Ślub za 3 tyg. Czy jest powód żeby odwołać ?

[stokrotka_to_ja]

Napisane przez Mevianne

Ja tu bardziej byłabym skłonna uwierzyć narzeczonemu. Opowieści chłopaka jakoś tak za bardzo eskalują. Najpierw uderzenie, potem pobicie, a teraz to już regularne lanie...

ale takie sprawy zwykle wychodzą na jaw właśnie w ten sposób -zaczyna się od 'drobiazgu' a z czasem smród robi się coraz większy

Do pracy przychodzi dziewczyna z siniakiem. Puszczają jej nerwy i mówi,ze chłopak/mąż ją uderzył. Ktoś interesuje się jej problemem. Ona zaczyna wierzyć,ze może uzyskać wsparcie,ujawnia coraz więcej,coraz bardziej się otwiera.

---------- Dopisano o 22:15 ---------- Poprzedni post napisano o 22:14 ----------

Napisane przez Mevianne

Jak pije, wagaruje, równie dobrze mogli z kumplami się z jakiejś bandzie podpaść i tłuc się nawzajem

Upił się raz. A kto nigdy nie poszedł na wagary niech pierwszy rzuci kamieniem.

[madzia1251]

Napisane przez stokrotka_to_ja

ale takie sprawy zwykle wychodzą na jaw właśnie w ten sposób -zaczyna się od 'drobiazgu' a z czasem smród robi się coraz większy

Do pracy przychodzi dziewczyna z siniakiem. Puszczają jej nerwy i mówi,ze chłopak/mąż ją uderzył. Ktoś interesuje się jej problemem. Ona zaczyna wierzyć,ze może uzyskać wsparcie,ujawnia coraz więcej,coraz bardziej się otwiera.

---------- Dopisano o 22:15 ---------- Poprzedni post napisano o 22:14 ----------



Upił się raz. A kto nigdy nie poszedł na wagary niech pierwszy rzuci kamieniem.

raz go na tym przyłapali dorośli. a to wcale nie znaczy, że upił się raz. idąc tym tokiem rozumowania to ja będąc nastolatką nie upiłam się nigdy, bo nikt mnie nie przyłapał.

[stokrotka_to_ja]

Napisane przez madzia1251

raz go na tym przyłapali dorośli. a to wcale nie znaczy, że upił się raz. idąc tym tokiem rozumowania to ja będąc nastolatką nie upiłam się nigdy, bo nikt mnie nie przyłapał.

aaa,mam Cię

czyli się upijałaś,moze też wagarowałaś? i co,byłaś młodym degeneratem lejącym się po kątach z jakimiś bandami?

[rembertowa]

Napisane przez Luba

Ale pomyśl sama, gdyby któryś z twoich synów zaczął miec nagle problemy i twierdził, że to przez Twojego facta, to nie zapaliłaby Ci się czerwona lampka? To, że chłopak wagaruje i raz się napił (swoją drogą znam takiego jednego obecnie dość znanego faceta, który raz przyszedł do szkoły pod wpływem. I na ludzi wyszedł ) nie znaczy, że kłąmie w kwestii pobicia.

A autorka ma wyjść za mąż synowi "na złość"? Zeby się nie uginać pod szantażem (którego nawet nie jest pewna)? no bez przesady.

Może kłamie a może nie, ale nie można od razu zakładać, ze manipuluje, bo "młodzież tak ma".
W koncu autorka syna zna 17 lat, faceta tylko 2 lata, ja bym przyłożyła do tego "wagę".

Lubo, nastolatkowie takie zachowania uskuteczniają nie tylko wobec nowych partnerów swoich rodziców - także z powodu rodziców najzupełniej nierozwiedzionych piją, ćpają, wagarują, mają problemy w szkole, wdają się w bójki i tak dalej. To nie znaczy, że rodzice mają się rozwieść natychmiast, bo synowi/córce krzywda się dzieje, mają popracować z relacjami w rodzinie.

Nie można zakładać, że dzieciak kłamie i manipuluje - ale nie można też zakładać, że na pewno mówi prawdę i nie potrafi manipulować, bo to tylko nastolatek. Jak na razie, historia rozwija się niczym u Hitchcocka - trzęsienie ziemi na początek (siniak na twarzy), a później napięcie stopniowo rośnie (nie uderzył, a pobił, i nie raz, a cyklicznie). Dzieciak ma określony cel - nie chce ślubu matki, to wiemy. Może być ofiarą przemocy ze strony partnera matki i dlatego plącze się w zeznaniach, a może być też wystarczająco sprytny, by zauważyć, że oskarżeniem o plaskacza wzbudził w matce wątpliwości.

Autorka podała kilka okoliczności, które zapalają czerwoną lampkę. Ale to nie znaczy, że można rozmawiać z dzieckiem w duchu: no dobrze, skoro nie chcesz, żebym brała ślub, to powiedz dlaczego, to może rozważę i go nie wezmę. Branie ślubu, żeby przypadkiem nie wyszło zgodnie z chceniem chłopaka, to też nie rozwiazanie. W razie odwołania/przełożenia ślubu trzeba by naprawdę dobrze opracować komunikat dla dziecka.

Co do stosownej wagi - owszem, Autorka zna syna lat 16, a partnera dwa. Długość owej znajomości jest jedną wagą. Drugą powinna być też dojrzałość znanej nam osoby - o ile syn jest jeszcze ciągle nieukształtowany, o tyle partner zapewne wiele się nie zmieni.

