Czy to jeszcze związek?mam mętlik w głowie!

[noooka]

Wahałam się,czy napisać tutaj o moim problemie,ale im dłużej to się będzie ciągnęło tym większy będzie mój emocjonalny bałagan w głowie...

Postaram się,zawrzeć wszystko nie rozpisując się za bardzo.Istotnym faktem tej historii będzie iż 2 miesiące wcześniej przed,poznaniem obecnego TŻ,rozstałam się w facetem.

Poznaliśmy się,przypadkiem podczas,gdy świętowałam z znajomymi w klubie swoje urodziny,On manager.Zaczęło się od tego,że przy odbieraniu okryć wierzchnich i rzeczy z szatni,szatniarz nie mógł znaleźć mojej torebki (dodam,że byliśmy już wszyscy w "doborowych humorach" i mało co ogarnialiśmy rzeczywistość ) Powiedziałam znajomym,żeby zaczekali na mnie na zewnątrz,że wyjaśnię te sprawę raz,dwa.Zaczęłam opisywać torebkę,szatniarz szukał i szukał a ja zaczęłam się denerwować oraz siać ogólną panikę,bo miałam w niej dokumenty oraz kasę.Trwało to wszystko jakąś dobrą chwilę,a ja myślałam że zniosę jajko!Nagle ktoś przed oczami zamachał mi łańcuszkiem od mojej torebki,którą zostawiłam rzekomo w toalecie przy umywalce i którą miałam cały czas przy sobie,płacąc za drinki itp.Skończyło się na mojej dozgonnej wdzięczności,zapewnieniac h że Bozia mu to w dzieciach wynagrodzi i tak od słowa do słowa,podałam mu swój numer gg (to był numer,który jako jedyny,zawsze pamiętam,pomijając pesel )

Napisał na drugi dzień,zaprosił na kawę,zgodziłam się.Od razu przypadliśmy sobie do gustu,podobne zainteresowania,mnóstwo wspólnych tematów.Rozmawialiśmy,jak byśmy się znali co najmniej kilka lat,a czas szybko mijał.Dostał telefon,znajomi byli nie daleko w Pubie i powiedzieli żeby wpadł.Oznajmił szybko,że nie jest sam i że jeśli się zgodzę z Nim pójść,to przyjdzie.Pomyślałam,co mi szkodzi-idziemy.Poznałam jego znajomych,którzy otwarcie mówili (gdy TŻ był na papierosie) że,daaawno nie widzieli go takiego szczęśliwego i rozpromienionego,jednogło śnie uznali że pasujemy do siebie.Potem przenieśliśmy się do klubu,wypiliśmy po kilka drinków,gdy poczułam że wypiłam o jeden za wiele poprosiłam TŻ o zamówienie taxówki i odprowadzenie mnie do niej,pożegnaliśmy się z znajomymi i wyszliśmy.Zaproponował,że odwiezie mnie i odprowadzi pod sam blok.Stojąc już pod Nim,pocałowaliśmy się po raz pierwszy,był to namiętny pocałunek (miałam dreszcze!) Potem uśmiechnęłam się,podziękowałam za miły wieczór i weszłam do środka.

Spotykaliśmy się prawie codziennie,oboje znajdywaliśmy dla siebie czas.On szukał pracy jako manager,a ja w związku z tym,że wykładów miałam mało.Chodziliśmy do kina,znajomych,na domówki,długie spacery.Czułam się wyjątkowa w Jego obecności,przepełniona szczęściem i radością.Dawał mi często do zrozumienia jak ważna jestem dla niego,mówił do mnie tyle miłych rzeczy,co zawsze powodowało u mnie uśmiech Zostawał u mnie na noc,nie kochaliśmy się,nigdy nie nalegał.Zasypialiśmy wtuleni w siebie.Pewnego poranka,rozmawiając przy śniadaniu opowiedzieliśmy swoje historie życia (związki,dzieciństwo,plan y na przyszłość oraz wzmiankę że zmienia pracę i zwolnił się z klubu w którym się poznaliśmy) wyszło to wszystko bardzo spontanicznie,nie planowaliśmy takich tematów.Opowiedziałam o tym,że niedawno zostawił mnie TŻ i że zrobił to w sposób,bardzo "dojrzały" jak na 26 letniego faceta,mianowicie zostawił mnie przez SMS-a,blokując potem na wszystkich komunikatorach,portalach itp.bez jakichkolwiek wyjaśnień! Był szok,były łzy a pozostała jeszcze gorycz.Wtedy padły bardzo poważne słowa z Jego ust:"Proszę zaufaj mi,pozwól mi się w Tobie zakochać,nie oceniaj mnie miarką czynów Twojego byłego,nie skrzywdzę Cię" przyznam,że mnie zatkało bo rany były zbyt świeże.Przytuliłam Go mocno i powiedziałam "dajmy temu szansę i czas,proszę" - zgodził się,a ja poczułam ulgę.Szybko poznałam rodziców TŻ,przedstawił mnie im jako swoją dziewczynę,staliśmy się wtedy oficjalnie parą.W żartach,zasugerował abym ustawiła sobie na facebooku,status "w związku" bo będzie miał pewność,że żaden mężczyzna nie będzie chciał mnie podrywać.Przyznam szczerze,że nie wykazuję się nad tym portalu wielką aktywnością,ale zgodziłam się skoro dla Niego było to takie istotne.

Wszystko zaczęło się psuć,gdy TŻ dostał pracę jako manager nowego i ekskluzywnego klubu.Jego zadaniem,było rozkręcenie go.Cieszyłam się i świętowałam razem z Nim te "dobrą" wiadomość,nie będąc świadomą początku najgorszego.Praca od 11:00 rano do 5:00 rano,następnego dnia.Przestaliśmy mieć czas dla siebie,bo wracał zmęczony.Byłam pod tym względem wyrozumiała i nie naciskałam na spotkania,pisałam za to sms-y,umilające mu pracę,czasem odpisywał albo i wcale,ale o to też nie miałam pretensji bo wiedziałam że jest bardzo zagoniony.Był moment,że nie widziałam go na oczy ponad tydzień,pisał i odpisywał naprawdę rzadko.Na gg,już nawet nie pisałam bo nigdy nie dostawałam wiadomości zwrotnej.Postanowiłam go odwiedzić w pracy bo stęskniłam się,rozmawialiśmy 1o min max,telefon i musiał iść.Napisał sms-a,że postara się po pracy przyjechać do mnie,by choć na kilka godzin położyć się przy mnie-nie przyjechał.Często miał wyładowany albo wyłączony telefon (do czego się już przyzwyczaiłam) na służbowy nie mogłam dzwonić ani pisać sms-ów.Od prawie miesiąca,tak wygląda właśnie nasz "związek".W czwartek,napisał sms-a "Kotek,przepraszam że to tak wszystko wygląda,obiecuję Ci że w weekend to sobie odbijemy!mam strasznie dużo pracy,miłego dnia!" Od tego momentu cisza,a ja czekałam z nadzieją i obiadem jak głupia,patrząc na mijające godziny.Napisałam mu sms-a,że mógł chociaż dać znać,wcześniej,że jest mi cholernie przykro.Oczywiście telefon miał wyłączony,raporty dostałam w sobotę po 18:00.Pomyślałam,że tego już za wiele a złość i rozczarowanie wzięły górę,pojechałam do Niego do pracy,poprosiłam abyśmy wyszli,był zaskoczony moją wizytą.Wylałam z siebie wszystko,cały żal i to jak się czuję.Zapytałam o co w tym wszystkim chodzi?czy to w ogóle związek?Jak ja mam się czuć z tym wszystkim?Jak można nie znaleźć nawet pół minuty by wysłać sms-a?by zadzwonić i zapytać "co u Ciebie?" bym choć wiedziała,że istnieje dla Niego,nie mówiąc o spotkaniu,bo to zrozumiałe że czasu po prostu nie ma i ja to wiem.Odparł "I co ja mam Ci powiedzieć?widzisz jaki mam tutaj zapie***ol?będzie potem lżej,tylko muszę to wszystko ogarnąć.Zależy mi naprawdę na Tobie,uważam że pasujemy do siebie,jesteś dla mnie ważna!ale nie mogę nic więcej zrobić,muszę wracać,wybacz" Poczułam jak serce wali mi jak oszalałe,a nogi robią się miękkie.Całą drogę powrotną w tramwaju,przesiedziałam z pustym wzrokiem,wbitym w obraz za szybą,po raz pierwszy nie miałam bladego pojęcia co mam myśleć,jestem totalnie bezradna...

W głowie mętlik i milion pytań,nie mogę jeść i spać.Zastanawiam się,czy to ja przesadzam i tragizuję,czy może On naprawdę mało się stara i pokazuję,że zależy?czy powinnam dać temu czas?czy odpuścić i rozstać się?Potrzebuję spojrzenia na to wszystko z boku,bo w tym stanie samej ciężko mi cokolwiek rozważyć,bardzo proszę o pomoc,rady i wskazówki!

