Psychiatra - cz. 2

[MiYo]

Dziewczyny w końcu dojrzałam i jutro idę do poradni psychiatrycznej.. Boję się bardzo, ze uznają mnie za nienormalną, albo że sobie wymyślam..mam cały szereg problemów, ciągnie się to już ponad 3 lata, przez to zawaliłam wiele spraw (np. 3 razy zmieniałam studia koszmar), a teraz jest tak źle, że od rana leżę w łożku, serce mi wali jak młotem, nie mam siły w rękach i wogóle taka niemoc mnei ogarnia..
powiedzcie, czego ja mogę się jutro spodziewać? potrzebuję pomocy, ale boję się wzroku, który mówi - co też pani wymyśla.. to poradnia publiczna, czy mogę się spodziewać traktowania jak w prywatnym gabinecie? poradźcie mi proszę..

[KawaMarcepanowa]

Zależy od psychologa... nie ma reguły, teoretycznie w prywatnych poradniach jest lepiej, praktycznie wszystko zależy od danego lekarza, a nie od charakteru placówki w każdym razie powodzenia, obyś trafiła na kogoś z powołaniem.

[Loretta8]

Mi lekarz zapisał nowy lek -Fluoksetynę, dodatkowo biorę połówkę Zyprexy. Czy któraś z Was brała Fluoksetynę? Jak samopoczucie po niej?

[Lena_20]

Klariska,Ty tutaj? dawno Cię nie było,co u Ciebie??
mam nadzieję,że mnie trochę pamiętasz,heh

[Devayani]

Napisane przez Loretta8

Mi lekarz zapisał nowy lek -Fluoksetynę, dodatkowo biorę połówkę Zyprexy. Czy któraś z Was brała Fluoksetynę? Jak samopoczucie po niej?

Brałam fluoksetynę po 20mg. Dla mnie to placebo. Żadnych działań ubocznych, ale też żadnych działań terapeutycznych. Po prostu Prozac jest mocno przereklamowany.

[Klariska]

Napisane przez Lena_20

Klariska,Ty tutaj? dawno Cię nie było,co u Ciebie??
mam nadzieję,że mnie trochę pamiętasz,heh

Dziwne by bylo gdybym Cie nie pamietala A ogolnie to wciaz na wizazu siedze tylko na innym koncie. Stwierdzilam ze czas zaczac wszystko od nowa. Szkoda tylko ze znow mam dolki.
W tej chwili od roku mieszkam w stolicy Wciaz jestem z tym samym TŻ - juz zareczona Studia zmienilam na zaoczne i pracuje. O dziwo mi to sluzy bo nie mam deprechy po sesji i mam inne podejscie. Hmmm coz wiecej chcesz wiedziec?
A co u Ciebie? Widzialam Cie na innych watkach Ty rozrabiaro

[Lena_20]

To widzę,że u Ciebie lepiej,super,to najważniejsze

A ja rozrabiam? gdzie?

ciekawe z jakiego konta pisałaś.. ciekawi mnie czy miałyśmy przyjemność pogadać,a ja nie wiedziałam,że to Ty,łobuziaro..

dołkami się nie przejmuj,każdy od czasu do czasu takie łapie,szkoda życia na dołki

[novocaine870]

Napisane przez MiYo

Dziewczyny w końcu dojrzałam i jutro idę do poradni psychiatrycznej.. Boję się bardzo, ze uznają mnie za nienormalną, albo że sobie wymyślam..mam cały szereg problemów, ciągnie się to już ponad 3 lata, przez to zawaliłam wiele spraw (np. 3 razy zmieniałam studia koszmar), a teraz jest tak źle, że od rana leżę w łożku, serce mi wali jak młotem, nie mam siły w rękach i wogóle taka niemoc mnei ogarnia..
powiedzcie, czego ja mogę się jutro spodziewać? potrzebuję pomocy, ale boję się wzroku, który mówi - co też pani wymyśla.. to poradnia publiczna, czy mogę się spodziewać traktowania jak w prywatnym gabinecie? poradźcie mi proszę..

