Poczucie własnej wartości - na czym je opieracie?

[Kamyk456]

Witam,

chciałabym się dowiedzieć, jak wygląda u Was kwestia poczucia własnej wartości. Napiszcie proszę, za co się cenicie i co sprawia, że siebie lubicie? Co powoduje, że macie o sobie dobre mniemanie i dobrze czujecie się we własnej skórze? Pytanie kieruję głównie do osób o wysokiej samoocenie.

Opiszę może pokrótce mój problem. Mam niezbyt wysoką samoocenę, jestem niepewna siebie, ale dosyć intensywnie nad tym pracuję. Muszę z dumą przyznać, że zwalczyłam pewne aspekty mojej niepewności siebie. Nie boję się już wyrażać własnego zdania, a wręcz przeciwnie - bardzo to polubiłam i teraz zawsze bardzo się cieszę, jak mogę powiedzieć, jak ja widzę daną sprawę. Nie obawiam się także wyrażania siebie, jeśli chodzi o decyzje i plany - zawsze się bałam, co sobie pomyślą o mnie, że mnie skrytykują itp. Teraz zaczęłam odważniej mówić o swoich działaniach i zamierzeniach, mniej się wstydzę siebie. Lepiej też sobie radzę np w rozmowie z innymi - nie czuję już, że mówię głupoty, wiem, że mam coś do powiedzenia, że można ze mną fajnie porozmawiać, czuję, że rozmowa się klei, a nie tak, jak kiedyś, że nie wiedziałam, co mówić i źle się czułam.

Nie rozwiązałam mojego problemu w 100%. Dalej jestem nieśmiała, niepewna siebie - np czuję się głupio, idąc po ulicy, unikam wzroku ludzi. Ponoć czasem widać po mnie wyraźnie, że jestem niepewna siebie. Kilka miesięcy temu zdecydowałam się na pracę w nowym mieście, no i też nie za dobrze sobie tam radziłam - nie wierzyłam, że jestem w stanie zrozumieć nowe rzeczy (automatycznie byłam zestresowana i mało skoncentrowana, i faktycznie nie byłam zbyt lotna), czułam negatywny odbiór mojej osoby przez innych, czyli takie klasyczne symptomy niskiej samooceny.

Oprócz tego mam problemy w kontaktach z facetami - nie wierzę, że ktoś mógłby chcieć być z kimś tak nieogarniętym emocjonalnie jak ja. Choć z drugiej strony mam jakąś w sobie dumę, że sobie myślę, że pewnie niejeden chciałby ze mną być. Kupa sprzeczności.

Ostatnio odkryłam, i było to smutne, że tak naprawdę się nie lubię. Niby pozornie mogę z automatu wymienić swoje zalety, ale to "nielubienie" siebie jest bardzo podskórne.. Chciałabym w końcu dojść do tego, co pozwoliłoby mi wychodzić z pewnością siebie do ludzi, co pozwoliłoby mi poczuć się dobrze we własnej skórze. Dlatego chciałabym się dowiedzieć, jak to wygląda u Was - za co się lubicie i co sprawia, że macie wysokie poczucie własnej wartości?

Z góry dziękuję wszystkim za odpowiedzi.

Pozdrawiam

[madana]

-Nie porównuję się z innymi,ani nie nakręcam się wyfotoszopowanymi zdjęciami w prasie kolorowej: wiem,że zawsze będą kobiety ode mnie ładniejsze/zgrabniejsze
- dbam o siebie: nauczyłam się podkreślać swoje atuty, maskować to, co średnio mi się u mnie podoba, podkreślać to, co mam ładne (bo każdy coś takiego ma).
- zaczęłam lata temu praktykować "wdupiemanie" (trochę trwa, zanim się tego nauczymy): liczę się z opinią kilku zaledwie osób, inni- nie mam wpływu na to, jak odbierają mnie, ale nie spędza mi to snu z powiek (aczkolwiek staram się publicznie zachowywać taktowanie i kulturalnie).Ale od lat obca jest mi zasada "co ludzie powiedzą"- no coś powiedzą pewnie, niech sobie gadają.Nie rusza mnie to.Nie ukrywam , że TEGO właśnie było mi się nauczyć najtrudniej, najdłużej to u mnie trwało.
- nie uprawiam czarnowidztwa i staram się odrzucać czarne myśli
- realistycznie patrzę na siebie
- nie patrzę ciągle w przeszłość (to jest to, co hamuje wiele osób przed zmianami)
- dużo czytam , także książek/artykułów psychologicznych, co pozwala mi zrozumieć siebie , ale i innych

Da się nad tym popracować, aczkolwiek uprzedzam: to proces rozłożony w czasie; to nie dzieje się na pstryk. Ale da się: czego życzę Każda duża zmiana, zaczyna się od pierwszego kroku (nie moje, ale zapamiętałam to zdanie).

[Dariella]

-dbam o siebie coraz więcej
-przestaje się przejmować opinią innych
-patrzę w lustro i mówię do siebie- "dasz radę"!