Pozdrawiam i dziękuje,za przeczytanie mojego wątku oraz okazaną pomoc!

[whitechocolateraspberry]

Moim zdaniem Ty potrzebujesz faceta, który jednak będzie przy Tobie częściej. On Ci tego nie może dać, także sprawa jest prosta.
Czy to się zmieni - ja nie wiem. Powinnaś porozmawiać o tym ze swoim chłopakiem. Jednak to jego nieodpisywanie i ciągle wyłączony telefon są niepokojące. Nawet w dzień nie może się z Tobą kontaktować? Przecież pracuje tylko w nocy (z tego co zrozumiałam).

[201803290936]

Napisane przez noooka

Wahałam się,czy napisać tutaj o moim problemie,ale im dłużej to się będzie ciągnęło tym większy będzie mój emocjonalny bałagan w głowie...

Postaram się,zawrzeć wszystko nie rozpisując się za bardzo.Istotnym faktem tej historii będzie iż 2 miesiące wcześniej przed,poznaniem obecnego TŻ,rozstałam się w facetem.

Poznaliśmy się,przypadkiem podczas,gdy świętowałam z znajomymi w klubie swoje urodziny,On manager.Zaczęło się od tego,że przy odbieraniu okryć wierzchnich i rzeczy z szatni,szatniarz nie mógł znaleźć mojej torebki (dodam,że byliśmy już wszyscy w "doborowych humorach" i mało co ogarnialiśmy rzeczywistość ) Powiedziałam znajomym,żeby zaczekali na mnie na zewnątrz,że wyjaśnię te sprawę raz,dwa.Zaczęłam opisywać torebkę,szatniarz szukał i szukał a ja zaczęłam się denerwować oraz siać ogólną panikę,bo miałam w niej dokumenty oraz kasę.Trwało to wszystko jakąś dobrą chwilę,a ja myślałam że zniosę jajko!Nagle ktoś przed oczami zamachał mi łańcuszkiem od mojej torebki,którą zostawiłam rzekomo w toalecie przy umywalce i którą miałam cały czas przy sobie,płacąc za drinki itp.Skończyło się na mojej dozgonnej wdzięczności,zapewnieniac h że Bozia mu to w dzieciach wynagrodzi i tak od słowa do słowa,podałam mu swój numer gg (to był numer,który jako jedyny,zawsze pamiętam,pomijając pesel )

Napisał na drugi dzień,zaprosił na kawę,zgodziłam się.Od razu przypadliśmy sobie do gustu,podobne zainteresowania,mnóstwo wspólnych tematów.Rozmawialiśmy,jak byśmy się znali co najmniej kilka lat,a czas szybko mijał.Dostał telefon,znajomi byli nie daleko w Pubie i powiedzieli żeby wpadł.Oznajmił szybko,że nie jest sam i że jeśli się zgodzę z Nim pójść,to przyjdzie.Pomyślałam,co mi szkodzi-idziemy.Poznałam jego znajomych,którzy otwarcie mówili (gdy TŻ był na papierosie) że,daaawno nie widzieli go takiego szczęśliwego i rozpromienionego,jednogło śnie uznali że pasujemy do siebie.Potem przenieśliśmy się do klubu,wypiliśmy po kilka drinków,gdy poczułam że wypiłam o jeden za wiele poprosiłam TŻ o zamówienie taxówki i odprowadzenie mnie do niej,pożegnaliśmy się z znajomymi i wyszliśmy.Zaproponował,że odwiezie mnie i odprowadzi pod sam blok.Stojąc już pod Nim,pocałowaliśmy się po raz pierwszy,był to namiętny pocałunek (miałam dreszcze!) Potem uśmiechnęłam się,podziękowałam za miły wieczór i weszłam do środka.

Spotykaliśmy się prawie codziennie,oboje znajdywaliśmy dla siebie czas.On szukał pracy jako manager,a ja w związku z tym,że wykładów miałam mało.Chodziliśmy do kina,znajomych,na domówki,długie spacery.Czułam się wyjątkowa w Jego obecności,przepełniona szczęściem i radością.Dawał mi często do zrozumienia jak ważna jestem dla niego,mówił do mnie tyle miłych rzeczy,co zawsze powodowało u mnie uśmiech Zostawał u mnie na noc,nie kochaliśmy się,nigdy nie nalegał.Zasypialiśmy wtuleni w siebie.Pewnego poranka,rozmawiając przy śniadaniu opowiedzieliśmy swoje historie życia (związki,dzieciństwo,plan y na przyszłość oraz wzmiankę że zmienia pracę i zwolnił się z klubu w którym się poznaliśmy) wyszło to wszystko bardzo spontanicznie,nie planowaliśmy takich tematów.Opowiedziałam o tym,że niedawno zostawił mnie TŻ i że zrobił to w sposób,bardzo "dojrzały" jak na 26 letniego faceta,mianowicie zostawił mnie przez SMS-a,blokując potem na wszystkich komunikatorach,portalach itp.bez jakichkolwiek wyjaśnień! Był szok,były łzy a pozostała jeszcze gorycz.Wtedy padły bardzo poważne słowa z Jego ust:"Proszę zaufaj mi,pozwól mi się w Tobie zakochać,nie oceniaj mnie miarką czynów Twojego byłego,nie skrzywdzę Cię" przyznam,że mnie zatkało bo rany były zbyt świeże.Przytuliłam Go mocno i powiedziałam "dajmy temu szansę i czas,proszę" - zgodził się,a ja poczułam ulgę.Szybko poznałam rodziców TŻ,przedstawił mnie im jako swoją dziewczynę,staliśmy się wtedy oficjalnie parą.W żartach,zasugerował abym ustawiła sobie na facebooku,status "w związku" bo będzie miał pewność,że żaden mężczyzna nie będzie chciał mnie podrywać.Przyznam szczerze,że nie wykazuję się nad tym portalu wielką aktywnością,ale zgodziłam się skoro dla Niego było to takie istotne.

Wszystko zaczęło się psuć,gdy TŻ dostał pracę jako manager nowego i ekskluzywnego klubu.Jego zadaniem,było rozkręcenie go.Cieszyłam się i świętowałam razem z Nim te "dobrą" wiadomość,nie będąc świadomą początku najgorszego.Praca od 11:00 rano do 5:00 rano,następnego dnia.Przestaliśmy mieć czas dla siebie,bo wracał zmęczony.Byłam pod tym względem wyrozumiała i nie naciskałam na spotkania,pisałam za to sms-y,umilające mu pracę,czasem odpisywał albo i wcale,ale o to też nie miałam pretensji bo wiedziałam że jest bardzo zagoniony.Był moment,że nie widziałam go na oczy ponad tydzień,pisał i odpisywał naprawdę rzadko.Na gg,już nawet nie pisałam bo nigdy nie dostawałam wiadomości zwrotnej.Postanowiłam go odwiedzić w pracy bo stęskniłam się,rozmawialiśmy 1o min max,telefon i musiał iść.Napisał sms-a,że postara się po pracy przyjechać do mnie,by choć na kilka godzin położyć się przy mnie-nie przyjechał.Często miał wyładowany albo wyłączony telefon (do czego się już przyzwyczaiłam) na służbowy nie mogłam dzwonić ani pisać sms-ów.Od prawie miesiąca,tak wygląda właśnie nasz "związek".W czwartek,napisał sms-a "Kotek,przepraszam że to tak wszystko wygląda,obiecuję Ci że w weekend to sobie odbijemy!mam strasznie dużo pracy,miłego dnia!" Od tego momentu cisza,a ja czekałam z nadzieją i obiadem jak głupia,patrząc na mijające godziny.Napisałam mu sms-a,że mógł chociaż dać znać,wcześniej,że jest mi cholernie przykro.Oczywiście telefon miał wyłączony,raporty dostałam w sobotę po 18:00.Pomyślałam,że tego już za wiele a złość i rozczarowanie wzięły górę,pojechałam do Niego do pracy,poprosiłam abyśmy wyszli,był zaskoczony moją wizytą.Wylałam z siebie wszystko,cały żal i to jak się czuję.Zapytałam o co w tym wszystkim chodzi?czy to w ogóle związek?Jak ja mam się czuć z tym wszystkim?Jak można nie znaleźć nawet pół minuty by wysłać sms-a?by zadzwonić i zapytać "co u Ciebie?" bym choć wiedziała,że istnieje dla Niego,nie mówiąc o spotkaniu,bo to zrozumiałe że czasu po prostu nie ma i ja to wiem.Odparł "I co ja mam Ci powiedzieć?widzisz jaki mam tutaj zapie***ol?będzie potem lżej,tylko muszę to wszystko ogarnąć.Zależy mi naprawdę na Tobie,uważam że pasujemy do siebie,jesteś dla mnie ważna!ale nie mogę nic więcej zrobić,muszę wracać,wybacz" Poczułam jak serce wali mi jak oszalałe,a nogi robią się miękkie.Całą drogę powrotną w tramwaju,przesiedziałam z pustym wzrokiem,wbitym w obraz za szybą,po raz pierwszy nie miałam bladego pojęcia co mam myśleć,jestem totalnie bezradna...

