Żony 2013 - łączmy się! :)

[emma90]

właśnie pożegnaliśmy kolejnych gości już mam dość tych parapetówek

[burlesque90]

A ja właśnie wróciłam od rodziców, dziadków itd i psychicznie jestem normalnie zmęczona..ale to nie temat na główny. Mąż mnie winem ululał i juz jest mi dobrze

[dusiolka]

Nareszcie w domu! Wykończona tymi 2dniami a od jutra nowy tydzien i czekanie na prawdziwy weekend..

[edzka1104]

Dzień dobry

Kolejny tydzień przed nami.

[emma90]

[Viollet87]

Dzień dobry Poniedziałek, ale to nic, damy radę

[Misia89p]

Ale masakra dzisiaj na ulicach , okropna gołoledź, na szczescie w pracy tylko do 14 a jutro wolne

[dusiolka]

Padnieta;(( jeszcze 9h..

[ennostiel]

Dzieńdoberek!

Brr rano mi w biurze było za ciepło, teraz mi za zimno :/

I kiepsko spałam, miałam dziwne sny, w trakcie ostatniego dziwnego zadzwonił mi budzik i się obudziłam taka jakaś roztelepana, wykorzystałam dwie "drzemki" żeby w ogóle się uspokoić. Mąż się potem budzi i mówi, że kiepsko spał, budził się, miał dziwne sny... taka noc skoro oboje tak mieliśmy?

[Iemand]

Mam doła, kryzys małżeński i w ogóle życie do d... Nic mi się nie chce.

[acidka]

Napisane przez Iemand

Mam doła, kryzys małżeński i w ogóle życie do d... Nic mi się nie chce.

Co jest?

Ja dziś zostaję w domu i piszę warsztaty. Mam na to ten jeden dzień, więc muszę porządnie się spiąć. Ale najpierw i 10 minut przed laptopem

[malinka9191]

Napisane przez Iemand

Mam doła, kryzys małżeński i w ogóle życie do d... Nic mi się nie chce.

Co się dzieje?




JA też dziś bez humoru..

[missbennet]

Napisane przez Iemand

Mam doła, kryzys małżeński i w ogóle życie do d... Nic mi się nie chce.

wygadaj się, będzie ci lepiej

[ennostiel]

Iemand co jest kochana?

[poziomkapaula]

Nie przywitam się dziś tradycyjnym "dzień dobry", bo ten dzień zdecydowanie do dobrych nie należy.
Zaczęło się od tego, że w piątek mój mąż dostał polecenie wyjazdu służbowego na co najmniej miesiąc. Wyjechał dziś o 5 rano.
Delegacja trochę pokrzyżowała nam też finansowe plany i taka zdołowana tym wszystkim szłam a właściwie czołgałam się po oblodzonych drogach i chodnikach do pracy, gdy zadzwonił tata: "dziś w nocy zmarła babcia"

Przyszłam do Was, żeby tak nie myśleć o tym wszystkim.

[acidka]

Napisane przez poziomkapaula

Nie przywitam się dziś tradycyjnym "dzień dobry", bo ten dzień zdecydowanie do dobrych nie należy.
Zaczęło się od tego, że w piątek mój mąż dostał polecenie wyjazdu służbowego na co najmniej miesiąc. Wyjechał dziś o 5 rano.
Delegacja trochę pokrzyżowała nam też finansowe plany i taka zdołowana tym wszystkim szłam a właściwie czołgałam się po oblodzonych drogach i chodnikach do pracy, gdy zadzwonił tata: "dziś w nocy zmarła babcia"

Przyszłam do Was, żeby tak nie myśleć o tym wszystkim.

Współczuję

Daleko mąż wyjechał? Babcia była chora czy zmarła nagle

[poziomkapaula]

Napisane przez acidka

Współczuję

Daleko mąż wyjechał? Babcia była chora czy zmarła nagle

Mąż pojechał do Ostrołęki. Od nas to jakieś 250 km. Póki co w planach ma przyjazd do domu na weekend za dwa tygodnie a ja już tęsknię.