[LadyMK]

ja siebie cenię za to :
‎"Potrafię płakać a po chwili w siebie wierzyć, mimo doświadczeń mam cel, aby zwyciężyć"

a doszłam do tego dopiero po kilku latach pracowania nad sobą. Ale u mnie to dłuższa przeprawa i opowieść. Jeśli tym Twoim większym miastem byłoby to co moje to chętnie bym się spotkała

---------- Dopisano o 14:18 ---------- Poprzedni post napisano o 14:13 ----------

Napisane przez Dariella

-dbam o siebie coraz więcej
-przestaje się przejmować opinią innych
-patrzę w lustro i mówię do siebie- "dasz radę"!

Dariella, mam podobnie jak mi łzy lecą to nie lubię już na siebie patrzeć. Uciekam od lustra, bo gdy patrze to sie zastanawiam: "co to za słaba kobieta?! Czego się marzesz? Wyglądasz jak nie Ty!" i dzięki temu, wiem że ten obraz w lustrze to nie jestem ja. Ja tak nie chcę wyglądać.

A ogólnie podobnie jak ty przestałam przejmować się opinią innych i też dbam o siebie coraz bardziej. Rozwijam się w tym co lubię, choć wiele osób mówi, że to nie jest przyszłościowe (jestem nianią). Ale od kiedy ja jestem tego pewna to i ludzie zmieniają opinie, gdy widzą, że ja się nie kryję tylko unoszę głowę do góry i mówię o tym.

I co najważniejsze uświadomiłam sobie, że: Moje życie. Co ja w nim robię to do mnie należy i moim pozostanie. Na wieki.

Pewnie, że o tym wiedziałam, bo popularnie się o tym mówi. Ale ja w końcu w to uwierzyłam, tak głęboko

[maly_siwek]

Lubię siebie za wszystko za wady i zalety. Za to, że jestem sobą. Najbardziej za to, że mam sumienie, że zawsze chcę postępować dobrze i brzydzę się złym. Nie robię sobie tabelek wad i zalet, nie wyliczam tego. Jeśli chodzi o wady, to mówię sobie, że przecież muszę mieć jakieś, a te moje są przynajmniej nieszkodliwe dla społeczeństwa
Lubię nawet swoje nieogarnięcie, mimo, że czasem doprowadza mnie do szału (wracanie się po coś 10 razy i w końcu nie zdążenie w jakiejś ważnej sprawie). Też jestem nieśmiała i całkiem niezle mi z tym. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą (nie bliscy).
Na to, że głupio czujesz sie na ulicy polecam:
założenie własnoręcznie zrobionej maski, przechadzanie się po mieście i obserwowanie reakcji ludzi. Możesz zaprosić znajomych do zabawy ; )
Zorganizowanie innej akcji, polegającej na wyróżnieniu się ubiorem i zachowaniem. Podchodzenie do ludzi i wręczanie śmiesznych ulotek, lub zapraszanie do zabawnych ankiet.
Chodzenie w dużych kapeluszach z dumnie podniesioną głową. Ja już nie raz usłyszałam sympatyczny komplement pod adresem mojego kapelusza
Teraz zupełnie nie czuję się głupio na ulicy

[K1987]

moim głównym założeniem jest
jak się sama nie docenisz, nikt Cię nie doceni
więc jestem z siebie dumna jak mi ciasto nie upadnie, umaluję równo oczy, a nie jedno tak a drugie już inaczej i z wielu innych śmiesznie małych rzeczy, które jednak dają poczucie, że coś tam się wie czy potrafi
jak poprzedniczki, nie przejmuję się opiniami ludzi, tylko ew paru osób bliskich mi, o których wiem, że są szczere i jeśli krytykują, to dla mojego dobra, a nie żeby mi dokopać
nie porównuję się do innych i nie katuję myślami, że ktoś jest ode mnie lepszy czy ładniejszy w tym czy tamtym: dziewczyna ma łąbędzią szyję, ja za to mam oczy, którymi się wszyscy zachwycają, inna ma większy biust... hmm mój przynajmniej mi nie będzie obwisał trzeba umieć znaleźć w sobie pozytywy
no i działam na zasadzie typowego Polaka z dowcipów 'ja nie dam rady? pewnie że dam' no i jakoś daję

[mallary]

Moje poczucie własnej wartości to jedna wielka sinusoida. Bywa, że czuje się wspaniale, ale następnego dnia czuję się jak kupa gnoju.
Niestety, o ile uważam, że moje wady da się załagodzić i poprawić wiele cech, nad czym pracuję, to są rzeczy, których chyba nie przeskoczę. I naprawianie siebie mi sprawia satysfakcję, kiedy uczę się przezwyciężania słabości.
Niestety, to, co mnie dołuje, to moje ciało. Nie będę tak ładna jak dziewczyny, którymi zachwycają się tłumy, przynajmniej tak się czuję. Nie lubię swojej przeciętnej urody, nie zgadza się z moją osobowością. To mnie onieśmiela i hamuje.
Co jakoś podnosi mnie na duchu, to pasja, fakt, że coś potrafię.