W głowie mętlik i milion pytań,nie mogę jeść i spać.Zastanawiam się,czy to ja przesadzam i tragizuję,czy może On naprawdę mało się stara i pokazuję,że zależy?czy powinnam dać temu czas?czy odpuścić i rozstać się?Potrzebuję spojrzenia na to wszystko z boku,bo w tym stanie samej ciężko mi cokolwiek rozważyć,bardzo proszę o pomoc,rady i wskazówki!

Pozdrawiam i dziękuje,za przeczytanie mojego wątku oraz okazaną pomoc!

Wy jesteście nadal w związku (zresztą sama piszesz o tym "związek")? Może "zapomniał" Ci powiedzieć, że w jego życiu nie ma już miejsca na dziewczynę, związek? Wygląda to nieciekawie, nawet bardzo. Olał Cię i to w bardzo bezczelny sposób. Na żywo powiedział co innego, ale czyny jednak świadczą, że nie jest zaangażowany w ten związek i nie uwzględnia Cię w swoich planach. W weekend może pracował, może zabalował (niekoniecznie sam) - jedno jest pewne: kompletnie Cię olał. Jestem wredna, ale ja bym zakończyła tą znajomość w tym momencie (nauczona doświadczeniem). Ty pewnie jeszcze dasz mu szansę, ale zrób sobie przysługę: nie dawaj jej od razu i niech to naprawdę będzie jedna, ostatnia szansa. Podejrzewam, że takie akcje staną się normą. Szkoda, że nie znasz nikogo z jego pracy. Ciekawe, czy on tam nie uchodzi za wolnego faceta - bo w sumie skąd mają wiedzieć, że istniejesz, skoro on świątek, piątek i niedziela tam siedzi (o ile rzeczywiście tyle pracuje)? Ten wyłączony, wyładowany telefon - hmm, czyli ma drugi aparat? Bo przecież skoro coś rozkręca, to na pewno musi być w kontakcie z wieloma osobami i nie może mieć co chwilę wyłączonej komórki. Najwidoczniej ona jest wyłączona / wyładowana tylko dla Ciebie. Nie pomyślałaś o tym?

[eimear]

sprobuj go tez 'olac' moze przejrzy na oczy? A jesli nie to nie byl Ciebie warty..

[harvvey]

Miałam całkiem podobną sytuacje. Spotykałam się z facetem i nagle wielkie bum - zmienił pracę, poświęcał jej naprawdę masę czasu, do tego doszła sesja - o ile dobrze pamiętam przez 3 tygodnie widzieliśmy się tylko raz, na kilkadziesiąt minut
Bywało różnie, ponieważ jestem niecierpliwą osobą, jednego dnia ufałam, drugiego miałam pretensje, a potem wpadałam w szał. Czasami przestawałam wierzyć, że to się da uratować, bo on wiadomo - zapracowany, zabiegany, kontakt słabł..
Któregoś dnia w smsie zapewnił mnie, że chce ten czas dla mnie znaleźć, że to minie, więc postanowiłam poczekać. U mnie się udało, bo gdy tylko zszedł z niego stres egzaminów, to on zaczął działać. Nie powiem, że jest lekko, bo praca pochłania mu większość czasu, jednak jakoś ciągniemy

Wniosek taki, że nie każdy facet kręci i w taki szczeniacki sposób zbywa swoją partnerkę. Co nie zmienia faktu, że przez ten czas, gdy naprawdę nie ma szans na spotkanie, powinien zapewniać, że pamięta, że myśli i czeka, aż będzie lepiej. Że przede wszystkim jemu nadal zależy.
Trochę dziwna sytuacja z tym wyłączonym telefonem - wiesz dlaczego to robi? Przecież może mieć wyciszony w kieszeni i gdy znajdzie wolną chwilę to zerknie i odpisze. Nie wyobrażam sobie, żeby jeszcze przez ten ciężki okres, on nie odpisywał i się pogrążał. Nie wiem ile tych smsów piszesz, ale tak czy siak - coś tam powinien wyskrobać, żebyś po prostu czuła, że masz na co czekać..
Możesz spróbować się lekko wycofać, nie zasypywać go wiadomościami, jest szansa, że nagle się obudzi, bo włączając telefon nie zastanie tam smsa od Ciebie. Możesz jeszcze raz z nim pogadać, powiedzieć jak się czujesz, poprosić, żeby zmienił podejście (umówcie się np. na jeden krótki telefon w ciągu dnia). Albo możesz też z niego zrezygnować.

Tak sobie myślę, że często ten zapracowany facet chyba nie potrafi postawić się na miejscu czekającej kobiety.

[forumkowiczka]

Napisane przez noooka

Wahałam się,czy napisać tutaj o moim problemie,ale im dłużej to się będzie ciągnęło tym większy będzie mój emocjonalny bałagan w głowie...

Postaram się,zawrzeć wszystko nie rozpisując się za bardzo.Istotnym faktem tej historii będzie iż 2 miesiące wcześniej przed,poznaniem obecnego TŻ,rozstałam się w facetem.

Poznaliśmy się,przypadkiem podczas,gdy świętowałam z znajomymi w klubie swoje urodziny,On manager.Zaczęło się od tego,że przy odbieraniu okryć wierzchnich i rzeczy z szatni,szatniarz nie mógł znaleźć mojej torebki (dodam,że byliśmy już wszyscy w "doborowych humorach" i mało co ogarnialiśmy rzeczywistość ) Powiedziałam znajomym,żeby zaczekali na mnie na zewnątrz,że wyjaśnię te sprawę raz,dwa.Zaczęłam opisywać torebkę,szatniarz szukał i szukał a ja zaczęłam się denerwować oraz siać ogólną panikę,bo miałam w niej dokumenty oraz kasę.Trwało to wszystko jakąś dobrą chwilę,a ja myślałam że zniosę jajko!Nagle ktoś przed oczami zamachał mi łańcuszkiem od mojej torebki,którą zostawiłam rzekomo w toalecie przy umywalce i którą miałam cały czas przy sobie,płacąc za drinki itp.Skończyło się na mojej dozgonnej wdzięczności,zapewnieniac h że Bozia mu to w dzieciach wynagrodzi i tak od słowa do słowa,podałam mu swój numer gg (to był numer,który jako jedyny,zawsze pamiętam,pomijając pesel )

Napisał na drugi dzień,zaprosił na kawę,zgodziłam się.Od razu przypadliśmy sobie do gustu,podobne zainteresowania,mnóstwo wspólnych tematów.Rozmawialiśmy,jak byśmy się znali co najmniej kilka lat,a czas szybko mijał.Dostał telefon,znajomi byli nie daleko w Pubie i powiedzieli żeby wpadł.Oznajmił szybko,że nie jest sam i że jeśli się zgodzę z Nim pójść,to przyjdzie.Pomyślałam,co mi szkodzi-idziemy.Poznałam jego znajomych,którzy otwarcie mówili (gdy TŻ był na papierosie) że,daaawno nie widzieli go takiego szczęśliwego i rozpromienionego,jednogło śnie uznali że pasujemy do siebie.Potem przenieśliśmy się do klubu,wypiliśmy po kilka drinków,gdy poczułam że wypiłam o jeden za wiele poprosiłam TŻ o zamówienie taxówki i odprowadzenie mnie do niej,pożegnaliśmy się z znajomymi i wyszliśmy.Zaproponował,że odwiezie mnie i odprowadzi pod sam blok.Stojąc już pod Nim,pocałowaliśmy się po raz pierwszy,był to namiętny pocałunek (miałam dreszcze!) Potem uśmiechnęłam się,podziękowałam za miły wieczór i weszłam do środka.

