Pokażcie pazurki... Ale te naturalne- cz. VII + przeogromna dawka plotek!!

[Śniegowa]

Napisane przez _Nikki_

A

Wiesz co, naprawdę powinnaś iść na policję, to jest nienormalne...

Zdecydowanie....Możesz też pójść do pedagoga szkolnego- powinien pomóc i tez zgłosić to na policję. Albo ostatecznie szkołę zmienić.

[_Nikki_]

Napisane przez DMkAnia

Klub? A ja nie dostałam zaproszenia

Dziewczyny na razie nie chciały go uaktywnić, ale linka podam https://wizaz.pl/forum/group.php?groupid=1068

Napisane przez My_blue

Wiecie, to wywarło na mnie jakieś takie wrażenie, emocje, docelowo dla mnie to wydarzenie może nie powinno mieć jakichś złych skutków. Tym bardziej, że z takim czymś spotykamy się niemalże codziennie, tylko nie w tak bliskiej styczności, nie mamy z tym kontaktu. Przez tą sytuację jeszcze bardziej podziwiam ludzi, którzy pracują w różnych dziedzinach tego świata. To taki mały wstęp, może lepiej mnie zrozumiecie...

W sobotę po śniadaniu usiadłam sobie wygodnie na kanapie, pod kocykiem, z pyszną herbatką, rozmawiałam z mamą, ogólnie było mi jakoś tak miło i przyjemnie, jeden z tych dni, w którym nic mi nie straszne, bo ciepło płynące z serca przezwyciężało wszystko.
Po jakimś czasie zdecydowałam wyjść z psem. Wychodzę na klatkę i psem, z wewnętrzną radością i ciepłem .... spotykam dwoch panów, niosących ciało sąsiada, a za nimi idzie jego syn, dojrzały człowiek, po 40, twarz cała czerwona, oczy zapłakane... Zamurowało mnie, nasze spojrzenia się spotkały, ale po chwili on spuścił wzrok, zresztą ja też nie wytrzymałam. Z tego wszystkiego nie potrafiłam wydusić ani słowa.
Cała sytuacja mnie jakoś przytłoczyła, Pan [*] miał 88lata, ale jakoś trudno mi z tym widokiem.


wiem, że równie dobrze mogłabym napisać: Drogie Wizażanki, chodzi o to, że w sobotę widziałam jak zakłąd pogrzebowy wynosił ciało mojego sąsiada i ten widok ciągle powraca. Ale musiałam to opisać, taka po prostu jestem.

A teraz przepraszam za taki przerywnik. Przeczytajcie i zapomnijcie.

Ehh, przykro mi : ( Wiem co czujesz, dwa czy trzy lata temu zmarła moja sąsiadka, też bardzo miła kobieta, pamiętam, że zawsze jak wracałam ze szkoły, pukałam do jej drzwi wpuścić kotka, z oczu aż sympatię było widać... ehh, taki ten świat już jest...

[Śniegowa]

Napisane przez My_blue

Cała sytuacja mnie jakoś przytłoczyła, Pan [*] miał 88lata, ale jakoś trudno mi z tym widokiem.


wiem, że równie dobrze mogłabym napisać: Drogie Wizażanki, chodzi o to, że w sobotę widziałam jak zakłąd pogrzebowy wynosił ciało mojego sąsiada i ten widok ciągle powraca. Ale musiałam to opisać, taka po prostu jestem.

A teraz przepraszam za taki przerywnik. Przeczytajcie i zapomnijcie.

To rzeczywiście bardzo przykre.... Tak jak piszesz, to odnoszę wrażenie, że najbardziej wstrząsnął toba widok rozpaczy syna.
Nie wiem czemu tak jest, że starsi ludzie bardzo często odchodzą razem z odchodzącym rokiem...