Babcia już swoje lata miała i od wielu lat ledwo po mieszkaniu się poruszała, ale prawdę mówiąc nie wiem jaka była ostateczna przyczyna.
I mimo, że nie byłam z nią za bardzo zżyta, to jednak smutek jest ogromny.

[Iemand]

Głupio mi takie rzeczy na forum wywlekać, ale w sumie... nie mam się komu wygadać Mąż mnie olewa. Mam wrażenie, że jestem mu tylko do gotowania potrzebna. Pierwsze co robi po powrocie z pracy to włącza kompa i tak cały wieczór siedzi na fb itp, albo coś czyta, czasem się uczy. Praktycznie nie rozmawiamy, chyba, że o pieniądzach, bo ciągle na coś brakuje. Mam męża, a czuję się samotna. Nigdzie mnie nie zabiera, nie robi nic czego kobieta tak od czasu do czasu potrzebuje. Nawet na spacer nie wychodzimy, bo on nie pomyśli, żeby coś zorganizować, a mnie się po prostu odechciewa. Od dwóch dni praktycznie się do siebie nie odzywamy. Mi jest smutno, a on jest zły bo ja jestem smutna i nie mam siły ani ochoty z nim o tym rozmawiać kolejny raz.

Tylko nie cytujcie, proszę.

---------- Dopisano o 11:58 ---------- Poprzedni post napisano o 11:55 ----------

Napisane przez poziomkapaula

Nie przywitam się dziś tradycyjnym "dzień dobry", bo ten dzień zdecydowanie do dobrych nie należy.
Zaczęło się od tego, że w piątek mój mąż dostał polecenie wyjazdu służbowego na co najmniej miesiąc. Wyjechał dziś o 5 rano.
Delegacja trochę pokrzyżowała nam też finansowe plany i taka zdołowana tym wszystkim szłam a właściwie czołgałam się po oblodzonych drogach i chodnikach do pracy, gdy zadzwonił tata: "dziś w nocy zmarła babcia"

Przyszłam do Was, żeby tak nie myśleć o tym wszystkim.

Trzymaj się

[dusiolka]

Napisane przez Iemand

Mam doła, kryzys małżeński i w ogóle życie do d... Nic mi się nie chce.

Co jest kochana?

[missbennet]

Napisane przez poziomkapaula

Nie przywitam się dziś tradycyjnym "dzień dobry", bo ten dzień zdecydowanie do dobrych nie należy.
Zaczęło się od tego, że w piątek mój mąż dostał polecenie wyjazdu służbowego na co najmniej miesiąc. Wyjechał dziś o 5 rano.
Delegacja trochę pokrzyżowała nam też finansowe plany i taka zdołowana tym wszystkim szłam a właściwie czołgałam się po oblodzonych drogach i chodnikach do pracy, gdy zadzwonił tata: "dziś w nocy zmarła babcia"

Przyszłam do Was, żeby tak nie myśleć o tym wszystkim.

kochana, bardzo mi przykro....

Napisane przez Iemand

.

wiesz... facet to generalnie jest proste stworzenie i potrzebuje prostych komunikatów... mój też sam z siebie nie wpadnie na wyjścia, randki itp. (nawet się śmieje, że z żoną na randki się nie chodzi), więc może po prostu ty np. zamów bilety do kina i postaw go przed faktem dokonanym? Ja tak z moim małżem robię i potem tylko zadaję jedno pytanie "miło było?" i następnym razem to on coś organizuje... może wam tez tego trzeba? A może pogadaj z nim czemu taki jest, może on też tęskni za domem, rodziną, przyjaciółmi?

[dusiolka]

Przepraszam nie zauważyłam ze napisałaś.. Powiem Ci ze współczuje.. Ja nie wyobrażam sobie takiej sytuacji i białym wkurzona i na tyle natarczywe ze nie dałabym mężowi spokoju dopóki nie wyjaśniłby swojego zachowania czym jest spowodowane.. A jeśli twierdzilby ze niczym to zrobiłbym taka awanturę po ktorej bym sie nie odzywała i nic nie robiła wokół niego, a co!