[201803080934]

Napisane przez Mevianne

Opowieści chłopaka jakoś tak za bardzo eskalują. Najpierw uderzenie, potem pobicie, a teraz to już regularne lanie...

dobrze, że nie jest dziewczyną, bo jeszcze by doszło do wykorzystywań, a potem gwałtów...

Napisane przez stokrotka_to_ja

czyli się upijałaś,moze też wagarowałaś? i co,byłaś młodym degeneratem lejącym się po kątach z jakimiś bandami?

nie trzeba się lać po katach z bandytami, wystarczy, że niektórzy chłopcy potrafili na zakłady wbiegać z dużego rozpędu na ścianę żeby zobaczyć, który mocniej ☠☠☠nie... albo stać i coraz mocniej się po mordach lać, albo zjeżdżać na deskorolkach po schodach tak, żeby jak najzabawniej spaść, albo kopać piłkę w kilka osób jak najmocniej tak, żeby drugi się nie mógł obronić, etc, etc, etc. no ja takie zabawy widziałam u chłopaków, im więcej siniaków mieli, tym bardziej można się było pochwalić...

[madzia1251]

Napisane przez stokrotka_to_ja

aaa,mam Cię

czyli się upijałaś,moze też wagarowałaś? i co,byłaś młodym degeneratem lejącym się po kątach z jakimiś bandami?

nope. jak już się upijałam (chociaż to za mocne słowo) to na osiemnastkach znajomych starszych ode mnie. i zawsze dbałam aby dorośli się nie dowiedzieli. nigdy nie zdarzyło mi się przyjść do szkoły po jakimkolwiek alkoholu moim braciom się zdarzało, ale również nigdy do tego stopnia, żeby aż wzywać policję.
no ale nie ma co porównywać mnie i Tomka. ja nie miałam takich problemów jak on

[stokrotka_to_ja]

Napisane przez madzia1251

nope. jak już się upijałam (chociaż to za mocne słowo) to na osiemnastkach znajomych starszych ode mnie. i zawsze dbałam aby dorośli się nie dowiedzieli. nigdy nie zdarzyło mi się przyjść do szkoły po jakimkolwiek alkoholu moim braciom się zdarzało, ale również nigdy do tego stopnia, żeby aż wzywać policję.
no ale nie ma co porównywać mnie i Tomka. ja nie miałam takich problemów jak on

Według mnie stopień upicia się nie ma związku z tym,czy dyrektorka wezwała policję ,znam nauczycielkę która policję wezwała i kazała alkomat przywieźć,bo ucznia 'wyczuła' i 'on na pewno pił'. A nie pił.
Tomek pił. Ile -nie wiemy.

[madzia1251]

Napisane przez stokrotka_to_ja

Według mnie stopień upicia się nie ma związku z tym,czy dyrektorka wezwała policję ,znam nauczycielkę która policję wezwała i kazała alkomat przywieźć,bo ucznia 'wyczuła' i 'on na pewno pił'. A nie pił.
Tomek pił. Ile -nie wiemy.

a wg mnie ma. jaką opinię ma szkoła do której co chwila przyjeżdża policja? posłałabyś dziecko do takiej?
w liceum, którego dyrektorką jest osoba z mojej bliskiej rodziny znaleziono raz chłopaka tak pijanego, że nie mógł ustać. wezwano rodziców, chłopaka ostatecznie wyrzucono ze szkoły, ale policji nie wzywano. nie było potrzeby skoro chłopak się nie awanturował i nie stawiał żadnego oporu. szkoły wolą raczej pomniejsze sprawy załatwiać w swoim obrębie, bo to leży w ich interesie. dopóki można to załatwić w miarę pokojowo i bez zbędnego rozgłosu, to tak się robi.

[7623cb0b746b4d40e529fc123bf669aade741778_65822f07d8014]

nie przesadzaj,ja nie zwracam uwagi na to czy policja przyjezdza do szkoly czy nie.
nie ma to zwiazku z wartoscia edukacyjna szkoly.
wydaje mi sie grubym naduzyciem obwinianie szkoly za to ze uczen sie napil albo narozrabial.
gadasz jak jakas nawiedzona dewotka :/

[mary_poppins]

Chłopak już dużo ważnego powiedział - że jego zdaniem mamę interesuje tylko ślub, że widzi że jest szczęśliwa ale czuje się niepotrzebny. Łącząc to z faktem porzucenia przez ojca łatwo wywnioskować, jak on się czuje. Dobrze autorko, że tego nie ignorujesz.

Nie będę zakładać czy faktycznie jest bity czy nie, choć to co mówił lekarz wskazuje na niekorzyść narzeczonego (bo sorry, ni cholery nie wierzę że chłopak regularnie okłada się pięściami dla zabawy z kolegami, aż mu się siniaki o różnych stopniach natężenia robią). Ale to, że zgodził się bez szemrania na wizytę u psychologa i to, że szczerze powiedział jak czuje się w obecnej sytuacji, skłania mnie ku jego wersji. Pewne nie jest nic, ale trzeba się temu BARDZO poważnie przyjrzeć. I broń Boże nie wtajemniczać teraz narzeczonego w "śledztwo", bo to de facto on jest podejrzanym.

[rembertowa]

Napisane przez mary_poppins

Chłopak już dużo ważnego powiedział - że jego zdaniem mamę interesuje tylko ślub, że widzi że jest szczęśliwa ale czuje się niepotrzebny. Łącząc to z faktem porzucenia przez ojca łatwo wywnioskować, jak on się czuje. Dobrze autorko, że tego nie ignorujesz.

