszcze się da, bo minęło bardzo dużo czasu. Nie mam odwagi, żeby coś inicjować, tym bardziej przez te inne panny, nie mam pojęcia czy kogoś ma, czy nie. Czuję się jakbym była w kropce.

Co ci szkodzi sprobowac?


Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[TakaSamaInna]

Może po prostu zaproponuj mu niezobowiązujące spotkanie? Porozmawiacie, dowiesz się pewnie czy kogoś ma i zobaczysz jak on sam się zachowuje względem Ciebie.

[I am Rock]

No cóż, miałaś swoją szansę, ale twój czas minął.

[Limonka2738]

Napisane przez I am Rock

No cóż, miałaś swoją szansę, ale twój czas minął.

Ale też się nie załamuj, bo może gdybyście byli razem, to wcale by się nie zmienił tak, jak zrobił to będąc singlem.

[aleks_90]

Napisane przez juliettts

Mam problem. Odrzuciłam pewnego chłopaka już spory czas temu, bardzo mu zależało na mojej osobie, chodziliśmy razem na studia, wiem, że był dla w stanie zrobić dla mnie naprawdę dużo, latał za mną. Niestety ja byłam po chorym związku, a dodatkowo nie czułam do niego mięty, nie traktowałam go poważnie i nie dałabym rady. On mimo odmowy (co przyszło mi bardzo ciężko, bo nie chciałam go stracić) zachował dużą klasę, co mnie nieco zaskoczyło, ale już nie było jak wcześniej (byliśmy dosyć fajnymi kolegami, wiele osób z otoczenia "widziało" w nas parę, nawet żartowali z tego, że zawsze jesteśmy tak blisko i razem). Muszę przyznać, że nie pamiętam, kto wcześniej wywoływał tyle uśmiechu na mojej twarzy co on, złoty chłopak o złotych nerwach i cierpliwości, fantastyczny z charakteru. Nie widzieliśmy się długi czas ok.4 miesiące i nie mieliśmy przez ten czas żadnego kontaktu i ostatnio wrócił. Nie sposób zauważyć, że baaardzo się zmienił. Fryzura, która dodaje mu lat, bardzo męsko w niej wygląda, na siłownię także chodził, bo automatycznie ma się do niego jeszcze większy szacunek niż przedtem, nawet trochę mnie jego obecność teraz zawstydza. Zrobił sobie tatuaż, a ja uwielbiam facetów z tatuażami. Ubierał się zawsze dobrze i na poziomie, jeszcze bardziej pewny siebie i dowcipny. Słyszałam i widziałam też (fb), że osiągnął sporo sukcesów w ostatnim czasie, bardzo poświęca się sporcie, zdobył kilka medali i to w różnych dyscyplinach, jest zaradny, ma własny sklep z koszulkami, jest rozpoznawalny, no jest to dosyć barwna postać i bardzo mi imponuje, że ciągle idzie do przodu. Niestety albo i stety tam gdzie sukces i przystojny facet tam... coraz więcej kobiet. Już nie jest tak, że siedzi ciągle ze swoją grupą, często wita się z innymi kobietami i to atrakcyjnymi i idzie sobie z nimi pogadać, flirtować. Kobiety zawsze świetnie się bawią w jego towarzystwie, koleżanki go uwielbiają. Odczułam, że już mnie wykreślił z życia i sama sobie jestem winna, bo dokładnie tego chciałam.

Nie chciałam, żeby tak to wyszło Wtedy starałam się mu dać do zrozumienia, że powinniśmy być na razie kolegami, a czas pokaże, no ale przecież nikt nie będzie na mnie czekał. Teraz po powrocie już jestem traktowana ze sporym dystansem, nie flirtuje ze mną, mimo że ja staram się jakoś zacząć, wcześniej to robił. Nie wraca ze mną na przystanek, bo wychodzi szybciej, ciągle się spieszy. Jestem zwykłą i w dodatku bardzo daleką koleżanką. Jestem zła na siebie i żałuję, że tak go pokratkowałam. Wiem, że pewnie mnie zlinczujecie, że dopiero teraz mi się przypomniało, jak chłopak wyprzystojniał itd. ale czy to takie złe? Ludzie się zmieniają. Nie wiem co mam zrobić, żeby jakoś to naprawić, o ile jeszcze się da, bo minęło bardzo dużo czasu. Nie mam odwagi, żeby coś inicjować, tym bardziej przez te inne panny, nie mam pojęcia czy kogoś ma, czy nie. Czuję się jakbym była w kropce.