[ewalucja]

Alicja ja cię rozumiem nidgy nie oglądam zmarłych bliskich i się z nimi nie zegnam po smierci bo wiem że juz nie pamietałabym ich radosnych tylko zimnych. To straszne zobaczyc kogoś z kim się jeszcze wczoraj rozmawiało a taraz juz nigdy się nie porozmawia. Przeraza mnie kwestja smierci i podziwiam tych którzy zdecydowali się tym zajmować na co dzień. Trzymaj się kochana

[My_blue]

a co to za klub ? mogę się przyłączyć ?

[_Nikki_]

Jasne

---------- Dopisano o 12:45 ---------- Poprzedni post napisano o 12:45 ----------

Tylko tam musi być gdzieś "Dołącz" i wtedy idzie prośba, potwierdzę i już

---------- Dopisano o 12:47 ---------- Poprzedni post napisano o 12:45 ----------

Ok mam już opcję, sypnąć Wam zaproszeniami?

[My_blue]

Napisane przez Śniegowa

To rzeczywiście bardzo przykre.... Tak jak piszesz, to odnoszę wrażenie, że najbardziej wstrząsnął toba widok rozpaczy syna.
Nie wiem czemu tak jest, że starsi ludzie bardzo często odchodzą razem z odchodzącym rokiem...

rozpaczy syna i ciała, które nieśli panowie, zakrytego jakąś płąchtą (??)
dla tych ludzi taka praca to pewnie codzienność, na prawdę podziwiam

Teraz codziennie jak wychodzę z psem to wszystko mi się przypomina, patrzę z ich okno.. Nie spotkałam tego człowieka do tej pory, ale narazie chyba nie potrafiłabym powiedzieć mu nawet "Dzień Dobry"

Napisane przez ewalucja

Alicja ja cię rozumiem nidgy nie oglądam zmarłych bliskich i się z nimi nie zegnam po smierci bo wiem że juz nie pamietałabym ich radosnych tylko zimnych. To straszne zobaczyc kogoś z kim się jeszcze wczoraj rozmawiało a taraz juz nigdy się nie porozmawia. Przeraza mnie kwestja smierci i podziwiam tych którzy zdecydowali się tym zajmować na co dzień. Trzymaj się kochana

dziękuję

[queencarrot]

Napisane przez DMkAnia

Klub? A ja nie dostałam zaproszenia

No ja też nie... Nie lubią nas!

Napisane przez My_blue

Wiecie, to wywarło na mnie jakieś takie wrażenie, emocje, docelowo dla mnie to wydarzenie może nie powinno mieć jakichś złych skutków. Tym bardziej, że z takim czymś spotykamy się niemalże codziennie, tylko nie w tak bliskiej styczności, nie mamy z tym kontaktu. Przez tą sytuację jeszcze bardziej podziwiam ludzi, którzy pracują w różnych dziedzinach tego świata. To taki mały wstęp, może lepiej mnie zrozumiecie...

W sobotę po śniadaniu usiadłam sobie wygodnie na kanapie, pod kocykiem, z pyszną herbatką, rozmawiałam z mamą, ogólnie było mi jakoś tak miło i przyjemnie, jeden z tych dni, w którym nic mi nie straszne, bo ciepło płynące z serca przezwyciężało wszystko.
Po jakimś czasie zdecydowałam wyjść z psem. Wychodzę na klatkę i psem, z wewnętrzną radością i ciepłem .... spotykam dwoch panów, niosących ciało sąsiada, a za nimi idzie jego syn, dojrzały człowiek, po 40, twarz cała czerwona, oczy zapłakane... Zamurowało mnie, nasze spojrzenia się spotkały, ale po chwili on spuścił wzrok, zresztą ja też nie wytrzymałam. Z tego wszystkiego nie potrafiłam wydusić ani słowa.
Cała sytuacja mnie jakoś przytłoczyła, Pan [*] miał 88lata, ale jakoś trudno mi z tym widokiem.


wiem, że równie dobrze mogłabym napisać: Drogie Wizażanki, chodzi o to, że w sobotę widziałam jak zakłąd pogrzebowy wynosił ciało mojego sąsiada i ten widok ciągle powraca. Ale musiałam to opisać, taka po prostu jestem.