Spotykaliśmy się prawie codziennie,oboje znajdywaliśmy dla siebie czas.On szukał pracy jako manager,a ja w związku z tym,że wykładów miałam mało.Chodziliśmy do kina,znajomych,na domówki,długie spacery.Czułam się wyjątkowa w Jego obecności,przepełniona szczęściem i radością.Dawał mi często do zrozumienia jak ważna jestem dla niego,mówił do mnie tyle miłych rzeczy,co zawsze powodowało u mnie uśmiech Zostawał u mnie na noc,nie kochaliśmy się,nigdy nie nalegał.Zasypialiśmy wtuleni w siebie.Pewnego poranka,rozmawiając przy śniadaniu opowiedzieliśmy swoje historie życia (związki,dzieciństwo,plan y na przyszłość oraz wzmiankę że zmienia pracę i zwolnił się z klubu w którym się poznaliśmy) wyszło to wszystko bardzo spontanicznie,nie planowaliśmy takich tematów.Opowiedziałam o tym,że niedawno zostawił mnie TŻ i że zrobił to w sposób,bardzo "dojrzały" jak na 26 letniego faceta,mianowicie zostawił mnie przez SMS-a,blokując potem na wszystkich komunikatorach,portalach itp.bez jakichkolwiek wyjaśnień! Był szok,były łzy a pozostała jeszcze gorycz.Wtedy padły bardzo poważne słowa z Jego ust:"Proszę zaufaj mi,pozwól mi się w Tobie zakochać,nie oceniaj mnie miarką czynów Twojego byłego,nie skrzywdzę Cię" przyznam,że mnie zatkało bo rany były zbyt świeże.Przytuliłam Go mocno i powiedziałam "dajmy temu szansę i czas,proszę" - zgodził się,a ja poczułam ulgę.Szybko poznałam rodziców TŻ,przedstawił mnie im jako swoją dziewczynę,staliśmy się wtedy oficjalnie parą.W żartach,zasugerował abym ustawiła sobie na facebooku,status "w związku" bo będzie miał pewność,że żaden mężczyzna nie będzie chciał mnie podrywać.Przyznam szczerze,że nie wykazuję się nad tym portalu wielką aktywnością,ale zgodziłam się skoro dla Niego było to takie istotne.

Wszystko zaczęło się psuć,gdy TŻ dostał pracę jako manager nowego i ekskluzywnego klubu.Jego zadaniem,było rozkręcenie go.Cieszyłam się i świętowałam razem z Nim te "dobrą" wiadomość,nie będąc świadomą początku najgorszego.Praca od 11:00 rano do 5:00 rano,następnego dnia.Przestaliśmy mieć czas dla siebie,bo wracał zmęczony.Byłam pod tym względem wyrozumiała i nie naciskałam na spotkania,pisałam za to sms-y,umilające mu pracę,czasem odpisywał albo i wcale,ale o to też nie miałam pretensji bo wiedziałam że jest bardzo zagoniony.Był moment,że nie widziałam go na oczy ponad tydzień,pisał i odpisywał naprawdę rzadko.Na gg,już nawet nie pisałam bo nigdy nie dostawałam wiadomości zwrotnej.Postanowiłam go odwiedzić w pracy bo stęskniłam się,rozmawialiśmy 1o min max,telefon i musiał iść.Napisał sms-a,że postara się po pracy przyjechać do mnie,by choć na kilka godzin położyć się przy mnie-nie przyjechał.Często miał wyładowany albo wyłączony telefon (do czego się już przyzwyczaiłam) na służbowy nie mogłam dzwonić ani pisać sms-ów.Od prawie miesiąca,tak wygląda właśnie nasz "związek".W czwartek,napisał sms-a "Kotek,przepraszam że to tak wszystko wygląda,obiecuję Ci że w weekend to sobie odbijemy!mam strasznie dużo pracy,miłego dnia!" Od tego momentu cisza,a ja czekałam z nadzieją i obiadem jak głupia,patrząc na mijające godziny.Napisałam mu sms-a,że mógł chociaż dać znać,wcześniej,że jest mi cholernie przykro.Oczywiście telefon miał wyłączony,raporty dostałam w sobotę po 18:00.Pomyślałam,że tego już za wiele a złość i rozczarowanie wzięły górę,pojechałam do Niego do pracy,poprosiłam abyśmy wyszli,był zaskoczony moją wizytą.Wylałam z siebie wszystko,cały żal i to jak się czuję.Zapytałam o co w tym wszystkim chodzi?czy to w ogóle związek?Jak ja mam się czuć z tym wszystkim?Jak można nie znaleźć nawet pół minuty by wysłać sms-a?by zadzwonić i zapytać "co u Ciebie?" bym choć wiedziała,że istnieje dla Niego,nie mówiąc o spotkaniu,bo to zrozumiałe że czasu po prostu nie ma i ja to wiem.Odparł "I co ja mam Ci powiedzieć?widzisz jaki mam tutaj zapie***ol?będzie potem lżej,tylko muszę to wszystko ogarnąć.Zależy mi naprawdę na Tobie,uważam że pasujemy do siebie,jesteś dla mnie ważna!ale nie mogę nic więcej zrobić,muszę wracać,wybacz" Poczułam jak serce wali mi jak oszalałe,a nogi robią się miękkie.Całą drogę powrotną w tramwaju,przesiedziałam z pustym wzrokiem,wbitym w obraz za szybą,po raz pierwszy nie miałam bladego pojęcia co mam myśleć,jestem totalnie bezradna...

W głowie mętlik i milion pytań,nie mogę jeść i spać.Zastanawiam się,czy to ja przesadzam i tragizuję,czy może On naprawdę mało się stara i pokazuję,że zależy?czy powinnam dać temu czas?czy odpuścić i rozstać się?Potrzebuję spojrzenia na to wszystko z boku,bo w tym stanie samej ciężko mi cokolwiek rozważyć,bardzo proszę o pomoc,rady i wskazówki!

Pozdrawiam i dziękuje,za przeczytanie mojego wątku oraz okazaną pomoc!

Gdybym znalazła sie w takiej sytuacji co Ty pewnie czułabym sie bardzo podobnie. Czasami nawet jak mój facet nie odzywa sie przezały dzień skręca mnie.
Nie chce Go oceniać, bo jak na razie chyba było między Wami wszystko w porządku. Być może on rzeczywiście nie ma teraz chwili odetchnąć-nie wiem. Jednak nigdy nie uwierzę w to, że nie znajduje właśnie przysłowiowych 5 minut aby zadzwonić, napisać....przecież do toalety musi wychodzić!!!
Chyba zaczęłabym zachowywać się w sposób taki, jaki robi to on. Czyli dałabym spokój pisaniu, próbowaniu się dodzwonić, czekaniu na jego ruch. Po prostu żyj tak jakby go nie było....niech on poczuje jak to jest. Być może on uważa, że to nie jest związek? w każdym razie dałabym mu teraz pole do pokazania tego co czuje.....i czekałabym biernie

[mikolajkowa]

A moim zdaniem przesadzasz. facet dostal swietna prace jako menager ekskluzywnego klubu - to normalne, ze chce sie wykazac na poczatku, w koncu jak piszesz pracuje tam niecaly miesiac! jesli Cie to meczy, mysle ze powinnas pogadc z nim, poprosic zeby znalazl chile czasu tylko dla Ciebie, wylaczyl telefon i skupil sie tylko na Tobie. i powiedzic mu co czujesz... chociaz uwazam, ze jesli Tobie na nim zalezy, a jemu na Tobie, to po prostu ustalcie miedzy soba, ze macie teraz trudny okres, musicie go jakos razem przejsc jeslic chcecie byc razem, ale musicie sie tez oboje bardziej starac - Ty nie rob fochowe jak on nie ma czasu, a on niech znajdzie te pol minuty na smsa do Ciebie. i zobaczycie czy to sie sprawdza czy nie.

[Wikttoria]

Napisane przez mikolajkowa

A moim zdaniem przesadzasz. facet dostal swietna prace jako menager ekskluzywnego klubu - to normalne, ze chce sie wykazac na poczatku, w koncu jak piszesz pracuje tam niecaly miesiac! jesli Cie to meczy, mysle ze powinnas pogadc z nim, poprosic zeby znalazl chile czasu tylko dla Ciebie, wylaczyl telefon i skupil sie tylko na Tobie. i powiedzic mu co czujesz... chociaz uwazam, ze jesli Tobie na nim zalezy, a jemu na Tobie, to po prostu ustalcie miedzy soba, ze macie teraz trudny okres, musicie go jakos razem przejsc jeslic chcecie byc razem, ale musicie sie tez oboje bardziej starac - Ty nie rob fochowe jak on nie ma czasu, a on niech znajdzie te pol minuty na smsa do Ciebie. i zobaczycie czy to sie sprawdza czy nie.

W sumie nie doczytałam że trwa to tylko miesiąc!!!Opanuj się trochę. Zachowujesz się jak rozkapryszona księzniczka tylko dlatego że chwilowo ma mniej czasu. W zyciu sa rózne etapy. Radzę przeczekać -jak sie nic nie zmieni-to wtedy zastanowic się czy związek z takim pracoholikiem ci odpowiada.