[Lulla12]

Mi bardzo dużo daje pasja Dzięki niej wydaje się dużo bardziej interesująca. Codziennie rano powtarzam sobie przed lustrem, "Jesteś fajna", "To będzie udany dzień", "Na pewno poradze sobie". Jestem asertywna, nie obchodzi mnie zdanie innych. Staram się patrzeć optymistycznie na świat, choć to nie zawsze łatwe. Dbam o wygląd, a w szczególności o zęby (uważam, że to wizytówka każdego człowieka) Do tego jestem otwarta na ludzi i staram się zawierać nowe znajomości.

[TmargoT]

na tym kim jestem,co mam do zaoferowania,jak wyglądam i jakie wzbudzam emocje wśród ludzi.

---------- Dopisano o 16:19 ---------- Poprzedni post napisano o 16:17 ----------

Napisane przez madana

-Nie porównuję się z innymi,ani nie nakręcam się wyfotoszopowanymi zdjęciami w prasie kolorowej: wiem,że zawsze będą kobiety ode mnie ładniejsze/zgrabniejsze
- dbam o siebie: nauczyłam się podkreślać swoje atuty, maskować to, co średnio mi się u mnie podoba, podkreślać to, co mam ładne (bo każdy coś takiego ma).
- zaczęłam lata temu praktykować "wdupiemanie" (trochę trwa, zanim się tego nauczymy): liczę się z opinią kilku zaledwie osób, inni- nie mam wpływu na to, jak odbierają mnie, ale nie spędza mi to snu z powiek (aczkolwiek staram się publicznie zachowywać taktowanie i kulturalnie).Ale od lat obca jest mi zasada "co ludzie powiedzą"- no coś powiedzą pewnie, niech sobie gadają.Nie rusza mnie to.Nie ukrywam , że TEGO właśnie było mi się nauczyć najtrudniej, najdłużej to u mnie trwało.
- nie uprawiam czarnowidztwa i staram się odrzucać czarne myśli
- realistycznie patrzę na siebie
- nie patrzę ciągle w przeszłość (to jest to, co hamuje wiele osób przed zmianami)
- dużo czytam , także książek/artykułów psychologicznych, co pozwala mi zrozumieć siebie , ale i innych

Da się nad tym popracować, aczkolwiek uprzedzam: to proces rozłożony w czasie; to nie dzieje się na pstryk. Ale da się: czego życzę Każda duża zmiana, zaczyna się od pierwszego kroku (nie moje, ale zapamiętałam to zdanie).

do tego trzeba "dorosnąć",jednak jest możliwe

unikam pesymistów,bo wysysają mój optymizm

[Mary Louu]

Mam często huśtawki emocjonalne: Raz wydaje mi się że jestem wartościową dziewczyną a raz nikim. Za co się cenię:

- Za to, że jestem jaka jestem - czyli za mój charakter. Jestem otwarta , towarzyska , umiem nawiązywać kontakty z ludźmi, prawie z każdym potrafię się dogadać ale do tego potrafię być cięta i potrafię rzucać błyskotliwymi tekstami w stosunku do mężczyzn- dzięki czemu skupiam ich uwagę. To jest dla mnie bardzo duży plus, bo kiedyś myślałam , że nikomu się nie podobam , nikt na mnie nie zwróci uwagi, że jestem taka nijaka, przeciętna. Teraz widzę że faceci interesują się mną , mimo że nie zawsze jestem dla nich słodka i miła ( raczej taki typ dziewczyny z pazurem ) i widzę , że jestem lubiana.
- Mam dużo koleżanek i kolegów , jestem zawsze gotowa komuś pomóc.

- Mam też swoją pasję - szycie na maszynie, to w miarę też sprawia że wyróżniam się w tłumie

- Za to , że coraz bardziej jestem obeznana w filmach, muzyce, nadrabiam zaległości w czytaniu książek, np. ostatnio zaczęłam sięgać po klasykę.
Szczerze mówiąc kiedyś oglądałam tylko komedie romantyczne , słuchałam tylko radia i nie czytałam , bo mi się nie chciało. Natomiast teraz kiedy rozwijam się w tych dziedzinach jestem bardzo z siebie zadowolona
Staram się również być na bieżąco z nowinkami z kraju , ze świata , z życia mojej uczelni. To niby nie jest nic takiego ale dzięki temu mam więcej tematów do rozmowy z ludźmi. Tym bardziej, że kiedyś był czas , że w ogóle nie interesowałam się takimi sprawami.

- To że zmieniłam swój styl ubierania, na bardziej rzucający się w oczy

- To , że kończę trudne studia, aczkolwiek rewelacyjnie mi na nich nie idzie. Ale mimo wszystko jestem zawzięta i dążę do ich zakończenia.

- Chodzę czasami na fitness czy aqua aerobik , to też daje mi duże poczucie wartości. Mam wtedy poczucie że jestem kobietą która o siebie dba

Dodatkowo staram się bardzo nie zwracać uwagi na to co mówią o mnie i myślą inni. Wychodzi mi to różnie : raz jest lepiej raz gorzej ale cały czas nad sobą pracuję. Obiecuję sobie również ,że nie będę porównywała się do innych osób. W zasadzie do kobiet Nie muszę być najładniejsza , najmądrzejsza, nie muszę podróżować i uprawiać jakiś sportów. Jestem Mary Louu i kto chce może mnie taką zaakceptować

[Corvette]

Napisane przez Kamyk456

Witam,

chciałabym się dowiedzieć, jak wygląda u Was kwestia poczucia własnej wartości. Napiszcie proszę, za co się cenicie i co sprawia, że siebie lubicie? Co powoduje, że macie o sobie dobre mniemanie i dobrze czujecie się we własnej skórze? Pytanie kieruję głównie do osób o wysokiej samoocenie.