A teraz przepraszam za taki przerywnik. Przeczytajcie i zapomnijcie.

Nie przepraszaj, zawsze lepiej się wygadać
Przykro mi strasznie

Napisane przez ewalucja

Alicja ja cię rozumiem nidgy nie oglądam zmarłych bliskich i się z nimi nie zegnam po smierci bo wiem że juz nie pamietałabym ich radosnych tylko zimnych. To straszne zobaczyc kogoś z kim się jeszcze wczoraj rozmawiało a taraz juz nigdy się nie porozmawia. Przeraza mnie kwestja smierci i podziwiam tych którzy zdecydowali się tym zajmować na co dzień. Trzymaj się kochana

Ja na przykład babcię żegnałam po śmierci. Nie zdążyłam za życia. Ale kochałam ją tak bardzo (bo to głownie ona mnie wychowywała przez pierwsze lata życia), że nadal pamiętam ją taką, jaka była za życia.

[My_blue]

Napisane przez _Nikki_

Jasne

---------- Dopisano o 12:45 ---------- Poprzedni post napisano o 12:45 ----------

Tylko tam musi być gdzieś "Dołącz" i wtedy idzie prośba, potwierdzę i już

---------- Dopisano o 12:47 ---------- Poprzedni post napisano o 12:45 ----------

Ok mam już opcję, sypnąć Wam zaproszeniami?

nadal nie rozkminiam formuły klubu i chyba faktycznie musisz wysłać zaproszenia, bo nigdzie nie widzę "dołącz" chyba, że jesteś ślepa

[DMkAnia]

Napisane przez _Nikki_

Ok mam już opcję, sypnąć Wam zaproszeniami?

Poprosimy

[Śniegowa]

Napisane przez _Nikki_

Ok mam już opcję, sypnąć Wam zaproszeniami?

Pytanie!

Napisane przez My_blue

rozpaczy syna i ciała, które nieśli panowie, zakrytego jakąś płąchtą (??)
dla tych ludzi taka praca to pewnie codzienność, na prawdę podziwiam

Teraz codziennie jak wychodzę z psem to wszystko mi się przypomina, patrzę z ich okno.. Nie spotkałam tego człowieka do tej pory, ale narazie chyba nie potrafiłabym powiedzieć mu nawet "Dzień Dobry"



dziękuję

Nawet jak o tym tylko czytam to jest to wstrząsające. To rzeczywiście okropne przeżycie. Tego typu sytuacje "wypalają" się w mózgu niczym slajdy i pojawiają się z powrotem przed oczami.

[_Nikki_]

Już wysłane Dla naszych wszystkich pazurkomaniaczek

[My_blue]

dzię - ku - je - my ! ! ! :-*

[_Nikki_]

Ależ nie ma za co Tylko wydaje mi się, że o kimś zapomniałam... upominać się dziewczyny!

[My_blue]

Napisane przez Śniegowa

Pytanie!



Nawet jak o tym tylko czytam to jest to wstrząsające. To rzeczywiście okropne przeżycie. Tego typu sytuacje "wypalają" się w mózgu niczym slajdy i pojawiają się z powrotem przed oczami.

dokładnie, tak jak to określiłaś. To są takie slajdy, które ciągle gdzieś mi się przewijają, nagle i nieustannie. Te momenty, jak szli z nim. Masakra.
Dziękuję Wam miałyście racje, teraz mi lepiej bynajmniej nie duszę tego w sobie

[DMkAnia]

Napisane przez My_blue

A teraz przepraszam za taki przerywnik. Przeczytajcie i zapomnijcie.

