Prokrastynacja, czyli zgubne odkładanie na później... cz.IV

[zywieczdroj]

Dzięki za wszystkie kciuki, mam nadzieję, że się przydadzą, póki co jak zwykle mam problemy na mojej ukochanej filologii. Więcej Wam skrobnę w klubie.

[Patri]

Jak żyjecie w te upalne dni?

[Hikaru]

Napisane przez Patri

Jak żyjecie w te upalne dni?

Mi się w upały dobrze funkcjonuje, bo uwielbiam taka pogodę, ale okropnie chce mi się dziś spać i nie mam motywacji by iść do pracy. Na szczęście może TŻ potem do mnie wpadnie to szybciej minie, ale i tak

[isza89]

U mnie 20 stopni i deszcz.

[bura kocurka]

Napisane przez Patri

Jak żyjecie w te upalne dni?

U mnie ładnie i ciepło, ale upałów to ja się w tym kraju nie spodziewam raczej I generalnie to leżę se w łóżku z grypo-podobnym czymś

[fairytale]

Haha cieszę sie ze was rozsmieszylam choć mi sie bardziej chciało płakać. Pisze w biegu, z dzisiejszych małych zwycięstw - odrobilam francuski. z porażek- idę zaraz wyrywac ósemkę ;(

Upały- lubię na łonie natury, jak stoję w korku bez klimy to nie szlag trafia . Z wyrwanym zębem na pewno bedzie dodatkowo dużo radości :p

[bura kocurka]

Napisane przez fairytale

Haha cieszę sie ze was rozsmieszylam choć mi sie bardziej chciało płakać. Pisze w biegu, z dzisiejszych małych zwycięstw - odrobilam francuski. z porażek- idę zaraz wyrywac ósemkę ;(

Upały- lubię na łonie natury, jak stoję w korku bez klimy to nie szlag trafia . Z wyrwanym zębem na pewno bedzie dodatkowo dużo radości :p

Biedna...współczuję wyrywania ósemki Moje co prawda wszystkie 3 siedzą w szczęce i nikt mi nie proponował wyrwania ich póki co, ale widziałam nie raz koleżanki po tym zabiegu...

A co do tego rozśmieszania, to po prostu masz taki fajny styl pisania, że się gęba śmieje Ale rozumiem, że Ci było nie do śmiechu...zresztą to co napisałaś, to znam też ze swojego życia, więc to w zasadzie nic śmiesznego Szczególnie ten punkt o tym, że czeka mnie jakaś praca później, więc nie zabiorę się za nic innego, bo to nie ma sensu. A swoją drogą, to często się zafiksowuję na jakimś jednym wydarzeniu i dosłownie mam paraliż względem całego życia wokół przez jakiś czas. Zawsze np. przed większymi egzaminami miałam tak, że przez kilka dni nie miałam życia poza nauką do egzaminu (którą i tak odwlekałam i rozwlekałam), ale przecież różne rzeczy są do zrobienia w te dni, mogłabym przecież przeciągnąć naukę na tydzień, tylko w mniejszych dawkach, a poza tym robić inne rzeczy. Ale nigdy tak nie umiałam

[Joanna XL]

U mnie jest tylko 31 stopni co wszyscy przyjmują z ulgą (prognozy zapowiadały 36) ... Także chętnie zamienię się z Iszą

O dziwo funkcjonuję - po raz pierwszy po chorobie byłam na zajęciach i w ogóle coś tam działam po trochu (pomijając popołudniową drzemkę ) Mam nadzieję że z każdym dniem będzie coraz lepiej

Generalnie faza ostrożnego optymizmu

[ciastkozposypka]

Napisane przez Joanna XL

Obudziłam dziś męża do pracy ,wstał , poszedł... Po 10 minutach był z powrotem - okazało się że "przegapiliśmy" święto państwowe i co za tym idzie długi weekend No ale wracał się z metra a jego kolega dojechał do pracy i pocałował klamkę .... Podobno dziwnie puste miasto (wszystko pozamykane) nie wzbudziło ich podejrzeń

Ja się wybrałam na zakupy do galerii w Zielone Świątki

Jedna dziewczyna w pracy, taka przydzielona do przyuczenia mnie wszystkiego, czasami wkurza się na maksa gdy o coś pytam, dzisiaj wkurzyła się, że robię coś tak jak nie trzeba, ja tłumaczyłam, że przecież mówiła, że właśnie tak trzeba, a ona, że nie, nie, nie, po czym pod koniec dnia jednak w rozmowie powiedziała, że trzeba to było tak zrobić jak mówiłam nie w ramach "o, jednak miałaś rację", tylko tak po prostu, tak jakby wcześniej tylko w nerwach mi zaprzeczała. Skwaszona trochę przez to jestem, bo to nie pierwsza taka sytuacja.