Opiszę może pokrótce mój problem. Mam niezbyt wysoką samoocenę, jestem niepewna siebie, ale dosyć intensywnie nad tym pracuję. Muszę z dumą przyznać, że zwalczyłam pewne aspekty mojej niepewności siebie. Nie boję się już wyrażać własnego zdania, a wręcz przeciwnie - bardzo to polubiłam i teraz zawsze bardzo się cieszę, jak mogę powiedzieć, jak ja widzę daną sprawę. Nie obawiam się także wyrażania siebie, jeśli chodzi o decyzje i plany - zawsze się bałam, co sobie pomyślą o mnie, że mnie skrytykują itp. Teraz zaczęłam odważniej mówić o swoich działaniach i zamierzeniach, mniej się wstydzę siebie. Lepiej też sobie radzę np w rozmowie z innymi - nie czuję już, że mówię głupoty, wiem, że mam coś do powiedzenia, że można ze mną fajnie porozmawiać, czuję, że rozmowa się klei, a nie tak, jak kiedyś, że nie wiedziałam, co mówić i źle się czułam.
Osiągnełaś bardzo duuużo

Nie rozwiązałam mojego problemu w 100%. Dalej jestem nieśmiała, niepewna siebie - np czuję się głupio, idąc po ulicy, unikam wzroku ludzi. Ponoć czasem widać po mnie wyraźnie, że jestem niepewna siebie. Ostatnio zdecydowałam się na pracę w nowym mieście, no i też nie za dobrze sobie tam radzę - nie wierzyłam, że jestem w stanie zrozumieć nowe rzeczy (automatycznie byłam zestresowana i mało skoncentrowana, i faktycznie nie byłam zbyt lotna), czułam negatywny odbiór mojej osoby przez innych, czyli takie klasyczne symptomy niskiej samooceny.

Oprócz tego mam problemy w kontaktach z facetami - nie wierzę, że ktoś mógłby chcieć być z kimś tak nieogarniętym emocjonalnie jak ja. Choć z drugiej strony mam jakąś w sobie dumę, że sobie myślę, że pewnie niejeden chciałby ze mną być. Kupa sprzeczności.
Więc trzymaj się tej dumy

Ostatnio odkryłam, i było to smutne, że tak naprawdę się nie lubię. Niby pozornie mogę z automatu wymienić swoje zalety, ale to "nielubienie" siebie jest bardzo podskórne.. Chciałabym w końcu dojść do tego, co pozwoliłoby mi wychodzić z pewnością siebie do ludzi, co pozwoliłoby mi poczuć się dobrze we własnej skórze.
Pracuj nad tym w taki sposób, w jaki osiągnęłaś powyższe sukcesy


Dlatego chciałabym się dowiedzieć, jak to wygląda u Was - za co się lubicie i co sprawia, że macie wysokie poczucie własnej wartości?

Z góry dziękuję wszystkim za odpowiedzi.

Pozdrawiam

Napisane przez K1987

moim głównym założeniem jest
jak się sama nie docenisz, nikt Cię nie doceni

Otuż to.
Od siebie dodam że wszyscy jesteśmy pod codziennym wpływem przyjaciół, rodziny, współpracowników w pracy, społeczeństwa, media itp. ... Wszystkie te punkty mogą mieć wpływ na naszą samoocenę, jeśli się im poddamy, zamiast rozwijać i cieszyć się naszymi własnymi specyficznymi talentami i mocnymi stronami.

Ja przyjmuję i akceptuję wszystko u siebie samej - zarówno negatywy i pozytywy. Rozwijam pozytywy, nie chowam negatywy a pracuję nad nimi. Nikt nie jest doskonały. Widzę siebie jako kompetentną i zdolną osobę w podejmowaniu decyzji, proszącą od czasu do czasu o opinię innych, ale nie pozwalam aby inni rządzili moim umysłem. Moje opinie nie są zależne od opini innych osób.
Prosząc o pomoc innych, nie widzę tego jako "brak" lub "słabość". Pozwalam sobie być w kontakcie ze swoją gamą uczuć nak np smutek, gniew, radość, miłość, wstyd itp. ...i przyjmuję wszystkie swoje uczucia jako część mojej osobowości. Dzięki temu łatwiej jest kochać i dbać o siebie i wyrażać wszystkie swoje emocje z innymi.
Nie torturuję się z osobistych wad lub niedoskonałości, ale buduję na nich siłę rozwijania się .
Nie wierzę że jestem idealna. Akceptuję swoje niedoskonałości jako część bycia człowiekiem, zmieniając to, co realnie może się zmienić.
Jestem odpowiedzialna za zaprojektowanie własnego życia przyjmując aktywną postawę co sprawia, że jestem we własnym życiu szczęśliwa i spełniona . Nie przyjmuję postawy "ofiary losu" bo po prostu, biorę odpowiedzialność za to, co się dzieje w moim własnym życiu.
Obecnie proste jak drut, ale nie oszukując się, potrzeba czasu, osobistych przeżyć, trochę kopniaków od losu aby do tego dojrzeć. lepiej później niż wcale
Pozdrawiam
P.S. Czasami są z tym "schody" niektórzy mylą czyjąś pewność siebie i swojego zdania, z bycia sobkiem lub przemądrzałością. Ech...po mojemu to ich strata.