[noooka]

Wikttoria - przykro mi,że tak uważasz bo,uwierz mi starałam się od samego początku wpierać Go,skoro On traktował ten "związek" poważnie,to chciałam dać mu poczucie,że mi zależy także.Dlatego pisałam sms-y,wiadomości na gg itp.ale nigdy nie byłam nachalna,ani też nie wysyłałam po 50 sms-ów dziennie,wysyłałam sms-y na "dzień dobry" życząc miłego i owocnego dnia w pracy,oraz na "dobranoc" zawierające tęsknotę i dające poczucie,że może zawsze po ciężkim dniu w pracy,przyjechać i choć na chwilę zrelaksować się u mnie - to wszystko.

Czuję się po prostu fatalnie z tym,że Jego słowa nie pokrywają się z czynami,od soboty milczy a mamy końcówkę środy,mało tego w niedziele na fb usunął status związku.Napisał do mnie z tą informacją Jego znajomy,nie ukrywając zdziwienia,gdy odpowiedział mu TŻ,że nie wie jak to się stało,że to pewnie "coś" z facebookiem jest i że ogólnie dla Niego,fb nie jest jakimś wyznacznikiem bycia w związku a jeśli coś będzie nie tak między Nami,to mi to powie w 4 oczy od tego momentu,był wieeele razy na fb i jakoś nie sprostował tego,ani nie wyjaśnił osobiście mi.Nie potrafię pojąć,nie odbierania telefonu i wyłączania go (wysyłałam sms-y rano a raport doręczenia dostawałam po południu w najlepszym wypadku,a w najgorszym nad ranem następnego dnia) oraz Jego totalnej ciszy,która przeciągając się sprawia,iż czuję się jak idiotka czekająca na Jego znak życia i jakiekolwiek zainteresowanie.Postanowi łam,obrać Jego "taktykę" od soboty,też milczę ale ile można?

[201803290936]

Napisane przez noooka

Wikttoria - przykro mi,że tak uważasz bo,uwierz mi starałam się od samego początku wpierać Go,skoro On traktował ten "związek" poważnie,to chciałam dać mu poczucie,że mi zależy także.Dlatego pisałam sms-y,wiadomości na gg itp.ale nigdy nie byłam nachalna,ani też nie wysyłałam po 50 sms-ów dziennie,wysyłałam sms-y na "dzień dobry" życząc miłego i owocnego dnia w pracy,oraz na "dobranoc" zawierające tęsknotę i dające poczucie,że może zawsze po ciężkim dniu w pracy,przyjechać i choć na chwilę zrelaksować się u mnie - to wszystko.

Czuję się po prostu fatalnie z tym,że Jego słowa nie pokrywają się z czynami,od soboty milczy a mamy końcówkę środy,mało tego w niedziele na fb usunął status związku.Napisał do mnie z tą informacją Jego znajomy,nie ukrywając zdziwienia,gdy odpowiedział mu TŻ,że nie wie jak to się stało,że to pewnie "coś" z facebookiem jest i że ogólnie dla Niego,fb nie jest jakimś wyznacznikiem bycia w związku a jeśli coś będzie nie tak między Nami,to mi to powie w 4 oczy od tego momentu,był wieeele razy na fb i jakoś nie sprostował tego,ani nie wyjaśnił osobiście mi.Nie potrafię pojąć,nie odbierania telefonu i wyłączania go (wysyłałam sms-y rano a raport doręczenia dostawałam po południu w najlepszym wypadku,a w najgorszym nad ranem następnego dnia) oraz Jego totalnej ciszy,która przeciągając się sprawia,iż czuję się jak idiotka czekająca na Jego znak życia i jakiekolwiek zainteresowanie.Postanowi łam,obrać Jego "taktykę" od soboty,też milczę ale ile można?

Chyba z Tobą zerwał? ()

[noooka]

Napisane przez Doris1981

Chyba z Tobą zerwał? ()

Do mnie to nie dociera może dlatego,że napisałam do Jego znajomego,aby delikatnie podpytał Go,o to i owo.Dostałam wiadomość treści:"Rozmawialiśmy,zap ytałem co z Wami? z czystej ciekawości,powtórzył w sumie to samo co przedtem,czyli że jeśli by coś było nie tak,powiedziałby Ci to w 4 oczy i tyle.Nie rozumiem tego,ale nie będę się wtrącał"

Dziś,rano zaczepił mnie na fb,ale pewnie dlatego,że była to odpowiedź na moją,która wysłałam w sobotę

[201803290936]

Chore zabawy jak dla mnie. Chcesz się z nim tak bawić? Facet ma rozdwojenie jaźni, czy jak? Może kogoś poznał, ale jeszcze nie chce palić za sobą mostów i woli Cię "przetrzymać"?

[Cindy28]

Powiem tak : doopa ogólnie Kochana :"
Może mało elokwentnie niestety, ale chyba obrazowo...
Powiem tak [niestety wiem z własnego doświadczenia]:
zazwyczaj jest tak, że Faceci z czasem starają się mniej,
jakoś im się nie chce, są Nas pewni, nie wierzą, że możemy ich wymienić
na Lepszy Model skoro byliśmy razem tyle czasu ;]
Ale tutaj jest coś nie "halo" :|
To miesiąc, a jemu już się nie chce...
Nie wierzę, że jest aż tak zarobiony,
że nie ma czasu na banalnego sms-a czy minutę rozmowy.
Niestety wygląda na to, że pasowałaś idealnie do życia,
które prowadził zanim zmienił pracę.
A teraz olewka + zmiana statusu na fb.
Fakt- nie jest to wyznacznikiem bycia w związku czy nie,
ale jego zachowanie już nawet nie jest dziwne- ale jednoznaczne:|
I do tego jest tchórzem- skoro nie potrafi powiedzieć dosłownie:
"Dziewczyno, to koniec!"
Tylko wyłącza telefon, nie odzywa się, daje do zrozumienia,
że już nie jesteście razem [o ile tak naprawdę kiedykolwiek byliście :| ],
a później głupczy, że to coś z serwerem ...
Ma nadzieje, że to rozejdzie się po kościach albo Ty pierwsza nie wytrzymasz tego napięcia i powiesz, że to koniec.
Egoista i tchórz skoro rękami Kobiety chce zakończyć to, co dla niego niewygodne- żal.pl
Życie Cię niestety nie rozpieszcza jeśli chodzi o Facetów :|
Nie zazdroszczę ogólnie :|
Życzę Ci, byś przejrzała na oczy i doceniła dobre strony tej sytuacji-
to tylko miesiąc, nie zdążył na szczęście zmarnować Ci więcej czasu,
to primo
A secundo skoro nie jest Ciebie wart- zacznij jeść, pić, bawić się
i módl się, by pojawił się w Twoim życiu w końcu Mężczyzna z krwi
i kości, a nie kolejny facet- do tego przez małe "f"...
Pozdrawiam

[noooka]

Napisane przez Doris1981

Chore zabawy jak dla mnie. Chcesz się z nim tak bawić? Facet ma rozdwojenie jaźni, czy jak? Może kogoś poznał, ale jeszcze nie chce palić za sobą mostów i woli Cię "przetrzymać"?

Możesz mieć sporo racji,przecież w tej pracy roi się od pięknych kobiet oraz kelnerek,tyle że ja żyłam i żyje,chyba jeszcze w przeświadczeniu i nadziei,że On po prostu się odezwie w momencie jak sobie to poukłada i przeprosi,albo zakończy to,mówiąc mi to prosto w twarz.Mam ochotę,napisać do Niego,korci mnie,ale boję się że Jego brak odpowiedzi,będzie zarazem odpowiedzią na to,że byłam na Niego zabawką a to mnie zaboli i znów poczuję,to samo co nie tak dawno przechodziłam z byłym facetem...

Cindy28 - dziękuje,za słowa otuchy!Wyłączony telefon tłumaczy-brakiem zasięgu w klubie,wyładowaną baterią,brakiem kasy na koncie na odpisanie.Przykro mi,że to tak wygląda obecnie,bo przy Nim po rozstaniu z moim byłym,czułam się wyjątkową i piękną kobietą,co często słyszałam z Jego ust,dodam że mój eks baaardzo rzadko,powiedział mi coś miłego.Początek wyglądał obiecująco,a teraz szukam usprawiedliwień dla Niego...

[201803290936]

Napisane przez noooka

Możesz mieć sporo racji,przecież w tej pracy roi się od pięknych kobiet oraz kelnerek,tyle że ja żyłam i żyje,chyba jeszcze w przeświadczeniu i nadziei,że On po prostu się odezwie w momencie jak sobie to poukłada i przeprosi,albo zakończy to,mówiąc mi to prosto w twarz.Mam ochotę,napisać do Niego,korci mnie,ale boję się że Jego brak odpowiedzi,będzie zarazem odpowiedzią na to,że byłam na Niego zabawką a to mnie zaboli i znów poczuję,to samo co nie tak dawno przechodziłam z byłym facetem...

Przeprosi i co? Zapomnisz, łykniesz tłumaczenie i przejdziesz do porządku dziennego nad takim potraktowaniem Twojej osoby? Widzisz: były facet był nieciekawy i znowu chyba trafiłaś na kogoś podobnego - może w innym opakowaniu, z innymi dodatkami, ale w sumie na takiego samego tchórza i krętacza.