Rozumiem Cię doskonale
U mnie sprawa wygląda bardzo podobnie, z tym że u mnie ciągnie się to od gimnazjum. Dopiero teraz (mając 22 lata) zebrałam się by pójść do psychiatry.... obawy miałam dokładnie takie jak Ty - że mnie wyśmieje,że zawracam jej d.... pierdołami....
Ale..... byłam bardzo miło rozczarowana Byłam w poradni publicznej, kobieta okazała się bardzo miła
Na wstępie spytała z czym mam problem - tutaj wydukałam jej 2 słowa, bo więcej nie byłam w stanie powiedzieć. Później były pytania dotyczące życia codziennego, kontaktów z rodzicami, pytała czy ktoś w rodzinie ma depresję itd. Później przedstawiła mi diagnozę i co nieco mi wyjaśniła, dlaczego zachowuję się tak a nie inaczej, a na koniec powiedziała,że bardzo się cieszy, iż zdecydowałam się przyjść i zawalczyć o swoje życie :

Szczerze powiedziawszy bardzo ulżyło mi po tej wizycie.
Poczułam się jakbym dostała rozgrzeszenie

Głowa do góry
Napisz koniecznie jak było na wizycie!

[MiYo]

Jestem po. Kobieta rozczarowała mnie strasznie.. od wejścia nawet słowa nie powiedziałam, a ona tylko: wiek, czy mężatka, ile dzieci, wiek, wykształcenie.. na końcu zapytala o co chodzi.. nie powiedzialam ejj wszystkiego, ale ona na to: ale zawsze była pani neurotyczna prawda?
podobno b. zaawansowana nerwica lękowa + natręctwa.. masakra..
zapisała serolin- czy on pomaga i w jakim czasie?

[novocaine870]

Napisane przez MiYo

Jestem po. Kobieta rozczarowała mnie strasznie.. od wejścia nawet słowa nie powiedziałam, a ona tylko: wiek, czy mężatka, ile dzieci, wiek, wykształcenie.. na końcu zapytala o co chodzi.. nie powiedzialam ejj wszystkiego, ale ona na to: ale zawsze była pani neurotyczna prawda?
podobno b. zaawansowana nerwica lękowa + natręctwa.. masakra..
zapisała serolin- czy on pomaga i w jakim czasie?

Mnie o takie rzeczy pytano w recepcji, a już u psychiatry miałam konkretniejsze pytania.
Co do leku myślę,że dziewczyny powiedzą coś więcej. Ja w tej kwestii nie mam jeszcze żadnego doświadczenia.

[euphoriall]

Napisane przez MiYo

Jestem po. Kobieta rozczarowała mnie strasznie.. od wejścia nawet słowa nie powiedziałam, a ona tylko: wiek, czy mężatka, ile dzieci, wiek, wykształcenie.. na końcu zapytala o co chodzi.. nie powiedzialam ejj wszystkiego, ale ona na to: ale zawsze była pani neurotyczna prawda?
podobno b. zaawansowana nerwica lękowa + natręctwa.. masakra..
zapisała serolin- czy on pomaga i w jakim czasie?

Na pierwszej wizycie zawsze robią taki wywiad.
A co do leku to najpierw możesz odczuwać skutki uboczne, lek zacznie działać po około 3 tygodniach

[seroxatomanka]

Napisane przez MiYo

Jestem po. Kobieta rozczarowała mnie strasznie.. od wejścia nawet słowa nie powiedziałam, a ona tylko: wiek, czy mężatka, ile dzieci, wiek, wykształcenie.. na końcu zapytala o co chodzi.. nie powiedzialam ejj wszystkiego, ale ona na to: ale zawsze była pani neurotyczna prawda?
podobno b. zaawansowana nerwica lękowa + natręctwa.. masakra..
zapisała serolin- czy on pomaga i w jakim czasie?