Ehh...nie dziwię się, że Cię to "męczy", na pewno zapada w pamięć taki widok...w tym roku zmarły w mojej rodzinie 3 bliskie osoby [moja najukochańsza Babcia - z jej śmiercią pogodzić się nie mogę , Dziadek i wujek - nauczył mnie pływać, za co będę mu wdzięczna zawsze ]. Ciężka sprawa...nieważne ile osób zmarło, na ilu pogrzebach się było czy śmierć widziało, to zawsze boli bardzo i tego nie zmienimy. Dziwnie jest człowiek zbudowany trzymaj się ...taka refleksja, wg mnie, jest pomocna. Zatrzymujemy i choć przez chwilę zastanawiamy nad czymś naprawdę ważnym tyle ode mnie

Nie będę mieć chyba motywu świątecznego dla Was zwyczajnie się nie wyrobię...

[Rodzynka1989]

Napisane przez My_blue

Wiecie, to wywarło na mnie jakieś takie wrażenie, emocje, docelowo dla mnie to wydarzenie może nie powinno mieć jakichś złych skutków. Tym bardziej, że z takim czymś spotykamy się niemalże codziennie, tylko nie w tak bliskiej styczności, nie mamy z tym kontaktu. Przez tą sytuację jeszcze bardziej podziwiam ludzi, którzy pracują w różnych dziedzinach tego świata. To taki mały wstęp, może lepiej mnie zrozumiecie...

W sobotę po śniadaniu usiadłam sobie wygodnie na kanapie, pod kocykiem, z pyszną herbatką, rozmawiałam z mamą, ogólnie było mi jakoś tak miło i przyjemnie, jeden z tych dni, w którym nic mi nie straszne, bo ciepło płynące z serca przezwyciężało wszystko.
Po jakimś czasie zdecydowałam wyjść z psem. Wychodzę na klatkę i psem, z wewnętrzną radością i ciepłem .... spotykam dwoch panów, niosących ciało sąsiada, a za nimi idzie jego syn, dojrzały człowiek, po 40, twarz cała czerwona, oczy zapłakane... Zamurowało mnie, nasze spojrzenia się spotkały, ale po chwili on spuścił wzrok, zresztą ja też nie wytrzymałam. Z tego wszystkiego nie potrafiłam wydusić ani słowa.
Cała sytuacja mnie jakoś przytłoczyła, Pan [*] miał 88lata, ale jakoś trudno mi z tym widokiem.


wiem, że równie dobrze mogłabym napisać: Drogie Wizażanki, chodzi o to, że w sobotę widziałam jak zakłąd pogrzebowy wynosił ciało mojego sąsiada i ten widok ciągle powraca. Ale musiałam to opisać, taka po prostu jestem.

A teraz przepraszam za taki przerywnik. Przeczytajcie i zapomnijcie.

Jeśli o takich sprawach mowa, to akurat dzisiaj moja mama obudziła mnie i przekazała mi straszną wiadomość. Też cały dzień chodzę i o tym myślę. Otóż wczoraj o 23 odebrał sobie życie kuzyn mojego taty. Poszedł do garażu i się powiesił A zawsze był takim wesołym, miłym człowiekiem... Straszne.

Napisane przez _Nikki_

Już wysłane Dla naszych wszystkich pazurkomaniaczek

Dziękuję za zaproszenie, ale jestem beznadziejnie głupia i nie wiem jak je przyjąć

[Śniegowa]

Napisane przez My_blue

dokładnie, tak jak to określiłaś. To są takie slajdy, które ciągle gdzieś mi się przewijają, nagle i nieustannie. Te momenty, jak szli z nim. Masakra.
Dziękuję Wam miałyście racje, teraz mi lepiej bynajmniej nie duszę tego w sobie