Nie będę zakładać czy faktycznie jest bity czy nie, choć to co mówił lekarz wskazuje na niekorzyść narzeczonego (bo sorry, ni cholery nie wierzę że chłopak regularnie okłada się pięściami dla zabawy z kolegami, aż mu się siniaki o różnych stopniach natężenia robią). Ale to, że zgodził się bez szemrania na wizytę u psychologa i to, że szczerze powiedział jak czuje się w obecnej sytuacji, skłania mnie ku jego wersji. Pewne nie jest nic, ale trzeba się temu BARDZO poważnie przyjrzeć. I broń Boże nie wtajemniczać teraz narzeczonego w "śledztwo", bo to de facto on jest podejrzanym.

jeśli tak się sprawę potraktuje, to niezależnie od wyniku śledztwa, można uznać, że młody osiągnął swój cel. Co z kolei czyni owo śledztwo potrzebnym jedynie, jeśli Autorka będzie chciała podjąć kroki prawne przeciwko narzeczonemu - do odwołania ślubu takie postawienie sprawy w zupełności wystarczy.

[Chatul]

Napisane przez rembertowa

jeśli tak się sprawę potraktuje, to niezależnie od wyniku śledztwa, można uznać, że młody osiągnął swój cel. Co z kolei czyni owo śledztwo potrzebnym jedynie, jeśli Autorka będzie chciała podjąć kroki prawne przeciwko narzeczonemu - do odwołania ślubu takie postawienie sprawy w zupełności wystarczy.

To prawda, do odwołania ślubu wystarczy sam fakt, że się nie ufa swojemu partnerowi. Natomiast nie w porządku byłoby zlekceważenie sygnałów od własnego syna, że partner mamy go bije. Jeśli to prawda, to podjęcie korków prawnych będzie właściwie konieczne.

[rembertowa]

Napisane przez Chatul

To prawda, do odwołania ślubu wystarczy sam fakt, że się nie ufa swojemu partnerowi. Natomiast nie w porządku byłoby zlekceważenie sygnałów od własnego syna, że partner mamy go bije. Jeśli to prawda, to podjęcie korków prawnych będzie właściwie konieczne.

oczywiście, że byłoby nie w porządku. Być może wszakże można byłoby wymyślić takie rozwiązanie, które nie unieważniałoby związku niezależnie od tego, czy chłopiec mówi prawdę, czy konfabuluje. Kitranie się ze "śledztwem" unieważnia.

[KaerbEmEvig]

Uważam, że sam fakt braku zaufania jest powodem co najmniej do przełożenia ślubu. Skołonności despotyczne natomiast są powodem do odwołania ślubu

[madzia1251]

[1=7623cb0b746b4d40e529fc1 23bf669aade741778_65822f0 7d8014;44122434]nie przesadzaj,ja nie zwracam uwagi na to czy policja przyjezdza do szkoly czy nie.
nie ma to zwiazku z wartoscia edukacyjna szkoly.
wydaje mi sie grubym naduzyciem obwinianie szkoly za to ze uczen sie napil albo narozrabial.
gadasz jak jakas nawiedzona dewotka :/[/QUOTE]

nawiedzona dewotka? ja Ciebie nie obrażam, więc może zapanuj trochę nad kulturą wypowiedzi.
masz pojęcie jak działają szkoły? owszem ma to związek i to nie tyle z edukacją, co także z atmosferą w szkole, stosunkiem do uczniów i samymi uczniami.

[Chatul]

Napisane przez rembertowa

oczywiście, że byłoby nie w porządku. Być może wszakże można byłoby wymyślić takie rozwiązanie, które nie unieważniałoby związku niezależnie od tego, czy chłopiec mówi prawdę, czy konfabuluje. Kitranie się ze "śledztwem" unieważnia.

Masz jakiś konkretny pomysł?

[201803080934]

Napisane przez mary_poppins

bo sorry, ni cholery nie wierzę że chłopak regularnie okłada się pięściami dla zabawy z kolegami, aż mu się siniaki o różnych stopniach natężenia robią

podałam wyżej przykłady `zabaw`, które chłopcy potrafią uskuteczniać. ty w to nie wierzysz, a ja to oglądałam na żywo

[Luba]

Napisane przez rembertowa

Lubo, nastolatkowie takie zachowania uskuteczniają nie tylko wobec nowych partnerów swoich rodziców - także z powodu rodziców najzupełniej nierozwiedzionych piją, ćpają, wagarują, mają problemy w szkole, wdają się w bójki i tak dalej. To nie znaczy, że rodzice mają się rozwieść natychmiast, bo synowi/córce krzywda się dzieje, mają popracować z relacjami w rodzinie.

Nie można zakładać, że dzieciak kłamie i manipuluje - ale nie można też zakładać, że na pewno mówi prawdę i nie potrafi manipulować, bo to tylko nastolatek. Jak na razie, historia rozwija się niczym u Hitchcocka - trzęsienie ziemi na początek (siniak na twarzy), a później napięcie stopniowo rośnie (nie uderzył, a pobił, i nie raz, a cyklicznie). Dzieciak ma określony cel - nie chce ślubu matki, to wiemy. Może być ofiarą przemocy ze strony partnera matki i dlatego plącze się w zeznaniach, a może być też wystarczająco sprytny, by zauważyć, że oskarżeniem o plaskacza wzbudził w matce wątpliwości.