witaj-mysle ze nikt nie powinnien odpowiadac na pytania typu czy dany lek pomaga-wiem to z wlasnego doswiadczenia-zazywalam tez ten o ktorym piszesz-i mowiac ci ze mi nie pomagal bedziesz jeszcze gorzej zalamana-poprostu musisz przetestowac na sobie-moze za 1 razem trafisz a moze tak jak ja bedziesz musila przetestowac chyba cala apteke-w kazdym badz razie zycze powodzenia i glowa do gory

[MiYo]

Macie rację. mam nadzieje, że u mnei zadziałą chociaż na zasadzie placebo ;-) już dawno powinnam pójść do lekarza, bo teraz przez to wszsytko mam poprawki, a w tym stanie to nie wiem, czy zdam..
Wiem, że na początku robią wywiad, ale kobieta mnie do głosu nie dopuściła prawktycznie, tylko wciaz tak schematyc znie pytala byla niemila hmm.

[k0chana]

Witam wszystkie


w jakim przypadku powinno się udać do psychologa, a w jakim do psychiatry?

czy psychiatra przyspisuje leki z byle powodu (dla poprawy czyjegos nastroju) czy naprawde musi byc stwierdzona diagnoza (tylko przez kogo?))?

czym sie roznia te dwie uslugi; psycholog, psychiatra

[Tereskaa]

Napisane przez k0chana

Witam wszystkie


w jakim przypadku powinno się udać do psychologa, a w jakim do psychiatry?

czy psychiatra przyspisuje leki z byle powodu (dla poprawy czyjegos nastroju) czy naprawde musi byc stwierdzona diagnoza (tylko przez kogo?))?

czym sie roznia te dwie uslugi; psycholog, psychiatra

Dobry lekarz psychiatra na bank nie przepisze leków gdy nie widzi podstaw Ja mam wielkie kłopoty ze spaniem, ale mimo wszystko nie dostałam jakiegoś końskiego leku tylko lekką Hydroxyzynę, która de facto już na mnie nie działa

Według mnie wszystko jedno do jakiego lekarza się zgłosisz (psychiatry czy psychologa) i tak jak jeden będzie widział taką potrzebę to da skierowanie do drugiego. To są tak pokrewne dziedziny, że nam laikom trudno jest stwierdzić czy potrzebny jest nam psycholog czy psychiatra. Dlatego nawet możemy sobie wylosować specjalistę, do którego udamy się w pierwszej kolejności
Poza tym wydaje mi się, że jak mamy jakieś somatyczne objawy naszego stanu psychicznego to lepiej jest jednak pójść do psychiatry, bo taki stan może wymagać farmakoterapii.

[novocaine870]

Napisane przez k0chana

Witam wszystkie


w jakim przypadku powinno się udać do psychologa, a w jakim do psychiatry?

czy psychiatra przyspisuje leki z byle powodu (dla poprawy czyjegos nastroju) czy naprawde musi byc stwierdzona diagnoza (tylko przez kogo?))?

czym sie roznia te dwie uslugi; psycholog, psychiatra

zadzwoniłam do psychologa, by umówić się na wizytę (placówka publiczna) tam mi powiedziano, że muszę mieć skierowanie od psychiatry lub lekarza pierwszego kontaktu. Lekarka pierwszego kontaktu dała mi namiary na psychiatrę, a tam z kolei dostałam skierowanie do psychologa
Terapię mam mieć u psychologa, a kontrolnie raz na jakiś czas mam przychodzić do psychiatry.

Co do lekarstw...hmm... dokładnie się nie orientuję. Mogę znów powiedzieć tylko na swoim przykładzie- psychiatra po zdiagnozowaniu schorzeń zaproponowała stosowanie tabletek ( tabletki + terapia= większe rezultaty).

[alufa]

byłam u nowej terapeutki i czuję się o niebo lepiej! problem tylko w tym, że poleciła mi wizytę u psychiatry stwierdziła stany lękowe i mocne przemęczenie. powiedziała, że jeśli we dwie nie damy rady, to trzeba będzie iść o krok dalej... być może po leki :kwaśny:

poza tym tej do której trafiłam 1 raz wysmaruję takiego negatywa, że mnie popamięta babsko durne ja jak ja, ale jeśli ktoś był w ciężkiej depresji i do niej poszedł, a ta powiedziała mu, że świat jest ok, tylko z nim jest coś nie tak, mógłby śmiało coś sobie zrobić FANATYCZKA!!