Cieszę się, że jest Ci troszkę lepiej

Napisane przez DMkAnia

Ehh...nie dziwię się, że Cię to "męczy", na pewno zapada w pamięć taki widok...w tym roku zmarły w mojej rodzinie 3 bliskie osoby [moja najukochańsza Babcia - z jej śmiercią pogodzić się nie mogę , Dziadek i wujek - nauczył mnie pływać, za co będę mu wdzięczna zawsze ]. Ciężka sprawa...nieważne ile osób zmarło, na ilu pogrzebach się było czy śmierć widziało, to zawsze boli bardzo i tego nie zmienimy. Dziwnie jest człowiek zbudowany trzymaj się ...taka refleksja, wg mnie, jest pomocna. Zatrzymujemy i choć przez chwilę zastanawiamy nad czymś naprawdę ważnym tyle ode mnie

Nie będę mieć chyba motywu świątecznego dla Was zwyczajnie się nie wyrobię...

Tak, pamętam. Pisałaś nie tak dawno o dziadku.

Utrata kogoś bliskiego zawsze boli... I niestety czas do końca tego nie leczy. Od 6 lat jak dziadków wspominam to płaczę. Teraz też mi łezka pociekła.

[Czarna Orchidea]

My blue jaGdy widzę pogrzeb albo jak ktoś niesie wieniec to mnie skręca. momentalnie mam przed oczami trumnę z moim ojcem. a to już 2 święta bez niego,a ja się nadal z nim mentalnie nie pożegnałam.

[Śniegowa]

Napisane przez Czarna Orchidea

My blue jaGdy widzę pogrzeb albo jak ktoś niesie wieniec to mnie skręca. momentalnie mam przed oczami trumnę z moim ojcem. a to już 2 święta bez niego,a ja się nadal z nim mentalnie nie pożegnałam.

Słoneczko, to nie są już drugie święta. To dopiero drugie święta.

[cooone]

Widzę, że temat w wątku bardzo mi bliski. Dla mnie święta to taki czas, kiedy wyjątkowo dużo myślę o śmierci i przemijaniu. W lutym będę obchodzić już czwartą rocznicę śmierci mojej babci, bez wątpienia najważniejszej osoby w moim życiu. Zdaje mi się, że codziennie coraz bardziej mi jej brakuje, nie ma dnia żebym nie przeryczała chociaż chwili z tęsknoty...
Ech, święta to najprawde wbrew pozorom bardzo smutny czas...
Ty bardziej że w tym roku spędzę je praktycznie sama

[queencarrot]

Napisane przez cooone

Widzę, że temat w wątku bardzo mi bliski. Dla mnie święta to taki czas, kiedy wyjątkowo dużo myślę o śmierci i przemijaniu. W lutym będę obchodzić już czwartą rocznicę śmierci mojej babci, bez wątpienia najważniejszej osoby w moim życiu. Zdaje mi się, że codziennie coraz bardziej mi jej brakuje, nie ma dnia żebym nie przeryczała chociaż chwili z tęsknoty...
Ech, święta to najprawde wbrew pozorom bardzo smutny czas...
Ty bardziej że w tym roku spędzę je praktycznie sama

Ja w tym roku przeżywam pierwsze święta bez Babci... i wiem, jak ciężko nam wszystkim będzie. Już w tamtym roku święta spędziła w hospicjum, ale tam Ją odwiedziliśmy, a teraz... Jakoś boli mnie myśl o odiwedzeniu Jej na cmentarzu...

[My_blue]