Autorka podała kilka okoliczności, które zapalają czerwoną lampkę. Ale to nie znaczy, że można rozmawiać z dzieckiem w duchu: no dobrze, skoro nie chcesz, żebym brała ślub, to powiedz dlaczego, to może rozważę i go nie wezmę. Branie ślubu, żeby przypadkiem nie wyszło zgodnie z chceniem chłopaka, to też nie rozwiazanie. W razie odwołania/przełożenia ślubu trzeba by naprawdę dobrze opracować komunikat dla dziecka.

Co do stosownej wagi - owszem, Autorka zna syna lat 16, a partnera dwa. Długość owej znajomości jest jedną wagą. Drugą powinna być też dojrzałość znanej nam osoby - o ile syn jest jeszcze ciągle nieukształtowany, o tyle partner zapewne wiele się nie zmieni.

Sytuacja jest całkiem inna, bo co innego już zawarty (co za tym idzie wieloletni zwiazek, jeśli mają dziecko nastoletnie) a co innego dwuletni związek ze ślubem w planach.
Ale dobrze rozpatrzmy: gdyby kobieta będąca lat po ślubie x dowiedziała się, że ojciec notorycznie bije nastoletnie dziecko (i byłoby to pewne), dziecko z tego powodu ma problemy, ma kłopoty z nauką itd, to dla mnie nie ma czego naprawiać, i tak, powinna się rozwieść.
Jeśli o mnie chodzi to przemoc w rodzinie jest dość wysoko na liście powodów do rozwodu (wyżej niż np zdrada).

Chłopak może manipuluje a może nie, w każdym razie gdybym miała na szali słowo mojego dziecka, nawet jeśli w ostatnim czasie byśmy się nie dogadywali, a słowo partnera choleryka, z którym jestem 2 lata a który lubi gnoić ludzi, to wiadomo która szalka przeważy.
Za chłopakiem przemawia także to, że bez strachu i szemrania zgodził się na obdukcję, na wizytę u psychologa i to, że zaczyna się otwierać przed matką.
Starałabym się dojść prawdy (pójść do przyjaciela syna, rozmowa z synem, z psychologiem, nieustanne rozmowy z partnerem, zrobiłabym co tylko możliwe) ale ślub z tym panem byłby już i tak nie do pomyślenia, nawet jeśli okazałoby się, że chłopak zmysla.
Samo zachowanie faceta w tej sytuacji jest poniżej krytyki, przyznasz.
Foszek, oto na co go stać.
Facet powinien zachowyć się jak dorosły, odpowiedzialny facet, jasne, mogłoby mu się zrobić przykro, ale niestyty powinien wiedzieć, że takie oskarżenia są dla rodzica dość znaczące. Jeśli to neprawda to powivien zrobić wszystko, pomóc kobiecie dojść prawdy, wesprzeć ją a nie obrażać się jak małe dziecko. Moim zdaniem zachowanie faceta pokazuje, że on się nie nadaje na męża, na partnera, ślub z nim to pomyłka na całej linii.

Gdybym odwoływała ślub to właśnie bym powiedziała. Że mnie zawiódł, że powinien się całkeim inaczej zachować, nie pieścić tylko swoją obrażoną pupę jak trzylatek, ale miał być partnerem. nie wsparł w bardzo trundej sytuacji, nie pomógł dojść prawdy, sama musiałam się z tym wszystkim borykać. niech idzie w cholerę, pokrzykiwać sobie na pracowników, bo tylko to umie.

[mary_poppins]

Napisane przez rembertowa

oczywiście, że byłoby nie w porządku. Być może wszakże można byłoby wymyślić takie rozwiązanie, które nie unieważniałoby związku niezależnie od tego, czy chłopiec mówi prawdę, czy konfabuluje. Kitranie się ze "śledztwem" unieważnia.

Nie zgadzam się z tym. Ktoś inny już pisał że związek uniewaznia sam fakt, że autorka ma wątpliwości i dopuszcza opcje, że narzeczony uderzył syna - miała to olac w takim razie? Dawanie dyktafonu narzeczonemu nie ma w obecnej sytuacji żadnego sensu - jeśli bije, to tak poprowadzi rozmowę, by nic nie wyszło na jaw - będzie mówił synowi w kółko "przestano kłamać". A jak zachowalaby się ofiara przemocy w takiej sytuacji? Pewnie że strachu odpuscilaby w ogóle rozmowę, po co wykrzykiwac hipotetycznemu oprawcy "bijesz mnie"? Podsluchiwanie dwóch nieświadomych osób to moim zdaniem jedyny sposób na to, by być może dowiedzieć się prawdy. Chyba, że z góry zakladamy, że chłopak kłamie.

[stokrotka_to_ja]

Napisane przez Luba

Sytuacja jest całkiem inna, bo co innego już zawarty (co za tym idzie wieloletni zwiazek, jeśli mają dziecko nastoletnie) a co innego dwuletni związek ze ślubem w planach.
Ale dobrze rozpatrzmy: gdyby kobieta będąca lat po ślubie x dowiedziała się, że ojciec notorycznie bije nastoletnie dziecko (i byłoby to pewne), dziecko z tego powodu ma problemy, ma kłopoty z nauką itd, to dla mnie nie ma czego naprawiać, i tak, powinna się rozwieść.
Jeśli o mnie chodzi to przemoc w rodzinie jest dość wysoko na liście powodów do rozwodu (wyżej niż np zdrada).