[euphoriall]

Napisane przez k0chana

czym sie roznia te dwie uslugi; psycholog, psychiatra

Różnią się przede wszystkim czasem u psychiatry jesteś jakieś 15 min u psychologa godzinę. Psychiatra zwykły lekarz - idziesz, mówisz co Cię boli i przepisuje leki. Psycholog jest od rozmowy, porad itp.

Napisane przez novocaine870

zadzwoniłam do psychologa, by umówić się na wizytę (placówka publiczna) tam mi powiedziano, że muszę mieć skierowanie od psychiatry lub lekarza pierwszego kontaktu. Lekarka pierwszego kontaktu dała mi namiary na psychiatrę, a tam z kolei dostałam skierowanie do psychologa
Terapię mam mieć u psychologa, a kontrolnie raz na jakiś czas mam przychodzić do psychiatry.

Dziwna ta sytuacja pierwszy raz się z czymś takim spotykam.

Napisane przez alufa

byłam u nowej terapeutki i czuję się o niebo lepiej! problem tylko w tym, że poleciła mi wizytę u psychiatry stwierdziła stany lękowe i mocne przemęczenie. powiedziała, że jeśli we dwie nie damy rady, to trzeba będzie iść o krok dalej... być może po leki :kwaśny:

Nie krzyw się na leki, bo one naprawdę pomagają. Połykasz kilka miesięcy i jak poczujesz się lepiej to przestaniesz je łykać.

[alufa]

Napisane przez euphoriall

Nie krzyw się na leki, bo one naprawdę pomagają. Połykasz kilka miesięcy i jak poczujesz się lepiej to przestaniesz je łykać.

ja sie zwyczajnie boje

[Tereskaa]

Napisane przez alufa

byłam u nowej terapeutki i czuję się o niebo lepiej! problem tylko w tym, że poleciła mi wizytę u psychiatry stwierdziła stany lękowe i mocne przemęczenie. powiedziała, że jeśli we dwie nie damy rady, to trzeba będzie iść o krok dalej... być może po leki :kwaśny:

poza tym tej do której trafiłam 1 raz wysmaruję takiego negatywa, że mnie popamięta babsko durne ja jak ja, ale jeśli ktoś był w ciężkiej depresji i do niej poszedł, a ta powiedziała mu, że świat jest ok, tylko z nim jest coś nie tak, mógłby śmiało coś sobie zrobić FANATYCZKA!!

No widzisz, tamta "lekarka" to jakaś zadufana w sobie zołza Dobrze, że trafiłaś do normalnego psychologa A psychiatry się nie bój i leków też nie, bo dobrze dobrane lekarstwa mogą zdziałać cuda i wcale nie otumaniają Powodzonka

[alufa]

Napisane przez Tereskaa

No widzisz, tamta "lekarka" to jakaś zadufana w sobie zołza Dobrze, że trafiłaś do normalnego psychologa A psychiatry się nie bój i leków też nie, bo dobrze dobrane lekarstwa mogą zdziałać cuda i wcale nie otumaniają Powodzonka

dzięki będę musiała bo nie warto się oszukiwać...

[Tereskaa]

Napisane przez alufa

dzięki będę musiała bo nie warto się oszukiwać...

Zdecydowanie nie warto się oszukiwać, bo niestety nie leczone stany mogą z czasem przerodzić się w coś gorszego.
Żeby się znów nie natknąć na jakiegoś konowała to radziłabym popytać albo w rejestracji albo pacjentów w poczekalni, który z lekarzy jest fajny i wyrozumiały. Z dużą pewnością jeśli wybierzesz faceta lekarza, to on okaże się w porządku, bo niestety baby lekarze bywają paskudne do przedstawicielek swojej płci, dlatego doradzam wybrać faceta Jak już będziesz u lekarza to powiedz mu o swoich obawach związanych z lekami, bo to też jest bardzo ważne żebyś się nie bała, a na pewno jakiś konsensus osiągniecie
Pozwodzonka