Dla mnie święta też są bardzo smutne, ostatnio nawet pokusiłam się o stwierdzenie, że nie lubię świąt. Oczywiście lubię to wszystko, choinkę, przygotowania, taką dającą się odczuć wokół magię. Ale tak na prawdę jest mi wtedy strasznie przykro, kiedy składamy sobie w rodzinie życzenia dzieląc się opłatkiem, moja mama i babcia zawsze płaczą, ale to taki charakter, zresztą ja też jestem bardzo wrażliwa. Kiedy ktoś wspomni o moim dziadku (w przyszłym roku 10rocznica [*] ) to już w ogóle szkoda gadać.. W dodatku wtedy myślę o moim tacie, z którym nie utrzymuję kontaktu (temat rzeka...), wszystko mi się przypomina, zarzucam sobie wiele rzeczy i wtedy tak na prawdę mam czas na przemyślenia i refleksje, mimo, że jest mi cholernie przykro i chce mi się ryczeć (teraz też pisząć to ryczę jak bóbr...) to nie mogę, muszę siedzieć przy wigilijnym stole, uśmiechnięta i grzecznie odpowiadać na wszystkie pytania, co by się makijaż nie rozmazał. Najchętniej schowałabym się w jakimś fotelu, w ciemnym kącie pokoju, ale tak nie wypada.
W dodatku teraz przyjeżdża moja ciotka - w dodatku chrzestna, ale jej 'funkcja' nie ma znaczenia. Mieszka jakieś 300km od nas i co jakiś czas pojawia się na święta, ku 'uciesze' mojej i mojej mamy.
Sytuacja wtedy jest kompletnie nie zdrowa. Moja babcia ma trzy córki : moją mamę, ciotkę - tą która właśnie przyjeżdża i mieszka daleko i trzecią, która jest ok, ale jak przyjeżdża ta z daleka, to liże jej dupe na maksa. Ciotka, która przyjeżdża z daleka i jej mąż + syn jakby totalnie ignoruję mnie, moją mamę i drugiego męża mojej mamy. Z drugą siostrą się zachwalają, och ach jak ja to mówię Towarzystwo Wzajemnej Adoracji. A jak już się coś do nas odezwie, to do☠☠☠*e za przeproszeniem, takim tekstem, że aż żal, widzę, jak mojej mamie, która stara się być silna, od razu chce się płakać.
To w takim skrócie. Generalnie sytuacja nieciekawa.
Nie musicie tego czytać, ale jest mi jakoś lżej, że gdzieś mogłam to napisać, dziękuję
Ale Was na temat naprowadziłam ... Ale dziękuję, w kocu mogę komuś się wygadać i odczuwam zrozumienie z Waszej strony, no i widzę, że Wy też coś piszecie od siebie, więc to chyba dobrze

[cooone]

Napisane przez queencarrot

Ja w tym roku przeżywam pierwsze święta bez Babci... i wiem, jak ciężko nam wszystkim będzie. Już w tamtym roku święta spędziła w hospicjum, ale tam Ją odwiedziliśmy, a teraz... Jakoś boli mnie myśl o odiwedzeniu Jej na cmentarzu...