[acidka]

Napisane przez poziomkapaula

Mąż pojechał do Ostrołęki. Od nas to jakieś 250 km. Póki co w planach ma przyjazd do domu na weekend za dwa tygodnie a ja już tęsknię.

Babcia już swoje lata miała i od wielu lat ledwo po mieszkaniu się poruszała, ale prawdę mówiąc nie wiem jaka była ostateczna przyczyna.
I mimo, że nie byłam z nią za bardzo zżyta, to jednak smutek jest ogromny.

Szkoda, że akurat teraz nie masz męża przy sobie Mnie na smutki zawsze pomaga wyjście do ludzi, ale w takiej sytuacji, jaką opisujesz trudno o dobre rady...

Iemand - aż trudno uwierzyć, w to, co piszesz Ja bym powiedziała, że dopóki mój mąż nie zacznie zajmować się mną i moimi potrzebami, to może zapomnieć o domowych obiadkach. I że ma zakaz włączania popołudniu komputera. Niech się zajmie tym, co ważne, czyli Tobą i dzieckiem! No bo aż mi się ciśnienie podniosło

[Iemand]

Mam chyba za miękkie serce i nie umiałabym nic w domu nie zrobić, jemu na złość. Poza tym, wiem, że to by tylko pogorszyło sprawę. On nigdy nie był typem romantyka i nieraz jak z nim o tym rozmawiałam to mówił, że on tego nie zmieni bo taki po prostu jest. Wkurzało mnie to, ale jakoś przechodziłam nad tym do porządku dziennego dopóki miałam znajomych, rodziców którzy zajmowali mi czas. Teraz jak siedzę sama w domu, w obcym mieście, nie mam pracy ani znajomych jest mi o wiele ciężej. A on mi nie pomaga. A najgorsze, że nie umiem mu tego wytłumaczyć. Nie mogę zebrać myśli i jasno mu powiedzieć o co chodzi. Jeszcze nigdy tak nie było. Może mam depresję...

[poziomkapaula]

Napisane przez acidka

Szkoda, że akurat teraz nie masz męża przy sobie Mnie na smutki zawsze pomaga wyjście do ludzi, ale w takiej sytuacji, jaką opisujesz trudno o dobre rady...

Jak mi będzie bardzo źle samej w domu to po prostu zwinę manatki, spakuję kota i do rodziców się przeniosę na kilka dni, może na kilka tygodni.

---------- Dopisano o 12:26 ---------- Poprzedni post napisano o 12:21 ----------

Iemand, do głowy przychodzą mi w tym momencie dwie taktyki:
1. albo traktuj go tak samo jak on Ciebie, czyli koniec z obiadkami, niech się sam sobą zajmuje (wiem po sobie, że to trudne, ale może dasz radę)
2. albo próbuj sama organizować Wasz wspólny czas. Jeśli nie spacer, nie kino, to choć przynajmniej wspólny film w zaciszu domowym?

[Iemand]

Napisane przez poziomkapaula

Jak mi będzie bardzo źle samej w domu to po prostu zwinę manatki, spakuję kota i do rodziców się przeniosę na kilka dni, może na kilka tygodni.

---------- Dopisano o 12:26 ---------- Poprzedni post napisano o 12:21 ----------

Iemand, do głowy przychodzą mi w tym momencie dwie taktyki:
1. albo traktuj go tak samo jak on Ciebie, czyli koniec z obiadkami, niech się sam sobą zajmuje (wiem po sobie, że to trudne, ale może dasz radę)
2. albo próbuj sama organizować Wasz wspólny czas. Jeśli nie spacer, nie kino, to choć przynajmniej wspólny film w zaciszu domowym?