[1gosienka]

Witam Was wszystkie, pierwszy raz piszę w tym wątku, bo zastanawiam się właśnie nad wizytą u specjalisty

Nie wiem dokładnie kiedy tak naprawdę zaczęły się moje problemy, trudno mi to stwierdzić, może od około roku. Przede wszystkim czuję, że jestem bardzo nerwowa, mam straszne wahania nastroju. Potrafię śmiać się i wygłupiać, a za chwilę coś mi odwali i zalewam się łzami. Płaczę praktycznie codziennie, no może bywają dni, kiedy nie płaczę, ale ostatniego takiego dnia nie pamiętam Chodzę przybita i smutna. Szybko popadam w złość i robię się agresywna. Odbija się to na osobach na których mi zależy. Ranie je, a tego nie chcę! Do niedawna myślałam, że taki mam charakter, ale już ten codzienny płacz z byle powodu jest nie do zniesienia, nie tylko przeze mnie, przede wszystkim przez mojego TZ, którego cierpliwosc chyba powoli się kończy.
W dodatku czasem odczuwam kołatanie serca, najczesciej kiedy probuje zasnac, chociaz nie wiem, czy to ma jakiś związek.
Mogę też dodać, że wcześniej miałam problemy z ED, jednak nie były one na tyle poważne, ponieważ nigdy nie byłam z tym u żadnego lekarza. Nie powiem więc, że byłam chora, bo taka choroba sama nie przechodzi.

Boję się, że jak już zdecyduję się iść do lekarza, to albo ucieknę sprzed gabinetu, albo nie powiem tego co naprawdę chciałam, albo uzna, że wyolbrzymiam, bo sama już nie wiem jak jest.
Gubię się w swoich myślach.

[bb750429e2eca20644802ff7996dd2c942138b6f_673e780221b9e]

Wiesz co? Żaden dobry, normalny lekarz nie powie, że coś sobie ubzdurałaś. A iść powinnaś, chociażby przez tą agresję. Dla ludzi z zewnątrz (rodziny, znajomych) to wygląda jak cecha Twojego charakteru, sama możesz tak myśleć, ale najczęściej.. jest zupełnie inaczej.
Dlatego idź, bo przecież się męczysz, a nie ma to sensu.

(powiedziała najmądrzejsza, której już nie chce się walczyć...)

[Tereskaa]

Napisane przez 1gosienka

Witam Was wszystkie, pierwszy raz piszę w tym wątku, bo zastanawiam się właśnie nad wizytą u specjalisty

Nie wiem dokładnie kiedy tak naprawdę zaczęły się moje problemy, trudno mi to stwierdzić, może od około roku. Przede wszystkim czuję, że jestem bardzo nerwowa, mam straszne wahania nastroju. Potrafię śmiać się i wygłupiać, a za chwilę coś mi odwali i zalewam się łzami. Płaczę praktycznie codziennie, no może bywają dni, kiedy nie płaczę, ale ostatniego takiego dnia nie pamiętam Chodzę przybita i smutna. Szybko popadam w złość i robię się agresywna. Odbija się to na osobach na których mi zależy. Ranie je, a tego nie chcę! Do niedawna myślałam, że taki mam charakter, ale już ten codzienny płacz z byle powodu jest nie do zniesienia, nie tylko przeze mnie, przede wszystkim przez mojego TZ, którego cierpliwosc chyba powoli się kończy.
W dodatku czasem odczuwam kołatanie serca, najczesciej kiedy probuje zasnac, chociaz nie wiem, czy to ma jakiś związek.
Mogę też dodać, że wcześniej miałam problemy z ED, jednak nie były one na tyle poważne, ponieważ nigdy nie byłam z tym u żadnego lekarza. Nie powiem więc, że byłam chora, bo taka choroba sama nie przechodzi.