Bardzo Ci wpółczuję, wiem jakie to straszne uczucie

Napisane przez My_blue

Dla mnie święta też są bardzo smutne, ostatnio nawet pokusiłam się o stwierdzenie, że nie lubię świąt. Oczywiście lubię to wszystko, choinkę, przygotowania, taką dającą się odczuć wokół magię. Ale tak na prawdę jest mi wtedy strasznie przykro, kiedy składamy sobie w rodzinie życzenia dzieląc się opłatkiem, moja mama i babcia zawsze płaczą, ale to taki charakter, zresztą ja też jestem bardzo wrażliwa. Kiedy ktoś wspomni o moim dziadku (w przyszłym roku 10rocznica [*] ) to już w ogóle szkoda gadać.. W dodatku wtedy myślę o moim tacie, z którym nie utrzymuję kontaktu (temat rzeka...), wszystko mi się przypomina, zarzucam sobie wiele rzeczy i wtedy tak na prawdę mam czas na przemyślenia i refleksje, mimo, że jest mi cholernie przykro i chce mi się ryczeć (teraz też pisząć to ryczę jak bóbr...) to nie mogę, muszę siedzieć przy wigilijnym stole, uśmiechnięta i grzecznie odpowiadać na wszystkie pytania, co by się makijaż nie rozmazał. Najchętniej schowałabym się w jakimś fotelu, w ciemnym kącie pokoju, ale tak nie wypada.
W dodatku teraz przyjeżdża moja ciotka - w dodatku chrzestna, ale jej 'funkcja' nie ma znaczenia. Mieszka jakieś 300km od nas i co jakiś czas pojawia się na święta, ku 'uciesze' mojej i mojej mamy.
Sytuacja wtedy jest kompletnie nie zdrowa. Moja babcia ma trzy córki : moją mamę, ciotkę - tą która właśnie przyjeżdża i mieszka daleko i trzecią, która jest ok, ale jak przyjeżdża ta z daleka, to liże jej dupe na maksa. Ciotka, która przyjeżdża z daleka i jej mąż + syn jakby totalnie ignoruję mnie, moją mamę i drugiego męża mojej mamy. Z drugą siostrą się zachwalają, och ach jak ja to mówię Towarzystwo Wzajemnej Adoracji. A jak już się coś do nas odezwie, to do☠☠☠*e za przeproszeniem, takim tekstem, że aż żal, widzę, jak mojej mamie, która stara się być silna, od razu chce się płakać.
To w takim skrócie. Generalnie sytuacja nieciekawa.
Nie musicie tego czytać, ale jest mi jakoś lżej, że gdzieś mogłam to napisać, dziękuję
Ale Was na temat naprowadziłam ... Ale dziękuję, w kocu mogę komuś się wygadać i odczuwam zrozumienie z Waszej strony, no i widzę, że Wy też coś piszecie od siebie, więc to chyba dobrze

Wydaje mi się, że dobrze że możemy tutaj podzielić się swoimi emocjami. Przynajmniej w moim mniemaniu lepiej jest nie obarczać swojej rodziny negatywnymi uczuciami, a jeżeli napiszemy to tutaj, zawsze można się troszkę "oczyścić" ze smutku. Mi tam już troszke lepiej

A tak w temacie: też macie takie żółte paznokcie? Zmyłam teraz lakier i po prostu szok

[Śniegowa]

Napisane przez My_blue

Dla mnie święta też są bardzo smutne, ostatnio nawet pokusiłam się o stwierdzenie, że nie lubię świąt. Oczywiście lubię to wszystko, choinkę, przygotowania, taką dającą się odczuć wokół magię. Ale tak na prawdę jest mi wtedy strasznie przykro, kiedy składamy sobie w rodzinie życzenia dzieląc się opłatkiem, moja mama i babcia zawsze płaczą, ale to taki charakter, zresztą ja też jestem bardzo wrażliwa. Kiedy ktoś wspomni o moim dziadku (w przyszłym roku 10rocznica [*] ) to już w ogóle szkoda gadać.. W dodatku wtedy myślę o moim tacie, z którym nie utrzymuję kontaktu (temat rzeka...), wszystko mi się przypomina, zarzucam sobie wiele rzeczy i wtedy tak na prawdę mam czas na przemyślenia i refleksje, mimo, że jest mi cholernie przykro i chce mi się ryczeć (teraz też pisząć to ryczę jak bóbr...) to nie mogę, muszę siedzieć przy wigilijnym stole, uśmiechnięta i grzecznie odpowiadać na wszystkie pytania, co by się makijaż nie rozmazał. Najchętniej schowałabym się w jakimś fotelu, w ciemnym kącie pokoju, ale tak nie wypada.
W dodatku teraz przyjeżdża moja ciotka - w dodatku chrzestna, ale jej 'funkcja' nie ma znaczenia. Mieszka jakieś 300km od nas i co jakiś czas pojawia się na święta, ku 'uciesze' mojej i mojej mamy.
Sytuacja wtedy jest kompletnie nie zdrowa. Moja babcia ma trzy córki : moją mamę, ciotkę - tą która właśnie przyjeżdża i mieszka daleko i trzecią, która jest ok, ale jak przyjeżdża ta z daleka, to liże jej dupe na maksa. Ciotka, która przyjeżdża z daleka i jej mąż + syn jakby totalnie ignoruję mnie, moją mamę i drugiego męża mojej mamy. Z drugą siostrą się zachwalają, och ach jak ja to mówię Towarzystwo Wzajemnej Adoracji. A jak już się coś do nas odezwie, to do☠☠☠*e za przeproszeniem, takim tekstem, że aż żal, widzę, jak mojej mamie, która stara się być silna, od razu chce się płakać.
To w takim skrócie. Generalnie sytuacja nieciekawa.
Nie musicie tego czytać, ale jest mi jakoś lżej, że gdzieś mogłam to napisać, dziękuję
Ale Was na temat naprowadziłam ... Ale dziękuję, w kocu mogę komuś się wygadać i odczuwam zrozumienie z Waszej strony, no i widzę, że Wy też coś piszecie od siebie, więc to chyba dobrze