Chłopak może manipuluje a może nie, w każdym razie gdybym miała na szali słowo mojego dziecka, nawet jeśli w ostatnim czasie byśmy się nie dogadywali, a słowo partnera choleryka, z którym jestem 2 lata a który lubi gnoić ludzi, to wiadomo która szalka przeważy.
Za chłopakiem przemawia także to, że bez strachu i szemrania zgodził się na obdukcję, na wizytę u psychologa i to, że zaczyna się otwierać przed matką.
Starałabym się dojść prawdy (pójść do przyjaciela syna, rozmowa z synem, z psychologiem, nieustanne rozmowy z partnerem, zrobiłabym co tylko możliwe) ale ślub z tym panem byłby już i tak nie do pomyślenia, nawet jeśli okazałoby się, że chłopak zmysla.
Samo zachowanie faceta w tej sytuacji jest poniżej krytyki, przyznasz.
Foszek, oto na co go stać.
Facet powinien zachowyć się jak dorosły, odpowiedzialny facet, jasne, mogłoby mu się zrobić przykro, ale niestyty powinien wiedzieć, że takie oskarżenia są dla rodzica dość znaczące. Jeśli to neprawda to powivien zrobić wszystko, pomóc kobiecie dojść prawdy, wesprzeć ją a nie obrażać się jak małe dziecko. Moim zdaniem zachowanie faceta pokazuje, że on się nie nadaje na męża, na partnera, ślub z nim to pomyłka na całej linii.

Gdybym odwoływała ślub to właśnie bym powiedziała. Że mnie zawiódł, że powinien się całkeim inaczej zachować, nie pieścić tylko swoją obrażoną pupę jak trzylatek, ale miał być partnerem. nie wsparł w bardzo trundej sytuacji, nie pomógł dojść prawdy, sama musiałam się z tym wszystkim borykać. niech idzie w cholerę, pokrzykiwać sobie na pracowników, bo tylko to umie.

Zgadzam się w 100% ,szczególnie z pogrubionym

---------- Dopisano o 09:48 ---------- Poprzedni post napisano o 09:46 ----------

Napisane przez mary_poppins

Nie zgadzam się z tym. Ktoś inny już pisał że związek uniewaznia sam fakt, że autorka ma wątpliwości i dopuszcza opcje, że narzeczony uderzył syna - miała to olac w takim razie? Dawanie dyktafonu narzeczonemu nie ma w obecnej sytuacji żadnego sensu - jeśli bije, to tak poprowadzi rozmowę, by nic nie wyszło na jaw - będzie mówił synowi w kółko "przestano kłamać". A jak zachowalaby się ofiara przemocy w takiej sytuacji? Pewnie że strachu odpuscilaby w ogóle rozmowę, po co wykrzykiwac hipotetycznemu oprawcy "bijesz mnie"? Podsluchiwanie dwóch nieświadomych osób to moim zdaniem jedyny sposób na to, by być może dowiedzieć się prawdy. Chyba, że z góry zakladamy, że chłopak kłamie.

O,i z tym też się zgadzam.

Autorka synowi nie ufa.Partnerowi też nie. Chce sprawdzić ich oboje. Nie da się tego zrobić,jesli jedno z nich będzie świadome jej zamiaru.
I coś jeszcze chodzi mi po głowie. Autorka pracuje wieczorami,oni są wtedy sami w domu.Czy jesli TZ jednak pobił jej syna nie będzie go zastraszał podczas jej nieobecności?
Znam sytuację ,która dotyczyła nie bicia,ale molestowania. Przyszły mąż wchodził 10-latkowi do łazienki,chciał,zeby się przed nim rozbierał,żeby oglądali wzajemnie swoje penisy. Chłopak kiedyś powiedział matce,ze 'wujek' ogląda mu przyrodzenie,matka niby próbowała coś wyjaśniać,wstrzymała się z formalizacją związku,ale oni dalej zostawali sami. Facet zastraszył dzieciaka gadką,że "mama i tak będzie ze mną,tobie nie uwierzy,przecież kłamiesz,wszyscy wiedzą,ze klamiesz" "jak nie powiesz mamie ze kłamałeś to zobaczysz co ci zrobię jak wezmiemy slub,urządze ci piekło,a ślub i tak wezmiemy bo mama mnie kocha bardziej niz ciebie'.
Dzieciak odwołał wszytsko.Matka go ukarała,ślub w niedługim czasie wzięła. Sprawa wyszła na jaw,kiedy poskarzył się jej siostrzeniec. Wtedy i syn jej wygarnał. Był dorosły,mieszkał sam.

[mary_poppins]

Napisane przez stokrotka_to_ja

Autorka synowi nie ufa.Partnerowi też nie. Chce sprawdzić ich oboje. Nie da się tego zrobić,jesli jedno z nich będzie świadome jej zamiaru.

Tak. I dodam, że to bardzo dobrze że do obu ma w tym temacie ograniczone zaufanie, bo jak widać stara się być obiektywna. Poza tym jak się nad tym zastanowić to nie wydaje mi się, żebym czuła jakiś ogromny żal do partnera będąc na miejscu narzeczonego - tu chodzi o dwie ukochane osoby, a nie jedną, w tym dziecko które jest duże, ale emocjonalnie ciągle od matki zależne, po przejściach. Czułabym się dziwnie na miejscu faceta, gdyby partner olal własne dziecko. I nie ma tu znaczenia ich wzajemną niechec - według mnie kazdy normalny dojrzały człowiek zrozumialby, dlaczego mu się ślepo nie ufa w takiej sytuacji.

[Dotka90]

Napisane przez Luba

Sytuacja jest całkiem inna, bo co innego już zawarty (co za tym idzie wieloletni zwiazek, jeśli mają dziecko nastoletnie) a co innego dwuletni związek ze ślubem w planach.
Ale dobrze rozpatrzmy: gdyby kobieta będąca lat po ślubie x dowiedziała się, że ojciec notorycznie bije nastoletnie dziecko (i byłoby to pewne), dziecko z tego powodu ma problemy, ma kłopoty z nauką itd, to dla mnie nie ma czego naprawiać, i tak, powinna się rozwieść.
Jeśli o mnie chodzi to przemoc w rodzinie jest dość wysoko na liście powodów do rozwodu (wyżej niż np zdrada).