Boję się, że jak już zdecyduję się iść do lekarza, to albo ucieknę sprzed gabinetu, albo nie powiem tego co naprawdę chciałam, albo uzna, że wyolbrzymiam, bo sama już nie wiem jak jest.
Gubię się w swoich myślach.

Ja mam praktycznie identycznie potrafię się rozpłakać jak ktoś z rodziny powie do mnie coś ostrzejszym czy niemiłym tonem, płacz jest praktycznie codziennie, a mi jest wstyd, bo mam 28 lat a mażę się jak dzieciak Do tego ten ciągły smutek Zauważyłam też u siebie oznaki agresji, a nawet apodyktyczności... czasem łapię się na tym, że rządzę wszystkimi, że chcę by wszystko było po mojemu, obrażam się na wszystkich, ciągle jest mi źle... przez to zostawił mnie TŻ, a po tym rozstaniu zrobiło się jeszcze gorzej Też byłam święcie przekonana, że ta moja wredność jest cechą mojego charakteru
Poszłam do psychiatry 2 tygodnie temu i stwierdził depresję. Dostałam leki i co prawda często mam jeszcze dołki, ale od tygodnia nie zdarzyło mi się płakać, chociaż często jeszcze miałabym na to ochotę, bo niestety mój tata ma coś takiego, że się nie zastanowi i coś niemiło do mnie burknie, a ja się czuję jakbym dostała w twarz No ale zaczynam panować nad tym. Stałam się ogólnie jakby bardziej wyrozumiała
Dlatego warto zgłosić się do specjalisty

[alufa]

Napisane przez 1gosienka

Witam Was wszystkie, pierwszy raz piszę w tym wątku, bo zastanawiam się właśnie nad wizytą u specjalisty

Nie wiem dokładnie kiedy tak naprawdę zaczęły się moje problemy, trudno mi to stwierdzić, może od około roku. Przede wszystkim czuję, że jestem bardzo nerwowa, mam straszne wahania nastroju. Potrafię śmiać się i wygłupiać, a za chwilę coś mi odwali i zalewam się łzami. Płaczę praktycznie codziennie, no może bywają dni, kiedy nie płaczę, ale ostatniego takiego dnia nie pamiętam Chodzę przybita i smutna. Szybko popadam w złość i robię się agresywna. Odbija się to na osobach na których mi zależy. Ranie je, a tego nie chcę! Do niedawna myślałam, że taki mam charakter, ale już ten codzienny płacz z byle powodu jest nie do zniesienia, nie tylko przeze mnie, przede wszystkim przez mojego TZ, którego cierpliwosc chyba powoli się kończy.
W dodatku czasem odczuwam kołatanie serca, najczesciej kiedy probuje zasnac, chociaz nie wiem, czy to ma jakiś związek.
Mogę też dodać, że wcześniej miałam problemy z ED, jednak nie były one na tyle poważne, ponieważ nigdy nie byłam z tym u żadnego lekarza. Nie powiem więc, że byłam chora, bo taka choroba sama nie przechodzi.

Boję się, że jak już zdecyduję się iść do lekarza, to albo ucieknę sprzed gabinetu, albo nie powiem tego co naprawdę chciałam, albo uzna, że wyolbrzymiam, bo sama już nie wiem jak jest.
Gubię się w swoich myślach.

mam bardzo podobnie zaczęłam od psychologa - żeby stwierdził, czy faktycznie muszę iść do psychiatry - powiedział, że dobrze by było w związku z czym, jak wyjdę troszkę na prostą finansowo umówię się.

też zwiałam raz sprzed gabinetu, bo bałam się, że nie zdążę na egzamin prawka nie ma się czego bać! ja pisałam tutaj na jaką durną panią psycholog trafiłam. wkurzyła mnie - to fakt, ale zacisnęłam zęby i trafiłam do kolejnej - o niebo lepszej. nie każdy lekarz ma powołanie, nie każdy terapeuta odpowiada wszystkim, więc nic na siłę! ja np. na 1 wizycie nie powiedziałam wszystkiego, bo po prostu nie dałam rady :/

[1gosienka]