Może i nie musimy Ale wspieramy się tu tak fajnie wszystkie nawzajem Strasznie lubię ten wątek- własnie dlatego, że możemy liczyć na miłe słowa.

Napisane przez cooone

Bardzo Ci wpółczuję, wiem jakie to straszne uczucie



Wydaje mi się, że dobrze że możemy tutaj podzielić się swoimi emocjami. Przynajmniej w moim mniemaniu lepiej jest nie obarczać swojej rodziny negatywnymi uczuciami, a jeżeli napiszemy to tutaj, zawsze można się troszkę "oczyścić" ze smutku. Mi tam już troszke lepiej

A tak w temacie: też macie takie żółte paznokcie? Zmyłam teraz lakier i po prostu szok

Dokładnie to miałam na myśli


Żółte.... o tak, nawet zielone były po ostatnim Wibo. Musiałam lekko spolerować ale i tak są żółte. Zawsze bazy używam.

[Maliniarka]

słit focia

Kobietki moje pazurkowe, no nie mam czasu się po pupce nawet podrapać, dlatego też się nie pojawię przez czas jakiś
Spędźcie te Święta miło i spokojnie

Dziubaski (słitaśne )

[ewalucja]

Dziewczynki wstawię zaraz pazurki na 24 bo później nie wiem czy będę Mam nadzieje ze mapiętacie bo jakl nie to będzie lanie

[My_blue]

Napisane przez cooone

Bardzo Ci wpółczuję, wiem jakie to straszne uczucie



Wydaje mi się, że dobrze że możemy tutaj podzielić się swoimi emocjami. Przynajmniej w moim mniemaniu lepiej jest nie obarczać swojej rodziny negatywnymi uczuciami, a jeżeli napiszemy to tutaj, zawsze można się troszkę "oczyścić" ze smutku. Mi tam już troszke lepiej

A tak w temacie: też macie takie żółte paznokcie? Zmyłam teraz lakier i po prostu szok

Napisane przez Śniegowa

Może i nie musimy Ale wspieramy się tu tak fajnie wszystkie nawzajem Strasznie lubię ten wątek- własnie dlatego, że możemy liczyć na miłe słowa.


Dokładnie to miałam na myśli


Żółte.... o tak, nawet zielone były po ostatnim Wibo. Musiałam lekko spolerować ale i tak są żółte. Zawsze bazy używam.

Tak, DZIĘKUJĘ Wam bardzo ! Że mogłam się wygadać, chyba wszystkim nam jakoś lepiej teraz a paznokcie żółkną od lakierów, oj żółkną, mi osobiście nie, ale wiele dziewczyn spotyka się z takim zjawiskiem

[ewalucja]

Alicjo Widzisz mówiłam my tu takie fajne jesteśmy, że zawsze sobie pomagamy

A ja paznokcie mam żółto zielone ale mam to w nosie bo zawsze chodzą ubrane w mundurek

[My_blue]

tak mi tu fajnie z Wami... ::Cmok::