Chłopak może manipuluje a może nie, w każdym razie gdybym miała na szali słowo mojego dziecka, nawet jeśli w ostatnim czasie byśmy się nie dogadywali, a słowo partnera choleryka, z którym jestem 2 lata a który lubi gnoić ludzi, to wiadomo która szalka przeważy.
Za chłopakiem przemawia także to, że bez strachu i szemrania zgodził się na obdukcję, na wizytę u psychologa i to, że zaczyna się otwierać przed matką.
Starałabym się dojść prawdy (pójść do przyjaciela syna, rozmowa z synem, z psychologiem, nieustanne rozmowy z partnerem, zrobiłabym co tylko możliwe) ale ślub z tym panem byłby już i tak nie do pomyślenia, nawet jeśli okazałoby się, że chłopak zmysla.
Samo zachowanie faceta w tej sytuacji jest poniżej krytyki, przyznasz.
Foszek, oto na co go stać.
Facet powinien zachowyć się jak dorosły, odpowiedzialny facet, jasne, mogłoby mu się zrobić przykro, ale niestyty powinien wiedzieć, że takie oskarżenia są dla rodzica dość znaczące. Jeśli to neprawda to powivien zrobić wszystko, pomóc kobiecie dojść prawdy, wesprzeć ją a nie obrażać się jak małe dziecko. Moim zdaniem zachowanie faceta pokazuje, że on się nie nadaje na męża, na partnera, ślub z nim to pomyłka na całej linii.

Gdybym odwoływała ślub to właśnie bym powiedziała. Że mnie zawiódł, że powinien się całkeim inaczej zachować, nie pieścić tylko swoją obrażoną pupę jak trzylatek, ale miał być partnerem. nie wsparł w bardzo trundej sytuacji, nie pomógł dojść prawdy, sama musiałam się z tym wszystkim borykać. niech idzie w cholerę, pokrzykiwać sobie na pracowników, bo tylko to umie.

Idealne podsumowanie tematu

[solaola]

Napisane przez stokrotka_to_ja

Zgadzam się w 100% ,szczególnie z pogrubionym

---------- Dopisano o 09:48 ---------- Poprzedni post napisano o 09:46 ----------



O,i z tym też się zgadzam.

Autorka synowi nie ufa.Partnerowi też nie. Chce sprawdzić ich oboje. Nie da się tego zrobić,jesli jedno z nich będzie świadome jej zamiaru.
I coś jeszcze chodzi mi po głowie. Autorka pracuje wieczorami,oni są wtedy sami w domu.Czy jesli TZ jednak pobił jej syna nie będzie go zastraszał podczas jej nieobecności?
.

Pewnie będzie, a co do niewiadomego nagrywania podrzucilam pomysl z podsluchem, ktory by można było i nagrac, i słyszeć na biezaco czy młodemu w razie czego nie dzieje się krzywda. Autorka powiedziala, że porozmawia z kolega informatykiem, wiec pozostaje nam czekac na informacje, czy cos z tego moze wyniknac.


Wysyłane z mojego Blade III za pomocą Tapatalk 2

[rembertowa]

Napisane przez Luba

Sytuacja jest całkiem inna, bo co innego już zawarty (co za tym idzie wieloletni zwiazek, jeśli mają dziecko nastoletnie) a co innego dwuletni związek ze ślubem w planach.
Ale dobrze rozpatrzmy: gdyby kobieta będąca lat po ślubie x dowiedziała się, że ojciec notorycznie bije nastoletnie dziecko (i byłoby to pewne), dziecko z tego powodu ma problemy, ma kłopoty z nauką itd, to dla mnie nie ma czego naprawiać, i tak, powinna się rozwieść.
Jeśli o mnie chodzi to przemoc w rodzinie jest dość wysoko na liście powodów do rozwodu (wyżej niż np zdrada).

Chłopak może manipuluje a może nie, w każdym razie gdybym miała na szali słowo mojego dziecka, nawet jeśli w ostatnim czasie byśmy się nie dogadywali, a słowo partnera choleryka, z którym jestem 2 lata a który lubi gnoić ludzi, to wiadomo która szalka przeważy.
Za chłopakiem przemawia także to, że bez strachu i szemrania zgodził się na obdukcję, na wizytę u psychologa i to, że zaczyna się otwierać przed matką.
Starałabym się dojść prawdy (pójść do przyjaciela syna, rozmowa z synem, z psychologiem, nieustanne rozmowy z partnerem, zrobiłabym co tylko możliwe) ale ślub z tym panem byłby już i tak nie do pomyślenia, nawet jeśli okazałoby się, że chłopak zmysla.
Samo zachowanie faceta w tej sytuacji jest poniżej krytyki, przyznasz.
Foszek, oto na co go stać.
Facet powinien zachowyć się jak dorosły, odpowiedzialny facet, jasne, mogłoby mu się zrobić przykro, ale niestyty powinien wiedzieć, że takie oskarżenia są dla rodzica dość znaczące. Jeśli to neprawda to powivien zrobić wszystko, pomóc kobiecie dojść prawdy, wesprzeć ją a nie obrażać się jak małe dziecko. Moim zdaniem zachowanie faceta pokazuje, że on się nie nadaje na męża, na partnera, ślub z nim to pomyłka na całej linii.