Dzisiaj prawie zostawił mnie TŻ przez moje zachowanie. Nikogo nie chcę ranic moimi wybuchami złości i czuję się po nich paskudnie.
Wiem, że powinnam w końcu zebrać się na odwagę i iść do lekarza, ale bardzo się tego boję. TŻ twierdzi, że cos sobie ubzdurałam i wymyślam chorobę bo tak naprawdę nie chce mi sie nad sobą pracować, starać się hamować itd. Uważa, że przesadzam z tym codziennym płaczem, ba - nawet robię to specjalnie! Poprosiłam go, żeby poszedł ze mną do poradni, po prostu ze mną poczekał w kolejce, bo sama tam chyba osiwieje, to powiedział, że nigdzie ze mną nie pojdzie. On myśli stereotypowo, jak ktoś chodzi do psychiatry, to musi być chory psychicznie, a on nie chce miec chorej psychicznie dziewczyny. Walnąl nawet, że się mnie boi. ;( W tej kwestii nie mogę liczyc na jego wsparcie.

[alufa]

Napisane przez 1gosienka

Dzisiaj prawie zostawił mnie TŻ przez moje zachowanie. Nikogo nie chcę ranic moimi wybuchami złości i czuję się po nich paskudnie.
Wiem, że powinnam w końcu zebrać się na odwagę i iść do lekarza, ale bardzo się tego boję. TŻ twierdzi, że cos sobie ubzdurałam i wymyślam chorobę bo tak naprawdę nie chce mi sie nad sobą pracować, starać się hamować itd. Uważa, że przesadzam z tym codziennym płaczem, ba - nawet robię to specjalnie! Poprosiłam go, żeby poszedł ze mną do poradni, po prostu ze mną poczekał w kolejce, bo sama tam chyba osiwieje, to powiedział, że nigdzie ze mną nie pojdzie. On myśli stereotypowo, jak ktoś chodzi do psychiatry, to musi być chory psychicznie, a on nie chce miec chorej psychicznie dziewczyny. Walnąl nawet, że się mnie boi. ;( W tej kwestii nie mogę liczyc na jego wsparcie.

ehhh
ja mam całkiem podobnie prawie tak samo
te płacze, wybuchy złości, pretensje Tżeta

[MiYo]

Prawda jest taka, że trzeba nad sobą pracowac nawet, jak się wie, że coś jest nie tak, a właściwie to jeszcze bardziej. Same tabletki nie pomogą niestety..

[NiepozornaWampirka]

Napisane przez 1gosienka

Dzisiaj prawie zostawił mnie TŻ przez moje zachowanie. Nikogo nie chcę ranic moimi wybuchami złości i czuję się po nich paskudnie.
Wiem, że powinnam w końcu zebrać się na odwagę i iść do lekarza, ale bardzo się tego boję. TŻ twierdzi, że cos sobie ubzdurałam i wymyślam chorobę bo tak naprawdę nie chce mi sie nad sobą pracować, starać się hamować itd. Uważa, że przesadzam z tym codziennym płaczem, ba - nawet robię to specjalnie! Poprosiłam go, żeby poszedł ze mną do poradni, po prostu ze mną poczekał w kolejce, bo sama tam chyba osiwieje, to powiedział, że nigdzie ze mną nie pojdzie. On myśli stereotypowo, jak ktoś chodzi do psychiatry, to musi być chory psychicznie, a on nie chce miec chorej psychicznie dziewczyny. Walnąl nawet, że się mnie boi. ;( W tej kwestii nie mogę liczyc na jego wsparcie.

Że co proszę?!!!!!
Boże...gdyby mój TŻ był taki "stereotypowy" jak Twój to by nie był moim TŻtem.
Poza tym odnośnie chorej psychicznie dziewczyny to też mnie ten tekst wzburzył.
Choroba psychiczna nie wybiera.I co?Jesli by się okazało,że kiedyś zwariujesz to znaczy,że jesteś gorszą jednostką i trzeba Cię rzucić albo gdybyście byli po ślubie to się rozwieść???
Jak dla mnie to ten związek jest chory!