Patrz i płacz Autorko bo co Ci zostało. Miałas swoją szanse na bycie z facetem ktory by Cie uwielbiał. Zmarnowałaś ja.
Latał za Tobą ale...nie był wystarczajaco przystojny, nie odnosił sukcesów, był na kazde Twoje skinienie wiec Cie nie interesował ALE...
kiedy okazuje Ci dystans nie umieszcza juz Ciebie w swoim życiu i wyprzystojniał to widzisz kogo straciłaś. On pewnie sie uśmiecha pod nosem gdy widzi jak sie zachowujesz.
Coraz wiecej kobiet a gdzie on tam i Ty. Wiec role sie odwróciły.
Takie życie i nastepnym razem nie skreslaj tak szybko bo przy odrobinie wysiłku i checi moze wyrosnąć na pięknego Łabędzia.

[I am Rock]

Bez żenady przyznam, że na miejscu tego faceta, czułabym złośliwą satysfakcję.

[aleks_90]

Napisane przez I am Rock

Bez żenady przyznam, że na miejscu tego faceta, czułabym złośliwą satysfakcję.

Jasne że tak. Nie chciałaś mnie wtedy to teraz PATRZ i PŁACZ

[gamblenka]

Napisane przez I am Rock

Bez żenady przyznam, że na miejscu tego faceta, czułabym złośliwą satysfakcję.

Ja też. Nie chciałabym usłyszeć, że kiedyś to facet nie raczyłby na mnie spojrzeć, a jak wyładniałam, piersi mi się powiększyły, talia zwęziła, osiągnęłam parę sukcesów i zrobiłam się popularna to nagle się mną zainteresował, bo stało się to dla niego opłacalne. Traktowałabym go najchłodniej, jak się da.

[201803080934]

taki fantastyczny z charakteru, ale chcesz go dopiero jak wyprzystojniał?

też bym na niego miejscu czuła złośliwą satysfakcję, a jakbym się związała z kimś innym, to takie typiary jak autorka poszłyby w totalne zapomnienie.

[Gregorius_]

Cóż, smutna historia.

Wiesz, tak naprawdę to ... nigdy nic nie wiadomo. To, że kobiety są wokół niego to ... naturalne. Najprawdopodobniej, wcześniej był inny, bardziej zamknięty więc i kobiet było mniej, ALE to nie oznacza, że np. przemienił się w kobieciarza. Każdy facet lubi towarzystwo fajnych kobiet - to dobrze wpływa na naszą psychikę.

Zależy też jak go potraktowałaś. Jeśli się głupio wymigiwałaś w stylu: "nie mam czasu", a on za tydzień widzi Ciebie z innym, no to wtedy na jego miejscu czułbym dziką satysfakcję i NIGDY bym się nie umówił. No ale jeśli to wszystko odbyło się w miarę normalnie to ... wszystko jest możliwe.

To, że ochłodził kontakt, że już ni było jak wcześniej to ... naturalne. To tylko świadczy o tym, że faktycznie mu zależało. Tak czasami bywa. On wymazał Ciebie z pamięci bo nie ma zielonego pojęcia, że Tobie się odwidziało. To zresztą jedyne co mógł zrobić. Jak widać doszedł do siebie, przekuł tą porażkę w coś pozytywnego.

Jak masz wystarczajaco dużo odwagi to próbuj. Szansa 50 na 50

Ja, patrząc na moje nieudane podboje, mam część takich, z którymi już nigdy bym się nie umówił, ALE są też i takie, z którymi mógłbym Od czego to zależy ? Od sposobu rozstania. Wielu facetów podchodzi do tego ambicjonalnie i pamiętają swoje porażki baaardzo długo. Im mniej szczerości, klasy, empatii, tym więcej złych, skrywanych emocji, tym więcej dzikiej satysfakcji.