[noooka]

Napisane przez Doris1981

Przeprosi i co? Zapomnisz, łykniesz tłumaczenie i przejdziesz do porządku dziennego nad takim potraktowaniem Twojej osoby? Widzisz: były facet był nieciekawy i znowu chyba trafiłaś na kogoś podobnego - może w innym opakowaniu, z innymi dodatkami, ale w sumie na takiego samego tchórza i krętacza.

Mam ochotę,napisać mu sms-a,o tym że takie czekanie na jakikolwiek Jego znak itp.jest bez sensu,że to widocznie nie Nas czas i że lepiej będzie dla Nas zostać na etapie znajomych" ale zaraz dochodzi do mnie głos rozsądku,mówiący że to dziecinne a potem głos żalu,mówiący że przyniesie mi to ulgę... Doris1981,świadomość tego,że to kolejna porażka uczuciowa,łapię doła i czuję się nic nie warta

[Sadek]

Napisane przez Wikttoria

W sumie nie doczytałam że trwa to tylko miesiąc!!!Opanuj się trochę. Zachowujesz się jak rozkapryszona księzniczka tylko dlatego że chwilowo ma mniej czasu. W zyciu sa rózne etapy. Radzę przeczekać -jak sie nic nie zmieni-to wtedy zastanowic się czy związek z takim pracoholikiem ci odpowiada.

Popieram. Czytając posty można wywnioskować, że najlepiej aby książe był piękny, przystojny, bogaty i najlepiej w ogóle nie spędzał czasu w pracy tylko woził miłość swojego życia po knajpach i kawiarniach...Życie to jednak nie bajka, dorośnij.

[noooka]

Napisane przez Sadek

Popieram. Czytając posty można wywnioskować, że najlepiej aby książe był piękny, przystojny, bogaty i najlepiej w ogóle nie spędzał czasu w pracy tylko woził miłość swojego życia po knajpach i kawiarniach...Życie to jednak nie bajka, dorośnij.

Szanuję Twoją wypowiedź,ale dlaczego tak mnie oceniasz?Nie zabolałoby Cię,gdyby Twój mężczyzna tak Cię traktował lekceważąco?Proszę napisz,mi gdzie tu widzisz przesadę,bo może ja tego nie dostrzegam.

[Cindy28]

Napisane przez Sadek

Popieram. Czytając posty można wywnioskować, że najlepiej aby książe był piękny, przystojny, bogaty i najlepiej w ogóle nie spędzał czasu w pracy tylko woził miłość swojego życia po knajpach i kawiarniach...Życie to jednak nie bajka, dorośnij.

Owszem od tego właśnie jest Książę, żeby dbać, kochać i dawać szczęście- a skoro trafiła na giermka, to nie Jej wina...
A tak na serio- autorka postu musiała niestety dorosnąć dwa razy w bardzo krótkim czasie.... Pomyśl o tym [!]
Poza tym nikt nie wymagał od tego kolesia Bóg wie czego, tylko zwykłego kontaktu, z osobą o której mówi- że ponoć mu na niej zależy...
Z tego zdania zostało tylko "ponoć".
Mówi/pisze jedno, a robi drugie...
Zakłamaniec tudzież hipokryta, ewentualnie mało interesujący mix.
Ogólnie- nic ciekawego

[201803290936]

Napisane przez noooka

Mam ochotę,napisać mu sms-a,o tym że takie czekanie na jakikolwiek Jego znak itp.jest bez sensu,że to widocznie nie Nas czas i że lepiej będzie dla Nas zostać na etapie znajomych" ale zaraz dochodzi do mnie głos rozsądku,mówiący że to dziecinne a potem głos żalu,mówiący że przyniesie mi to ulgę... Doris1981,świadomość tego,że to kolejna porażka uczuciowa,łapię doła i czuję się nic nie warta

Rozumiem, co czujesz: zainwestowałaś w kogoś uczucie, czas, wspierałaś, jak mogłaś, a co Cię spotyka? Facet zaginął w akcji i nie wiadomo o co chodzi (a jak nie wiadomo, to najczęściej chodzi o inną, niestety). Ciężko zmienić myślenie, ale staraj się na to nie patrzeć jak na porażkę - Ty mu krzywdy nie zrobiłaś prosząc o wyjaśnienie co się dzieje. Nie jesteś nic nie warta. Ktoś, kto nie szanuje Twojego czasu, olewa Cię, chociaż wcześniej się na coś z Tobą umawiał, nie jest wart Twojej uwagi. Rozkręca coś - OK, ale sam się z Tobą umawiał, mógłby pozostać w kontakcie chociażby telefonicznym. Wyłączanie telefonu? To niby w jaki sposób on się kontaktuje z dostawcami chociażby? Telepatia? Dobra, może mają telefon stacjonarny, ale w dzisiejszych czasach, jak biznes jest poważny, to człowiek jest dostępny również "pod komórką" - tym bardziej, że to klub, na pewno nie siedzi na zapleczu cały czas. Moim zdaniem masz prawo czuć się oszukana i zlekceważona. Postaraj się traktować to jako kolejne, cenne życiowe doświadczenie - bolesne, owszem, ale naprawdę cenne, bo w tym momencie możesz się zastanowić nad sobą, nad facetami, których do tej pory wybierałaś na partnerów, nad tym jakich błędów (już na etapie wyboru) nie popełniać ponownie.

Może wredna jestem i nieżyciowa, ale na przyszłość wiesz co doradzam? Mniej wyrozumiałości w pewnych kwestiach. Jak się jest w związku, to się jednak czas na ten związek powinno znajdować, a nie wieczne tłumaczenie się brakiem tego czasu. Nie masz czasu nawet na telefon, miłą rozmowę? To kup sobie chomika, a nie zawracasz komuś gitarę. Nie chcę mi się wierzyć, że w któryś luźniejszy dzień nie mogłabyś np. odwiedzić go w pracy, wypić z nim kawy, pogadać, przytulić się. Nikt go by za to tam nie zjadł, nie miał mu za złe, że chce swoją dziewczynę zobaczyć. On nie jest na zesłaniu, czy obozie.

[noooka]

Napisane przez Doris1981

Rozumiem, co czujesz: zainwestowałaś w kogoś uczucie, czas, wspierałaś, jak mogłaś, a co Cię spotyka? Facet zaginął w akcji i nie wiadomo o co chodzi (a jak nie wiadomo, to najczęściej chodzi o inną, niestety). Ciężko zmienić myślenie, ale staraj się na to nie patrzeć jak na porażkę - Ty mu krzywdy nie zrobiłaś prosząc o wyjaśnienie co się dzieje. Nie jesteś nic nie warta. Ktoś, kto nie szanuje Twojego czasu, olewa Cię, chociaż wcześniej się na coś z Tobą umawiał, nie jest wart Twojej uwagi. Rozkręca coś - OK, ale sam się z Tobą umawiał, mógłby pozostać w kontakcie chociażby telefonicznym. Wyłączanie telefonu? To niby w jaki sposób on się kontaktuje z dostawcami chociażby? Telepatia? Dobra, może mają telefon stacjonarny, ale w dzisiejszych czasach, jak biznes jest poważny, to człowiek jest dostępny również "pod komórką" - tym bardziej, że to klub, na pewno nie siedzi na zapleczu cały czas. Moim zdaniem masz prawo czuć się oszukana i zlekceważona. Postaraj się traktować to jako kolejne, cenne życiowe doświadczenie - bolesne, owszem, ale naprawdę cenne, bo w tym momencie możesz się zastanowić nad sobą, nad facetami, których do tej pory wybierałaś na partnerów, nad tym jakich błędów (już na etapie wyboru) nie popełniać ponownie.

Może wredna jestem i nieżyciowa, ale na przyszłość wiesz co doradzam? Mniej wyrozumiałości w pewnych kwestiach. Jak się jest w związku, to się jednak czas na ten związek powinno znajdować, a nie wieczne tłumaczenie się brakiem tego czasu. Nie masz czasu nawet na telefon, miłą rozmowę? To kup sobie chomika, a nie zawracasz komuś gitarę. Nie chcę mi się wierzyć, że w któryś luźniejszy dzień nie mogłabyś np. odwiedzić go w pracy, wypić z nim kawy, pogadać, przytulić się. Nikt go by za to tam nie zjadł, nie miał mu za złe, że chce swoją dziewczynę zobaczyć. On nie jest na zesłaniu, czy obozie.