Gdybym odwoływała ślub to właśnie bym powiedziała. Że mnie zawiódł, że powinien się całkeim inaczej zachować, nie pieścić tylko swoją obrażoną pupę jak trzylatek, ale miał być partnerem. nie wsparł w bardzo trundej sytuacji, nie pomógł dojść prawdy, sama musiałam się z tym wszystkim borykać. niech idzie w cholerę, pokrzykiwać sobie na pracowników, bo tylko to umie.

na mojej liście priorytetów do bezapelacyjnego rozstania przemoc siedzi wysoko. Tyle tylko, że ja nie pisałam o sytuacji, w której ojciec/partner notorycznie (lub nawet okazjonalnie) dopuszcza się przemocy - pisałam o tym, że dziecko może wykonywać takie ćwiczenia, jak syn Autorki, motywując to stosunkiem do niego któregoś z rodziców. Zobacz, wystarczającym powodem do rozstania wedle niektórych tutaj winno być to, że syn nie akceptuje partnera i wyprawia brewerie. No więc nie. Nie powinno. Przemoc - tak. Brak akceptacji ze strony nastoletniego dziecka lub jego dziczenie w proteście - nie.

I owszem, też uważam, że partner poleciał z siedmiolatka. Uważam zresztą, że chłopcy z fantazjami o gówniarzach chodzących jak w zegarku nie warci są tego, żeby ich kijem trącić. Tyle tylko, że to jest znacząco inny powód do odwołania ślubu, niż foch młodego, prawda?

---------- Dopisano o 11:05 ---------- Poprzedni post napisano o 11:02 ----------

Napisane przez Chatul

Masz jakiś konkretny pomysł?

postawienie sprawy najzupełniej jasno - informacja od syna jest dla mnie tak szokująca i tak niepokojąca, że nie zamierzam jej poddać w wątpliwość bez wnikliwego sprawdzenia. A później to chyba bym się wybrała z dzieckiem, ew. dzieckiem i partnerem, do stosownie biegłego psychologa/psychiatry.

[Chatul]

Napisane przez rembertowa

postawienie sprawy najzupełniej jasno - informacja od syna jest dla mnie tak szokująca i tak niepokojąca, że nie zamierzam jej poddać w wątpliwość bez wnikliwego sprawdzenia. A później to chyba bym się wybrała z dzieckiem, ew. dzieckiem i partnerem, do stosownie biegłego psychologa/psychiatry.

Tylko czy takie zachowanie naprawdę jest lepsze od zamieszczenia kamerki w tajemnicy przed synem i partnerem? Przecież i tak oboje już wiedzą, że autorka żadnemu w 100% nie wierzy i próbuje dociec prawdy. Poza tym, jeśli naprawdę partner autorki bił jej syna, to każdy kolejny dzień mieszkania z nim to dawanie mu kolejnej okazji do stosowania przemocy.

[Ewa_Am]

Sprawa się wyjaśniła. Rano byłam z synem w poradni. P. Psycholog rozmawiała najpierw ze mną a potem długo z synem. Na koniec wizyty powiedziała mi, że jej zdaniem syn ma pierwsze objawy syndromu ofiary i stąd wynika jego złe zachowanie w szkole. Zaleciła koniecznie dalszą terapię indywidualną i rodzinną.
Druga rzecz - byłam w domu u kolegi syna, znam jego matkę i rozmawiałam z nią. Kobieta powiedziała, że jej syn kilka razy wspomniał jej o tym jak Tomek skarżył mu się, że mój partner go bije. Chłopak pokazał mi filmik, który przypadkiem nagrał komórką. Filmik jest z października, widać na nim jak ten chłopak nagrywa Tomka jak robi graffiti na chodniku przed naszym blokiem. Po jakimś czasie z klatki wychodzi mój partner i jak zobaczył co Tomek robi zaczyna go szarpać i mówi do niego że on go oduczy szczeniackich wybryków i jak wróci do domu to oberwie.

Jestem kompletnie rozbita. Właśnie do mnie dotarło, że tak naprawdę nie znałam w ogóle człowieka za którego za chwilę chciałam wyjść za mąż. Jak ja mogłam nic nie zauważyć, mam teraz takie wyrzuty sumienia.

[mary_poppins]

Napisane przez Ewa_Am

Sprawa się wyjaśniła. Rano byłam z synem w poradni. P. Psycholog rozmawiała najpierw ze mną a potem długo z synem. Na koniec wizyty powiedziała mi, że jej zdaniem syn ma pierwsze objawy syndromu ofiary i stąd wynika jego złe zachowanie w szkole. Zaleciła koniecznie dalszą terapię indywidualną i rodzinną.
Druga rzecz - byłam w domu u kolegi syna, znam jego matkę i rozmawiałam z nią. Kobieta powiedziała, że jej syn kilka razy wspomniał jej o tym jak Tomek skarżył mu się, że mój partner go bije. Chłopak pokazał mi filmik, który przypadkiem nagrał komórką. Filmik jest z października, widać na nim jak ten chłopak nagrywa Tomka jak robi graffiti na chodniku przed naszym blokiem. Po jakimś czasie z klatki wychodzi mój partner i jak zobaczył co Tomek robi zaczyna go szarpać i mówi do niego że on go oduczy szczeniackich wybryków i jak wróci do domu to oberwie.

Jestem kompletnie rozbita. Właśnie do mnie dotarło, że tak naprawdę nie znałam w ogóle człowieka za którego za chwilę chciałam wyjść za mąż. Jak ja mogłam nic nie zauważyć, mam teraz takie wyrzuty sumienia.