[Rena]

Napisane przez Kamyk456

Ostatnio zdecydowałam się na pracę w nowym mieście, no i też nie za dobrze sobie tam radzę - nie wierzyłam, że jestem w stanie zrozumieć nowe rzeczy (automatycznie byłam zestresowana i mało skoncentrowana, i faktycznie nie byłam zbyt lotna), czułam negatywny odbiór mojej osoby przez innych, czyli takie klasyczne symptomy niskiej samooceny.

mysle, ze tu jest zrodlo Twojego problemu. Nowi ludzie, pewnie tez malo zyczliwi, nie pokazuja Ci ze jestes dla nich wazna, bo pewnie im srednio zalezy, skoro Cie malo i krotko znaja.

Rada - wez ich na przetrzymanie i rob swoje. W koncu sie przyzwyczaja, albo co wiecej staniesz sie "swoja" i wtedy Wasze relacje sie zmienia. No chyba ze na biezaco Ci daja popalic i Cie otwarcie krytykuja, lub co gorsze ponizaja. Ale to musialabys cos wiecej napisac jak to wyglada i czemu wyzyja sie na kims slabszych, kto w dodatku jest sam.

[Dotka90]

- dbam o siebie.

To naprawdę bardzo pomaga. Nie trzeba być specjalnie szczupłym czy super pięknym, żeby czuć się dobrze ze sobą. Ja lubię zrobić sobie np. kąpiel, porządny peeling, posmarować się balsamem, zrobić maskę na włosy, ładny makijaż, ubrac ulubioną bluzkę, czy spódnicę. To baaaardzo dużo daje, takie dobre czucie się ze samym sobą.

- stojąc przed lustrem staram się widzieć to, co mam fajne i co lubię w sobie, np. oczy, włosy, piersi. Staram się nie skupiać na tym, że mam X kg za dużo i powinnam schudnąć.

- podobnie jak madana - przestaję się przejmować tym, co ktoś sobie myśli o mnie, jeśli nie jest to ktoś bliski.

- jestem oczytana, oglądam różne filmy, staram się być na bieżąco z informacjami ze świata, a więc mam i o czym pogadać z innymi. To dużo daje, kiedy wiesz, że masz jakiś temat, w którym się orientujesz.

- skupiam się na swoim hobby, które pozwala się odprężyć, zrelaksować i też sprawia, że mam temat, w którym dobrze się orientuję.

- skutecznie moją samoocenę podbudowuje TŻ. Widzę jak na mnie patrzy, mówi mi mnóstwo komplementów, to dużo daje.

[Melanchton]

Ja dużo pracuję nad sobą, przez co mam realne podstawy, żeby wysoko oceniać moje możliwości - te intelektualne i te nie-intelektualne. Czytam, uczę się, rozwijam, dbam o siebie, odżywiam się zdrowo, uprawiam sport. Bardzo dużo inwestuję w siebie i z zadowoleniem obserwuję wyniki. Lubię siebie, lubię nawet swoje wady, pielęgnuję zdrowy egocentryzm. Pewna ilość osób w moim otoczeniu nie do końca za mną przepada, ale ani mnie to ziębi ani grzeje. Nie udaję nikogo, nie udaję też, że pozjadałam wszystkie rozumy, nie wstydzę się ani przyznać do błędu ani prosić o radę ani okazywać emocji czy płakać.

---------- Dopisano o 23:00 ---------- Poprzedni post napisano o 22:53 ----------

Napisane przez Dotka90

- stojąc przed lustrem staram się widzieć to, co mam fajne i co lubię w sobie, np. oczy, włosy, piersi. Staram się nie skupiać na tym, że mam X kg za dużo i powinnam schudnąć.

Ja przeciwnie - przyglądam się sobie uważnie i patrzę, co by tu jeszcze ulepszyć, bo jeśli chodzi o mnie samą - mam jakiś nie do końca zdrowy ciąg do perfekcji. Nie podoba mi się oponka na brzuchu - ćwiczę, póki jej nie zredukuję.
Inna rzecz, że wszystko na co nie mam wpływu - kościec, symetria ciała etc. mam w porządku, czy też może: wg mnie w porządku ( ), ale gdyby nie podobały mi się np. moje włosy stanęłabym na głowie żeby polepszyć ich wygląd. Oczywiście mam pewne "mankamenty urody", ale zupełnie ich tak nie traktuję. Bardziej jak takie cechy dystynktywne, które wyróżniają mnie z tłumu, które pielęgnuję bardzo skrupulatnie i dzięki którym czuję się wyjątkowa.