Doris1981 - wszystko co napisałaś wraz z Cindy28,to szczera aczkolwiek bolesna prawda.Myślałam,że poprzez publikację tego wątku,poczuję ulgę i zamknę ten rozdział,odcinając się od tego wszystkiego.Rozczarowanie ,ból mieszają mi się z nadzieją ja po prostu nie mogę w sobie tego ogarnąć,czuję się strasznie upokorzona widząc go dostępnego na gg,a zaraz potem na facebooku i milczącego (cud?ma czas!) Czuję wtedy taki ścisk w gardle,straszne uczucie biorąc pod uwagę,że dzisiaj minął właśnie miesiąc odkąd się poznaliśmy (jak ten czas szybko leci!) na dodatek rodzi się we mnie tyle obaw a mianowicie,że wszystkie moje znajomości/związki będą się tak kończyć,a ja będę się doszukiwać i zadręczać myślami typu "a co ja źle zrobiłam?jaki krok postawiłam źle?Wciąż,jestem pod urokiem Jego "pięknych kłamstw" i nie radzę sobie z tym,czuję się jak idiotka...

[2016071135]

Miałam kiedyś podobną sytuację, co prawda byłam baaardzo młoda...
Też początek był bardzo obiecujący.

Tak czy inaczej, w ciągu 2 miesięcy widziałam się z nim 3 razy. Mimo że były to wakacje, oboje byliśmy nastolatkami i mieliśmy masę czasu. Właściwie to ja miałam, bo on "ciągle był zapracowany". (Ciekawe czym ). Też byłam wyrozumiała i nie nalegałam.

Na jednym spotkaniu (tym trzecim) powiedziałam mu najdelikatniej, jak się da, że przeszkadza mi, że nie ma dla mnie czasu. (Bo i wtedy mógł się spotkać tylko na krótko.) On na to: "nie poradzę na to, że jestem człowiekiem pracującym". Stwierdził, że przesadzam, ogólnie winę zrzucił na mnie.

Potem wyjechał gdzieś do rodziny. Gdy wrócił, czekałam aż pierwszy się wreszcie odezwie - bo do tej pory sama wykazywałam inicjatywę.
Nie odzywał się, mimo że był na gadu i tak dalej.

Po jakimś tygodniu dostałam od niego wiadomość na gadu, że bardzo mnie przeprasza, ale coś się w nim zmieniło i nie możemy się już spotykać

Nie ma to jak tchórze.


Myślę, że powinnaś coś z tym zrobić dobitnie dać mu do zrozumienia, że Tobie to nie odpowiada. Ja to widzę tak, że on definitywnie Cię unika i kombinuje

[noooka]

Napisane przez arsea

Miałam kiedyś podobną sytuację, co prawda byłam baaardzo młoda...
Też początek był bardzo obiecujący.

Tak czy inaczej, w ciągu 2 miesięcy widziałam się z nim 3 razy. Mimo że były to wakacje, oboje byliśmy nastolatkami i mieliśmy masę czasu. Właściwie to ja miałam, bo on "ciągle był zapracowany". (Ciekawe czym ). Też byłam wyrozumiała i nie nalegałam.

Na jednym spotkaniu (tym trzecim) powiedziałam mu najdelikatniej, jak się da, że przeszkadza mi, że nie ma dla mnie czasu. (Bo i wtedy mógł się spotkać tylko na krótko.) On na to: "nie poradzę na to, że jestem człowiekiem pracującym". Stwierdził, że przesadzam, ogólnie winę zrzucił na mnie.

Potem wyjechał gdzieś do rodziny. Gdy wrócił, czekałam aż pierwszy się wreszcie odezwie - bo do tej pory sama wykazywałam inicjatywę.
Nie odzywał się, mimo że był na gadu i tak dalej.

Po jakimś tygodniu dostałam od niego wiadomość na gadu, że bardzo mnie przeprasza, ale coś się w nim zmieniło i nie możemy się już spotykać

Nie ma to jak tchórze.


Myślę, że powinnaś coś z tym zrobić dobitnie dać mu do zrozumienia, że Tobie to nie odpowiada. Ja to widzę tak, że on definitywnie Cię unika i kombinuje

I właśnie to kombinowanie mnie boli,bo ni jak się to ma do tego co było przedtem między Nami.Wczoraj,późno wieczorem dostałam wiadomość od mojego znajomego,że mój "TŻ" flirtował (co było widać gołym okiem) z jedną z kelnerek i że nie zwróciłby na to uwagi,gdyby nie to,że Jego kobieta,go wyciągnęła do baru a także skojarzenie faktu iż On+Ja byliśmy nie tak dawno jeszcze parą.Czuję się znacznie gorzej niż przedtem... bawił się mną,a w między czasie w pracy zabawiał inną,przykre...

[harvvey]

Napisane przez noooka

I właśnie to kombinowanie mnie boli,bo ni jak się to ma do tego co było przedtem między Nami.Wczoraj,późno wieczorem dostałam wiadomość od mojego znajomego,że mój "TŻ" flirtował (co było widać gołym okiem) z jedną z kelnerek i że nie zwróciłby na to uwagi,gdyby nie to,że Jego kobieta,go wyciągnęła do baru a także skojarzenie faktu iż On+Ja byliśmy nie tak dawno jeszcze parą.Czuję się znacznie gorzej niż przedtem... bawił się mną,a w między czasie w pracy zabawiał inną,przykre...

rozmawiałaś już z nim o tym wszystkim?

[noooka]

Napisane przez harvvey

rozmawiałaś już z nim o tym wszystkim?

Od zeszłej soboty,nie mamy z sobą kontaktu On-milczy,dodam że nie raz już wyciągałam pierwsza dłoń,np.przychodząc do Jego pracy,czekając nawet i godzinę,żeby pogadać z Nim 10-20 min.Ile można?skoro nie robiło to na Nim większego wrażenia.Przez ten tydzień,widywałam go często na gg,czy fb i też nie miał odwagi zagadać,harvvey uwierz mi,chciałabym z Nim pogadać,ale czuję że poniżę się już całkowicie,a sama rozmowa przejdzie bez echa... a ja wrócę do mieszkania z poczuciem,beznadziejności i z łzami w oczach.

[traicionera]

Tez mialam kiedys podobna sytuacje-najpierw facet super zakochany, szybko wyznal mi milosc, wiedzial, ze bylam wtedy po trudnym zerwaniu i leczylam rany, potem nagle przestal miec czas, zaczelo sie przekladanie spotkan, znajdowanie wymowek, zaslanianie sie praca, na pewnym portalu spolecznosciowym (to bylo przed era nk czy fb) zalozyl drugi profil, ze jest wolny i szuka kobiety, mnie oczywyscie oklamywal, ze to nie on zalozyl. Moim zdaniem powinnas dac sobie z nim spokoj, choc to boli, dobrze wiem. Nie probowac z nim rozmawiac, niczego wyjasniac, bo to juz niczego nie zmieni, niczego nie naprawi, mozesz sie tylko poczuc gorzej. Mysle, ze to taki typ faceta, ktory szybko sie zakochuje, ale i predko mu przechodzi, przy tym nie potrafi po ludzku zamknac sprawy, tylko kluczy, kreci i probuje taka dziewczyne zniechecic brakiem czasu, uwagi itp.

[harvvey]

Napisane przez noooka

Od zeszłej soboty,nie mamy z sobą kontaktu On-milczy,dodam że nie raz już wyciągałam pierwsza dłoń,np.przychodząc do Jego pracy,czekając nawet i godzinę,żeby pogadać z Nim 10-20 min.Ile można?skoro nie robiło to na Nim większego wrażenia.Przez ten tydzień,widywałam go często na gg,czy fb i też nie miał odwagi zagadać,harvvey uwierz mi,chciałabym z Nim pogadać,ale czuję że poniżę się już całkowicie,a sama rozmowa przejdzie bez echa... a ja wrócę do mieszkania z poczuciem,beznadziejności i z łzami w oczach.

Chyba faktycznie facet okazał się wielkim tchórzem i dupkiem, który tylko marnował Twój czas. Czy jest sens rozmawiać i sobie coś wyjaśniać? Nie wiem czy jest tego wart, znowu polecisz do jego pracy, znowu będziesz czekać.. a on może łaskawie skończy flirty z kelnerkami, żeby do Ciebie podejść Skoro masz pewność, że miał dostęp do internetu, a nawet się słowem nie odezwał (chociaż wie, że to dla Ciebie ważne), to wszystko chyba jasne. Domyślam się, że pewnie boli, każda porażka boli, ale im szybciej zaczniesz zapominać, tym lepiej

Napisane przez traicionera

przy tym nie potrafi po ludzku zamknac sprawy, tylko kluczy, kreci i probuje taka dziewczyne zniechecic brakiem czasu, uwagi itp.

Nienawidzę czegoś takiego.

[noooka]

Minęło już trochę czasu,minęło na tyle abym mogła spróbować zapomnieć i żyć,ze świadomością że Nas już NIE ma...