[juliettts]

Napisane przez aleks_90

Patrz i płacz Autorko bo co Ci zostało. Miałas swoją szanse na bycie z facetem ktory by Cie uwielbiał. Zmarnowałaś ja.
Latał za Tobą ale...nie był wystarczajaco przystojny, nie odnosił sukcesów, był na kazde Twoje skinienie wiec Cie nie interesował ALE...
kiedy okazuje Ci dystans nie umieszcza juz Ciebie w swoim życiu i wyprzystojniał to widzisz kogo straciłaś. On pewnie sie uśmiecha pod nosem gdy widzi jak sie zachowujesz.
Coraz wiecej kobiet a gdzie on tam i Ty. Wiec role sie odwróciły.
Takie życie i nastepnym razem nie skreslaj tak szybko bo przy odrobinie wysiłku i checi moze wyrosnąć na pięknego Łabędzia.

Cóż no tak właśnie się stało nie mogę zaprzeczyć, nic nie poradzę, że wcześniej mi się nie podobał, nie był w moim typie itd.

Może po prostu zaproponuj mu niezobowiązujące spotkanie? Porozmawiacie, dowiesz się pewnie czy kogoś ma i zobaczysz jak on sam się zachowuje względem Ciebie

.

Nie stać mnie na to, spaliłabym się ze wstydu jakby się nie zgodził albo by się okazało, że kogoś ma On wcześniej ze trzy razy próbował mnie gdzieś wyciągnąć a to tym mocniej komplikuje sytuację.

Ja, patrząc na moje nieudane podboje, mam część takich, z którymi już nigdy bym się nie umówił, ALE są też i takie, z którymi mógłbym Od czego to zależy ? Od sposobu rozstania. Wielu facetów podchodzi do tego ambicjonalnie i pamiętają swoje porażki baaardzo długo. Im mniej szczerości, klasy, empatii, tym więcej złych, skrywanych emocji, tym więcej dzikiej satysfakcji.

No niestety, narobiłam nadziei. Raz się nawet zgodziłam a potem się wykręciłam głupotą, potem mówiłam, że czasu nie mam.. wreszcie jak postawił sprawę jasno to zdobyłam się na to żeby odmówić chociaż zaznaczyłam, że odmawiam teraz, w tej chwili, nie wiadomo co będzie kiedyś. I tak go podziwiam, że potem traktował mnie w miarę normalnie i umiał ze mną pożartować. Teraz nie szuka ze mną kontaktu, zdecydowanie woli spędzać czas z innymi koleżankami. Zachowałam się w stosunku do niego nie fair, to muszę przyznać

[ce4534435626970636826734dc4cc81c1d23e519_62b0fbf266bee]

Najbardziej mnie zastanawia, jak w ciągu 4 miesięcy można zdobyć kilka medali w różnych dyscyplinach.

[578537b29e2e39e1d6e3dc9dfc9821e485b809af_62f97e73ceb2a]

Napisane przez MalaBabeczka

Jedyne co mozesz teraz zrobić, to sama próbować się udoskonalić, zmienić coś w sobie na tyle, by jemu zaimponować

Najlepsza możliwa rada, potwierdzam!

[aleks_90]

[1=ce453443562697063682673 4dc4cc81c1d23e519_62b0fbf 266bee;62313191]Najbardziej mnie zastanawia, jak w ciągu 4 miesięcy można zdobyć kilka medali w różnych dyscyplinach.[/QUOTE]
A czy autorka widziała te medale? Moze to ściema właśnie by zaimponować 2 moze by sie dało ale 4?Nagle odkrył w sobie sportowca. Jakies prorocze wizje miał

[juliettts]

Napisane przez aleks_90

A czy autorka widziała te medale? Moze to ściema właśnie by zaimponować 2 moze by sie dało ale 4?Nagle odkrył w sobie sportowca. Jakies prorocze wizje miał

On już osiągał sukcesy wcześniej na tle sportowym, właściwie od dziecka, akurat te medale to tam najmniej ważna sprawa ale nie mam wątpliwości co do tego. Głównie tu chodzi o to co zrobić, żeby to odkręcić...