Cieszę się bardzo, że ta sytuacja się wyjaśniła. Wyrzutów sumienia nie miej - nie zignorowałaś doniesień syna, poszłaś z nim do psychologa, nie spisałaś go na straty na podstawie złego zachowania i nie założyłaś, że gówniarz jest i kłamie. Pewnie, niektóre rzeczy można było zrobić wcześniej, ale w najważniejszej kwestii nie wydałaś natychmiast osądu, tylko postarałaś się dociec prawdy. Mam nadzieję, że syn pozbiera się po tym co się stało (mam na myśli i Twojego partnera, i Twój rozwód z mężem) i wróci do tego, co było kiedyś.

Co teraz zamierzasz?

[stokrotka_to_ja]

Napisane przez Ewa_Am

Sprawa się wyjaśniła. Rano byłam z synem w poradni. P. Psycholog rozmawiała najpierw ze mną a potem długo z synem. Na koniec wizyty powiedziała mi, że jej zdaniem syn ma pierwsze objawy syndromu ofiary i stąd wynika jego złe zachowanie w szkole. Zaleciła koniecznie dalszą terapię indywidualną i rodzinną.
Druga rzecz - byłam w domu u kolegi syna, znam jego matkę i rozmawiałam z nią. Kobieta powiedziała, że jej syn kilka razy wspomniał jej o tym jak Tomek skarżył mu się, że mój partner go bije. Chłopak pokazał mi filmik, który przypadkiem nagrał komórką. Filmik jest z października, widać na nim jak ten chłopak nagrywa Tomka jak robi graffiti na chodniku przed naszym blokiem. Po jakimś czasie z klatki wychodzi mój partner i jak zobaczył co Tomek robi zaczyna go szarpać i mówi do niego że on go oduczy szczeniackich wybryków i jak wróci do domu to oberwie.

Jestem kompletnie rozbita. Właśnie do mnie dotarło, że tak naprawdę nie znałam w ogóle człowieka za którego za chwilę chciałam wyjść za mąż. Jak ja mogłam nic nie zauważyć, mam teraz takie wyrzuty sumienia.

Wspólczuję Tomkowi ale i Tobie. Nie skupiaj się na wyrzutach sumienia ,tylko zacznij działać. I moze wyprowadź partnera w asyście kogoś,żebyś sama nie oberwała.

---------- Dopisano o 13:12 ---------- Poprzedni post napisano o 13:09 ----------

Napisane przez Ewa_Am

Właśnie do mnie dotarło, że tak naprawdę nie znałam w ogóle człowieka za którego za chwilę chciałam wyjść za mąż. Jak ja mogłam nic nie zauważyć, mam teraz takie wyrzuty sumienia.

znałaś go i wiele widziałaś,sama tutaj opisałaś go jako tyrana :nie liczy się z ludźmi,nie znosi sprzeciwu ,ignorowałaś to jak wiele kobiet,bo mydlił Ci oczy i pewnie wolałaś nie zauważać niektórych sygnałów,chciałaś stworzyć związek i być szczęśliwa

[Luba]

Napisane przez rembertowa

na mojej liście priorytetów do bezapelacyjnego rozstania przemoc siedzi wysoko. Tyle tylko, że ja nie pisałam o sytuacji, w której ojciec/partner notorycznie (lub nawet okazjonalnie) dopuszcza się przemocy - pisałam o tym, że dziecko może wykonywać takie ćwiczenia, jak syn Autorki, motywując to stosunkiem do niego któregoś z rodziców. Zobacz, wystarczającym powodem do rozstania wedle niektórych tutaj winno być to, że syn nie akceptuje partnera i wyprawia brewerie. No więc nie. Nie powinno. Przemoc - tak. Brak akceptacji ze strony nastoletniego dziecka lub jego dziczenie w proteście - nie.

I owszem, też uważam, że partner poleciał z siedmiolatka. Uważam zresztą, że chłopcy z fantazjami o gówniarzach chodzących jak w zegarku nie warci są tego, żeby ich kijem trącić. Tyle tylko, że to jest znacząco inny powód do odwołania ślubu, niż foch młodego, prawda?

---------- Dopisano o 11:05 ---------- Poprzedni post napisano o 11:02 ----------


postawienie sprawy najzupełniej jasno - informacja od syna jest dla mnie tak szokująca i tak niepokojąca, że nie zamierzam jej poddać w wątpliwość bez wnikliwego sprawdzenia. A później to chyba bym się wybrała z dzieckiem, ew. dzieckiem i partnerem, do stosownie biegłego psychologa/psychiatry.

Powiem tak. Syn autorki nie jest raczej typem dziecka, które tak czy inaczej protestowałby przeciwko slubowi, bo wcześniej z partnerem autorki zyl w zgodzie. nie dziczy jak smarkul i nie wyprawia brewerii tak sobie, zebz matce zrobic na zlosc, bo to robilby od poczatku, jesli dzieciak zmienia swoje podejscie do kogos to znaczy, ze cos jest na rzeczy.

[Ewa_Am]

Napisane przez mary_poppins

Co teraz zamierzasz?

Szczerze mówiąc jestem tak zdenerwowana, że ciężko mi skupić myśli. Czekam aż partner wróci z pracy i powiem mu żeby się wynosił. Boże najchętniej bym mu czymś przyłożyła. Jak on mógł tak traktować moje dziecko, nie rozumiem tego, podobno tak bardzo mnie kochał. Ale ja byłam ślepa.