[emeczka]

hehe madana, pierwsze słowo, jakie przyszło mi do głowy, to właśnie wdupiemanie

I to wdupiemanie szeroko pojęte:
- przestałam się przejmować co pomyślą o mnie obcy ludzie.
- przestałam kompletnie się przejmować że rozmowa z dalszymi znajomymi się nie klei
- przestałam też przejmować się tym, że popełniłam błąd w pracy. Kiedyś myślałam, że to koniec świata, dziś widzę że świat nadal się kręci i ma się całkiem dobrze. A myli się czasem każdy.

Druga rzecz:
dość często miewam dni, że gdy staję przed lustrem myślę sobie "heeej emeczko, fajnie dziś wyglądasz ". Zaakceptowałam siebie i po prostu się lubię, także pod względem fizyczności, choć pewnie mogłabym się doszukać jakichś mankamentów.

3. Jestem dobra w tym co robię, pod względem zawodowym. Początki były ciężkie, teraz jednak widzę że po pierwsze, to co robię daje mi dużo satysfakcji, po drugie ludzie chyba cenią sobie współpracę ze mną.

4 (i chyba ważne równie mocno jak wdupiemanie): parę lat temu postawiłam sobie pewne cele, takie cele życiowe i określiłam kiedy co chciałabym osiągnąć. Póki co wykonanie 100%, choć bywało, że powątpiewałam czy którekolwiek z założeń uda mi się osiągnąć.

Epilog
Zauważyłam że spory wpływ na codzienne samopoczucie (i chyba w jakimś stopniu na samoocenę) ma umiejętność cieszenia się z dobrych (nawet tych małych) rzeczy. Zazwyczaj jak ktoś mnie pyta, co u mnie, odpowiadam że super i lecę z litanią dobrych rzeczy, które mnie ostatnio spotkały. I dopiero po chwili uświadamiam sobie że przecież parę przykrości też mnie ostatnio spotkało. Tak, chyba wyłuskiwanie takich pozytywnych rzeczy ze swojego życia też bywa bardzo pomocne.

Taka jeszcze ostatnia myśl: że fakt, że kimś utrzymuję kontakt, czy że jestem ze swoim TŻ nie wynika z obawy przed samotnością. Nie jestem z ludźmi bo muszę, tylko dlatego, że tego chcę.

[Stace]

W sumie nie umiem tego opisać . Po prostu kocham siebie, mimo, że znam swoje wady, ale nie zamieniłabym siebie na kogokolwiek innego . Również pod względem wyglądu. Oczywiście czasem czuję się ładna, a czasem brzydka, ale mimo wszystko. Po prostu lubię siebie i tyle

Napisane przez Lulla12

Mi bardzo dużo daje pasja Dzięki niej wydaje się dużo bardziej interesująca. Codziennie rano powtarzam sobie przed lustrem, "Jesteś fajna", "To będzie udany dzień", "Na pewno poradze sobie". Jestem asertywna, nie obchodzi mnie zdanie innych. Staram się patrzeć optymistycznie na świat, choć to nie zawsze łatwe. Dbam o wygląd, a w szczególności o zęby (uważam, że to wizytówka każdego człowieka) Do tego jestem otwarta na ludzi i staram się zawierać nowe znajomości.

Jaką masz pasję ?

[Ines3037200]

Wykorzystaj to, że zmieniłaś pracę na taką w innym mieście!
Mi to dużo dało! Piszesz, że unikasz wzroku ludzi, czujesz się niepewnie. Ja też większość życia czułam się grubą dziewuchą ze wsi. Poszłam na studia, daję radę, zmieniłam kolor włosów, fryzurę, figury nie mam idealnej ale mój chłop nie narzeka Ale najbardziej owocuje w głowie wyżej wspomniane "wdupiemanie", które wykształciłam w nowym miejscu zamieszkania pod hasłem "a kto mnie tu zna?". I to pytanie retoryczne zadawaj sobie za każdym razem, kiedy wydaje Ci się, że głupio się zachowałaś, może nie tak ubrałaś itd.

[ricca166]

Swoje poczucie własnej wartości opieram na zwariowanych pomysłach,fantazji-tak właśnie.Pewnie,że będzie mnóstwo osób bardziej kreatywnych ,ale cieszę się,że mam ,to co mam.Po za tym już wspomniane kilka razy wdupiemanie bardzo w życiu pomaga,ale kiedyś bym nie pomyślała,że tak będę umiała.U mnie ruszyło po rozstaniu,miałam do wyboru albo się poddać,albo walczyć .No i postanowiłam wziąść się w garść i mam obecnie pewność siebie,jakiej nigdy w życiu nie miałam.Ale jeszcze dużo pracy przede mną.W gorszych chwilach,kiedy brakuje tego ,,polotu" robię coś szalonego np. tak jak dziewczyny mówią: zmiana miejsca zamieszkania, skok na bungee ,dla mnie to był lot samochodem,którego się panicznie bałam,albo randka w ciemno,na którą wcześniej bym się nigdy nie zdecydowała i jakoś tak się kręci .Trzeba próbować.