PS. Zaimponować nigdy nie próbował a teraz tym bardziej ma mnie że tak powiem gdzieś i trzyma na bardzo duży dystans.

[Gregorius_]

Napisane przez juliettts

PS. Zaimponować nigdy nie próbował a teraz tym bardziej ma mnie że tak powiem gdzieś i trzyma na bardzo duży dystans.

Hmm to też może mieć przynajmniej kilka przyczyn.
a) trzyma na dystans bo po prostu przestałaś dla niego znaczyć wiele, zaakceptował ten fakt i poszedł dalej.

Do mnie akurat ten punkt nie przemawia do końca bo ja mam tak, że jeśli faktycznie pójdę dalej w 100 %, zacznę kontakty z innymi kobietami to generalnie przechodzi mi rozczarowanie, jestem w stanie z taką osobą normalnie porozmawiać, choć oczywiście no nie będzie tutaj uścisków

b) trzyma na dystans bo ciągle pamięta "porażkę", "rozczarowanie", czuje, że w jakiś sposób potraktowałaś go niewłaściwie

c) trzyma na dystans bo wie, że i tak nigdy nie będziesz jego koleżanką, "nie nadajesz się na to"
Więc nie widzi sensu w budowaniu jakichkolwiek koleżeńskich relacji - on chciał co innego budować

d) trzyma na dystans bo pamięta waszą znajomość, koleżeństwo i widzi w jaką mizerię się to przemieniło, i też jest mu z tego powodu smutno.

[201701300916]

Raczej opcja b)
Chłopak się odbudował po zlaniu, ma teraz swoje życie i już nigdy mu w nim nie namieszasz, autorko. Taka prawda. Możesz sobie dać spokój.

[Fortuna1]

A ja na Twoim miejscu czasem bym do niego pisała, pokazała, że jestem blisko, delikatnie flirtowała Skoro wszyscy Was kiedyś widzieli jako parę, to chyba jest między Wami jakieś "połączenie", zrozumienie Po prostu pokazuj mu, że jesteś i obserwuj. Może teraz tak się zachowuje przez męską dumę.

[mary_poppins]

A ja bym się w ogóle nie brała za temat. Facet tatuaż będzie miał już zawsze, to fakt, ale inne aspekty jego odmiany mogą się zmienić. Tymczasem o atrakcyjności nie decydują tylko ciuchy i ciekawe hobby. Dalej na dzwiek jego glosu raczej nie będą Ci miękly kolana, nadal nie będziesz raczej wgapiać się w niego godzinami i analizować budowy jego ciała, albo twarzy. Zastanów się, czy ten facet Cię pociąga sauté - bez otoczki ciuchów, nowych znajomych, medali itp. Wedlug mnie skoro znałaś go w tym "zwyczajnym", ludzkim wydaniu, i nie zauroczyłaś się nim w jakikolwiek sposób, to nawet jeśli teraz się zejdziecie, on po jakimś czasie - gdy stanie się dla Ciebie "zwyczajny", a nie "wow, co za zmiana" - przestanie Cię pociągać.

[atimaF]

Podoba Ci sie w nim jego niedostepnosc.
Jakby dalej latal za Toba, to bs go znowu nie chciala.
To nie zadne zauroczenie nim, to kobieca proznosc.

[turquoiseworld]

Przeczytałam cały wątek i zgadzam się z dużą częścią komentarzy. Zabrzmiało to ta jakby nie chodziło o jego charakter a wygląd, "fejm" czy jak to się teraz mówi. Przykro mi ale teraz to może być tylko zauroczenie, bo miłość na pewno nie. Jak sie kocha to z całym "dobrodziejstwem inwentarza". Zastanów się jak to wygląda, skoro jak coś tam się dorobił to nagle na niego lecisz. Wątpie , żeby to wyszło, on ma swoje, ułożone życie, pozbierał się. Jeśli Cię do niego nie zaprasza to chyba nie ma na to ochoty.