Ważne, żebyś nie siedziała sama. Jeśli masz możliwość to faktycznie posiedź w domu rodzinnym, to dobrze Ci zrobi

Obie taktyki są dobre i skuteczne, ale z pierwszą mogę sobie nie poradzić a na drugą nie mam siły. Odechciało mi się czegokolwiek.

[missbennet]

Napisane przez Iemand

Obie taktyki są dobre i skuteczne, ale z pierwszą mogę sobie nie poradzić a na drugą nie mam siły. Odechciało mi się czegokolwiek.

pierwsza w waszym wypadku może dobrze zadziałać, bo nie macie przy sobie nikogo do kogo poszedłby "na skargę" i na obiadek więc będzie musiał sobie poradzić

[Kyiia]

Iemand, ja bym próbowała mimo wszystko porozmawiać.

Ksiądz na naukach przedmałżeńskich opowiadał nam historię pewnego małżeństwa. Też mieli jakieś problemy i nie umieli ze sobą rozmawiać. Wspólnie poszli na zakupy, kupili dwie filiżanki/szklanki/kubki (nie pamiętam dokładnie) i były to szklanki które symbolizowały "chcę pogadać". Jeśli ona miała jakiś problem szykowała w nich herbatę/kawę, szła do niego i on zostawiał (w miarę możliwości bo wiadomo że nie zawsze da się wszystko rzucić) to co robił, siadali, pili i rozmawiali. Mieli taki czas tylko dla siebie i zajmowali się tylko sobą. I to samo było jeśli on chciał pogadać.

Może i Ty byś spróbowała coś takiego wprowadzić?


poziomkapaula
Jedź do rodziców jeśli masz taką opcję. Zawsze to szybciej czas będzie Ci mijał do powrotu męża.

[acidka]

Iemand ja uważam, że to nie jest kwestia robienia na złość.
W związku każdy pragnie równowagi między dawaniem a otrzymywaniem. jeśli w Twoim odczuciu Twój mąż mało Ci daje to nie ma nic dziwnego w tym, że Tobie też już się odechciewa. Co więcej - nie masz takiego obowiązku. Niech on tym razem wykaże trochę inicjatywy.A tłumaczenie: "Jestem jaki jestem i mam w nosie to, że Tobie to nie odpowiada" jest głupie...

[dezire]

Iemand, wybacz, ja bardziej czytam niz sie udzielam, ale w mojej sytuacji też zaczęłam od pewnego momentu żyć w miescie męża nie znając nikogo i próbowałam zaprzyjaznic sie z miastem, tzn

- wybadanie sklepow i zwiedzanie galerii handlowych
- muzea, kina - nikogo juz nie dziwi, że kobieta sama zwiedza/ogląda
- odnalezienie 'własnej' małej kawiarnii/herbaciarnii
- a w końcu zapisałam się na kurs - na kursie zawsze poznaje się nowe osoby

to wszystko zanim udalo mi sie znalezc pracę.

Wiem, ze to takie trele morele działania - ale mąż był wręcz momentami zaintrygowany co robilam/gdzie bylam i troche zazdrosny, ze moge sobie pozwolić czasowo na to wszystko

W Twoim przypadku jesli jestes w ciazy - to może cos związane z przyszłym byciem mamą? planujecie wspólnie isc do szkoly rodzenia ?

[Iemand]

Ze względu na koszty szkoły rodzenia i inne tego typu rzeczy odpadają. Pół roku zaprzyjaźniam się z miastem, ale nigdy nie lubiłam zwiedzać sama. Zawsze wszytko musiałam robić z tż bo inaczej nie dawało mi radości. I chyba dalej tak jest. Cholera, kocham go i wiem, że choćby było nie wiadomo jak źle to i tak z nim będę i że ze wszystkiego można wyjść. Boję się tylko, że teraz to ostatnia chwila na poprawę bo jak pojawi się dziecko to już w ogóle nie będziemy mieli dla siebie czasu. Martwię się, że może się tylko pogorszyć, jeśli teraz czegoś nie zrobię.