[ever-dream]

Napisane przez madana

-Nie porównuję się z innymi,ani nie nakręcam się wyfotoszopowanymi zdjęciami w prasie kolorowej: wiem,że zawsze będą kobiety ode mnie ładniejsze/zgrabniejsze
- dbam o siebie: nauczyłam się podkreślać swoje atuty, maskować to, co średnio mi się u mnie podoba, podkreślać to, co mam ładne (bo każdy coś takiego ma).
- zaczęłam lata temu praktykować "wdupiemanie" (trochę trwa, zanim się tego nauczymy): liczę się z opinią kilku zaledwie osób, inni- nie mam wpływu na to, jak odbierają mnie, ale nie spędza mi to snu z powiek (aczkolwiek staram się publicznie zachowywać taktowanie i kulturalnie).Ale od lat obca jest mi zasada "co ludzie powiedzą"- no coś powiedzą pewnie, niech sobie gadają.Nie rusza mnie to.Nie ukrywam , że TEGO właśnie było mi się nauczyć najtrudniej, najdłużej to u mnie trwało.
- nie uprawiam czarnowidztwa i staram się odrzucać czarne myśli
- realistycznie patrzę na siebie
- nie patrzę ciągle w przeszłość (to jest to, co hamuje wiele osób przed zmianami)
- dużo czytam , także książek/artykułów psychologicznych, co pozwala mi zrozumieć siebie , ale i innych

Da się nad tym popracować, aczkolwiek uprzedzam: to proces rozłożony w czasie; to nie dzieje się na pstryk. Ale da się: czego życzę Każda duża zmiana, zaczyna się od pierwszego kroku (nie moje, ale zapamiętałam to zdanie).

Bardzo fajny i pomocny post

[Kaataarzynaa1]

Chciałam pogratulować autorce i podziękować Wizażankom za posty- bardzo inspirująca lektura

[Natka_Pietruszki91]

Hej Wszystko co tu piszecie jest bardzo mądre i bardzo bym to chciała w życie wprowadzić ,ale nie wiem czy potrafię Tyle razy próbowałam zmienić swoje nastawienie do świata, ale ja nie potrafię ciągle się przejmuje złości mnie to niemiłosiernie I jeszcze ten brak poczucia własnej wartości Jak ja bym chciała u mieć stosować filozofię w dupiemamizmu..

[Kamyk456]

Napisane przez madana

- zaczęłam lata temu praktykować "wdupiemanie" (trochę trwa, zanim się tego nauczymy): liczę się z opinią kilku zaledwie osób, inni- nie mam wpływu na to, jak odbierają mnie, ale nie spędza mi to snu z powiek (aczkolwiek staram się publicznie zachowywać taktowanie i kulturalnie).Ale od lat obca jest mi zasada "co ludzie powiedzą"- no coś powiedzą pewnie, niech sobie gadają.Nie rusza mnie to.Nie ukrywam , że TEGO właśnie było mi się nauczyć najtrudniej, najdłużej to u mnie trwało.

madana, to "wdupiemanie" - w jaki sposób się tego nauczyć? Powtarzać sobie jak mantrę "co mnie to obchodzi, co mnie to obchodzi"? Masz może jakieś fajne pomysły w tej dziedzinie?

Napisane przez Stace

W sumie nie umiem tego opisać . Po prostu kocham siebie, mimo, że znam swoje wady, ale nie zamieniłabym siebie na kogokolwiek innego . Również pod względem wyglądu. Oczywiście czasem czuję się ładna, a czasem brzydka, ale mimo wszystko. Po prostu lubię siebie i tyle

Stace - genialna odpowiedź. Chciałabym tak kiedyś powiedzieć o sobie, że się kocham, tak po prostu

Tak poza tym dziewczyny - serdecznie dziękuję Wam za odpowiedzi. Mam teraz dużo materiału, który mogę użyć do pracy nad sobą.
Jeśli jeszcze ktoś chciałby się podzielić tym, jak bardzo się lubi i dlaczego - byłoby super, zachęcam

A może napisałybyście o swoich wadach, które akceptujecie i które nie przeszkadzają Wam w lubieniu siebie? Mam z tym problem, że surowo się oceniam.. Wad albo się wstydzę, wręcz nie przyjmuję ich istnienia do wiadomości, albo mam pragnienie ich wyeliminowania, rozwijania się w słabym obszarze - ale chyba nie da się być we wszystkim dobrym..
Jak wygląda u Was akceptacja słabszych stron?

[normalnyFacet]

Nigdy się nad tym nie zastanawiałem

W tej chwili zastanowiłem się i myślę, że PEWNOŚĆ SIEBIE odgrywa u mnie dużą rolę w dodatku wartościami są wszystkie pozytywne cechy, które uważam w sobie za piękne

To wszystko.

[madana]

Napisane przez Kamyk456

madana, to "wdupiemanie" - w jaki sposób się tego nauczyć? Powtarzać sobie jak mantrę "co mnie to obchodzi, co mnie to obchodzi"? Masz może jakieś fajne pomysły w tej dziedzinie?