"Nie wyszło Nam,trzeba iść dalej!"-tak sobie w kółko tłumaczę,od ostatniego posta w tym wątku.Czuję,że zaszło we mnie wiele zmian,które zaczynają mnie niepokoić...

Chciałam jak najszybciej stanąć na nogi,zaczęłam wychodzić z znajomymi,umawiać się na spotkania z mężczyznami (zazwyczaj był to "kolega,kolegi,chłopa ka koleżanki" ) z początku było mi owszem lżej,ale potem czułam się jak w jakimś letargu.Nie potrafiłam czerpać z tego radości,mało tego to zdarzało mi się,że z powodu najścia wspomnień o Nim,potrafiłam przeryczeć całe popołudnie,rezygnując z spotkania z bliskimi.Pomyślałam,że muszę się "oderwać",wyjechałam na kilka dni w góry.Celem było ukoić się wewnętrznie,zapomnieć o Nim definitywnie i nastroić się pozytywnie na przyszłość.Wróciłam,kilka dni było dobrze,nawet wybrałam się na parapetówkę do koleżanki.Poznałam tam kilku mężczyzn,jednak ich obecność mnie dziwnie drażniła,a nie daj Boże jeśli którykolwiek mnie przypadkiem dotknął!Jeden z nich,był mną zainteresowany,chciał tylko porozmawiać a ja czułam się,jakby ktoś mi przykładał nóż do gardła i miał zaraz zgwałcić!!! on chyba wyczuł,że jestem zestresowana i położył dłoń na moim ramieniu,wtedy spanikowałam i wylałam wprost na niego całego drinka!To działo się tak szybko,uciekłam łapiąc w biegu swój płaszcz.W mieszkaniu siedziałam i łkałam w poduszkę,nie mogłam zmrużyć oka.Rano,na "świeżo" zaczęłam analizować swoje zachowanie po rozstaniu z X,patrząc na siebie z boku.Zobaczyłam kobietę,która panicznie boi się jakiegokolwiek kontaktu z mężczyzną,nie czuję w ogóle popędu seksualnego a mężczyzn którzy są dla mnie naprawdę mili,traktuję bardzo chłodno i nie raz obojętnie.Czuję się emocjonalnym kaleką,nie wiem co się ze mną dzieje.Wczoraj nie widziany dawno znajomy chciał mnie przytulić a ja go odepchnęłam i się momentalnie zalałam łzami!dlatego postanowiłam tutaj napisać...jesteście moją ostatnią deską ratunku

proszę powiedzcie mi,jak mogę sobie pomóc?

[pipi88]

Bardzo zasmuciła mnie Twoja historia z tego wątku. Moim zdaniem jesteś wyrozumiałą i pełną czułości dziewczyną, to już jego stara, że nie potrafił tego docenić. W żadnym wypadku nie robiłaś nic złego. I tak byłaś dla niego wyrozumiała.

Co do Twojej obecnej sytuacji. Daj sobie więcej czasu! Za szybko zaczęłaś wstawać i dlatego wciąż się potykasz. Czasem tak jest. Ze mną też tak było. Postaraj się trochę zdystansować do facetów, jakby co zawsze możesz mówić że niedawno przeszłaś trudne rozstanie. Zrelaksuj się, zrób coś dla siebie, odzyskaj pewność siebie. Pogódź się z tym co się stało i skup na sobie, a wszystko przyjdzie samo. Trzymaj się! Mocno trzymam za Ciebie kciuki !!!

[la'Mbria]

moja rada- to co mam wpisane w podpisie przeczytaj 10 razy
o taaak...to prawda, jeśli facetowi zależy to pokazuje to, choćby miał niedospać, niedojeść, choćby miał cały świat przebiec żeby na 5 minut posiedzieć u ciebie...oczywiście jeśli mu naprawdę zależy.
Zawsze znajdzie sposób, żeby się skontaktować ze swoją wybranką, o ile dana panna wybranką jest.
Wiem- smutne i bolesne, ale ty raczej wybranką tego pana nie jesteś, skoro nie jest nawet łaskaw zadzwonić czy smsa napisać, przecież nawet przed snem można znaleźć te 10 sekund żeby zadzwonic i powiedzieć "padam na ryj ze zmeczenia ale i tak myśle o tobie"- i już...tobie by wystarczyło żeby wiedzieć, że on jest, ze warto sie pomęczyć...a on pokazałby że naprawdę mu zależy takich prostych rzeczy nauczył mnie mój były- i chwała mu za to. Tak więc faceci, jak chcą to naprawdę potrafią okazać uczucia.
Pan z twojej historii raczej ma inne priorytety niz ty i twoje uczucia.Pogódź sie z tym, idź dalej, zalecz rany na dobre i dopiero wtedy szukaj nowej miłości
powodzenia

---------- Dopisano o 15:39 ---------- Poprzedni post napisano o 15:25 ----------

Napisane przez noooka

Minęło już trochę czasu,minęło na tyle abym mogła spróbować zapomnieć i żyć,ze świadomością że Nas już NIE ma...

"Nie wyszło Nam,trzeba iść dalej!"-tak sobie w kółko tłumaczę,od ostatniego posta w tym wątku.Czuję,że zaszło we mnie wiele zmian,które zaczynają mnie niepokoić...

Chciałam jak najszybciej stanąć na nogi,zaczęłam wychodzić z znajomymi,umawiać się na spotkania z mężczyznami (zazwyczaj był to "kolega,kolegi,chłopa ka koleżanki" ) z początku było mi owszem lżej,ale potem czułam się jak w jakimś letargu.Nie potrafiłam czerpać z tego radości,mało tego to zdarzało mi się,że z powodu najścia wspomnień o Nim,potrafiłam przeryczeć całe popołudnie,rezygnując z spotkania z bliskimi.Pomyślałam,że muszę się "oderwać",wyjechałam na kilka dni w góry.Celem było ukoić się wewnętrznie,zapomnieć o Nim definitywnie i nastroić się pozytywnie na przyszłość.Wróciłam,kilka dni było dobrze,nawet wybrałam się na parapetówkę do koleżanki.Poznałam tam kilku mężczyzn,jednak ich obecność mnie dziwnie drażniła,a nie daj Boże jeśli którykolwiek mnie przypadkiem dotknął!Jeden z nich,był mną zainteresowany,chciał tylko porozmawiać a ja czułam się,jakby ktoś mi przykładał nóż do gardła i miał zaraz zgwałcić!!! on chyba wyczuł,że jestem zestresowana i położył dłoń na moim ramieniu,wtedy spanikowałam i wylałam wprost na niego całego drinka!To działo się tak szybko,uciekłam łapiąc w biegu swój płaszcz.W mieszkaniu siedziałam i łkałam w poduszkę,nie mogłam zmrużyć oka.Rano,na "świeżo" zaczęłam analizować swoje zachowanie po rozstaniu z X,patrząc na siebie z boku.Zobaczyłam kobietę,która panicznie boi się jakiegokolwiek kontaktu z mężczyzną,nie czuję w ogóle popędu seksualnego a mężczyzn którzy są dla mnie naprawdę mili,traktuję bardzo chłodno i nie raz obojętnie.Czuję się emocjonalnym kaleką,nie wiem co się ze mną dzieje.Wczoraj nie widziany dawno znajomy chciał mnie przytulić a ja go odepchnęłam i się momentalnie zalałam łzami!dlatego postanowiłam tutaj napisać...jesteście moją ostatnią deską ratunku

proszę powiedzcie mi,jak mogę sobie pomóc?

mi po rozstaniu z TŻem (po 7 latach, tuż przed podpisaniem decyzji kredytowej na wspólne mieszkanie) pomógł...rower!
tak- aktywność fizyczna, po prostu
kupiłam sobie rower ot tak z dnia na dzień, spodobał mi się więc kupiłai...zaczełam jeździć codziennie do pracy i z pracy (14 km w obie strony), zaczęłam jeździć w czasie wolnym...na zakupy rowerem, do znajomych- nawet na drugi koniec miasta-rowerem...po miesiącu- bylam dużo szcześliwsza i zdecydowanie zgrabniejsza
także polecam dużo jakiejś aktywności fizycznej, bo to napewno pomoże i zajmie ci czas.
Poza tym na rower, czy basen możesz iść sama (jesli nie masz z kim), a zawsze można kogoś milego spotkać i powoli przelamywać się i "wychodzić do ludzi"z inicjatywą, a w twoim przypadku- konkretnie do mężczyzn.
Mi pomogło w przełamaniu się też zalogowanie się na portalu randkowym- niby miałam możliwość umawiania się i flirtowania z poznanymi tam facetami, a jednocześnie- miałam ten dystans, ze są to znajomości internetowe i jesli nie chcę się z kimś spotykać, to przecież nie muszę.
3mam za ciebie kciuki
p.s. a na tych "lepszych" portalach mozna naprawdę poznać miłych facetów tak na marginesie