Stace - genialna odpowiedź. Chciałabym tak kiedyś powiedzieć o sobie, że się kocham, tak po prostu

Tak poza tym dziewczyny - serdecznie dziękuję Wam za odpowiedzi. Mam teraz dużo materiału, który mogę użyć do pracy nad sobą.
Jeśli jeszcze ktoś chciałby się podzielić tym, jak bardzo się lubi i dlaczego - byłoby super, zachęcam

A może napisałybyście o swoich wadach, które akceptujecie i które nie przeszkadzają Wam w lubieniu siebie? Mam z tym problem, że surowo się oceniam.. Wad albo się wstydzę, wręcz nie przyjmuję ich istnienia do wiadomości, albo mam pragnienie ich wyeliminowania, rozwijania się w słabym obszarze - ale chyba nie da się być we wszystkim dobrym..
Jak wygląda u Was akceptacja słabszych stron?

- chociażby tak . Poza tym warto sobie uświadomić, ze ludzie i tak gadają, obgadują, komentują- i niech to sobie robią, kij im w oko. Pomyśl, na CZYIM zdaniu ci naprawdę zależy i tego się trzymaj, z tym się licz; ; mi tam swego czasu mantry pomagały. Każdy sposób jest dobry, aby poprzestawiać sobie myślenie w głowie, wyjść z utartych kolein. Zobaczysz, da się, dasz radę
Na zbytnią surowość wobec siebie , polecam bycie dla siebie dobrą; wady, o ile nie są tymi mocno krzywdzącymi innych (a tak w końcu swój choleryzm odebrałam i zaczęłam z tym walczyć), są do polubienia; nic na siłę.

[201708160922]

Fajny temat. Rzeczywiście inspirujący

Poczucie własnej wartości - na czym je opieracie?
Samoświadomość i praca nad sobą. Tylko tyle i aż tyle.

[Patryka]

a właśnie - choleryzm - Madana, jak Ci się udało z tym wygrać/walczyć? staram się bardzo, ale czasem nerwy puszczą (w sytuacjach, w których nie powinny), a refleksja przyjdzie dopiero po czasie...

[madana]

Napisane przez Patryka

a właśnie - choleryzm - Madana, jak Ci się udało z tym wygrać/walczyć? staram się bardzo, ale czasem nerwy puszczą (w sytuacjach, w których nie powinny), a refleksja przyjdzie dopiero po czasie...

- czytaj na ten temat, jest naprawdę sporo książek i artykułów; znajdziesz tam sporo cennych uwag i ćwiczeń- chodzi właśnie o nabranie dystansu do siebie; nauczenie się tego "oddechu", by nie wybuchnąć. Samo z siebie to nie zniknie , to praca ciągle zdarzają mi się wpadki, ale w porównaniu z dawną ja, jest o niebo lepiej.

[Patryka]

Napisane przez madana

- czytaj na ten temat, jest naprawdę sporo książek i artykułów; znajdziesz tam sporo cennych uwag i ćwiczeń- chodzi właśnie o nabranie dystansu do siebie; nauczenie się tego "oddechu", by nie wybuchnąć. Samo z siebie to nie zniknie , to praca ciągle zdarzają mi się wpadki, ale w porównaniu z dawną ja, jest o niebo lepiej.

Dzięki Sam fakt, że tak jak piszesz - da się to zmienić, jest budujący. Czasem mi się wydaje, że robię postępy, ale potem wyskoczy coś, co cofa mnie znowu o kilka kroków...

[madana]

Napisane przez Patryka

Dzięki Sam fakt, że tak jak piszesz - da się to zmienić, jest budujący. Czasem mi się wydaje, że robię postępy, ale potem wyskoczy coś, co cofa mnie znowu o kilka kroków...

- to tylko znaczy, że jesteś człowiekiem, nie cyborgiem chodzi właśnie o to, aby pracować nad sobą, a potknięcia, różne "no cholera mnie bierze"- naprawdę i mnie ciągle się zdarzają, ale częstotliwość jest znacznie, znacznie mniejsza. Dasz radę, zobaczysz ważne, że chcesz to zmienić, a nie uważasz, że "taka już jestem" i inni muszą to znosić. Zobaczysz, będzie lepiej: nie uda się 10 razy, za 11 wyjdzie, a potem będzie cię trafiać co któryś raz

[lemon_grass]

Bardzo inspirujący wątek

Zastanowiłam się chwilę nad sobą, skąd u mnie wzięło się poczucie własnej wartości a właściwie w jaki sposób się u mnie wykształciło na przełomie ostatnich lat i stwierdziłam, że w moim przypadku to kwestia głównie sytuacji, na które w pewnych momentach swojego życia się zdecydowałam, które były całkowicie nowe i trudne a jednak sobie poradziłam. To był taki mój fundament do budowania pewności siebie. Potem przyszedł czas na odebranie innym prawa do wpływania na to, jak siebie postrzegam i jak żyję, wspomniane wdupiemanie Ojj, to daje bardzo dużo, choć nie przychodzi od razu.
Kompleksy jakoś się ulotniły, na co wpływ ma też po prostu praca nad sobą, dbanie o siebie, czasem nawet rozpieszczanie, świadomość, że robię coś z sobą, rozwijam się. Bardzo budują mnie też cele, które sobie wyznaczam i granice, które sama dla siebie przesuwam, w życiu, ale najpierw we własnej głowie...