---------- Dopisano o 18:01 ---------- Poprzedni post napisano o 17:55 ----------

Napisane przez Patri

Jak żyjecie w te upalne dni?

Jeżdzę do pracy samochodem bez klimatyzacji

[Patri]

Wstałam o 6.
Zrobiłam brzuszki.
Zabrałam się za zadanie z rachunkowości.
O 8 zadzwonił budzik, że pora na posiłek - wstawiłam jajka. Gdyby nie budzik, to bym nie pamiętała, że czas na posiłek. Nastawiłam takich alarmów 5. Dziś postanowiłam mieć takie dzień, w którym robię to co zrobić powinnam. Ciekawe jak pójdzie dalej.

Dziecko zostało w domu z powodu stanu podgorączkowego.

Pozdrowionka.

[Joanna XL]

Patri u mnie dziś podobnie - że aż dziwnie

Z upału obudziłam się o 5 i o szóstej się zwlekłam (na ogół próbuję dosypiać )
Podjęłam próbę pozapisywania godzin posiłków - żeby się trochę upilnować..

No i od rana działam - jaskinia sprzątnięta, pranie zrobione, podłogi odkurzone (choć mój mąż patrzył na mnie jak na wariatkę gdy o ósmej chwyciłam za odkurzacz - dodam że już było 28 stopni)...

Teraz jestem po przerwie drugośniadaniowej - przede mną jeszcze trochę zadań z niemieckiego +fonetyka i ... potwór, czyli pisanie .... Mam nadzieję że do tego siądę wreszcie

Tylko się zastanawiam - czy to chwilowy zryw czy ... nowa jakość

[Hikaru]

Ja zaczynam się uczyć, że warto jest sprzątać na bierzaco. Wiem, że to żadna nowość, ale do mnie dopiero to dociera, zawsze sprzątałam gdy był już spory bałagan. Teraz staram się codziennie odkładać rzeczy na miejsce, przecierać kurze, zmywać naczynia.

Dziś trochę sobie odpuszczę, TŻ ma mniej do zrobienia dziś, więc poodpoczywamy razem. Czasem trzeba

[Patri]

No to mamy ospę . W sensie Julka ma ospę.
Najprawdopodobniej ospę, bo lekarzem nie jestem, ale wszystkie objawy na to wskazują.
Jutro lekarz-piekarz.

Jaka jazda. Idę zapisać dziecko, zarejestrować, a ta, że dziecko może być przyjęte najwcześniej w piątek. Hę? Bo pani księgowa wprowadzić musi do komputera i to trochę potrwa.
Czadowo, nie? Witki opadają.

[Patri]

Napisane przez Joanna XL

Tylko się zastanawiam - czy to chwilowy zryw czy ... nowa jakość

No i co się okazało?

Ja nie mogę dojść do siebie. Wczoraj dobry start i posiłki nawet o czasie, ale w ciągu dnia spałam 3 godziny a zadania z rachunkowości nie dokończyłam.
Dziś łeb mnie boli konkretnie i nie mam energii.
Wstałam przed 7, byłam u lekarza złożyć deklarację, na 14 mamy wizytę.
Zażyłam kilka ibupromów, żeń szeń, taurynę. Niech coś zadziała, bo mnie pajęczyny obrosną i mieszkanie też.
Zero koncentracji, myśli gdzieś w kosmosie i bałagan w pokoju, bez weny, zeby zrobić z tym porządek.
Oj kiepsko dziś, kiepsko.

[WomenInTheMirror]

Patri,

najważniejsze, że ogólnie idziesz do przodu ze swoimi sprawami. Jesteś ostatnio bardzo energiczna i dużo dzieje się u Ciebie. Jeden słabszy dzień to nic takiego
Ważne, żeby ogólny trend był "do przodu"

[Patri]

Napisane przez WomenInTheMirror

Patri,

najważniejsze, że ogólnie idziesz do przodu ze swoimi sprawami. Jesteś ostatnio bardzo energiczna i dużo dzieje się u Ciebie. Jeden słabszy dzień to nic takiego
Ważne, żeby ogólny trend był "do przodu"

Dzięki Women.
Porządkowanie przestrzeni porządkuje sprawy w głowie, chyba sobie tę prawdę wytatuuję. Posprzątałam, powoli, metodycznie - wszystko ma swoje miejsce. Wstawiłam pranie, poskładałam suche rzeczy posiłkując się uważnością.
Byłam z Julką u lekarza. Słyszałam, że jest dziwny i nie udziela informacji, więc nastawiłam się jak to ja - bojowo. Cały gabinet w zdjęciach dużych formatów. Pytam Julki czy widziała te za nią, a on na to, że sam je robił. Opowiedział jak polował na mgłę o wschodzie słońca, przy okazji udało mu się zrobić zdjęcie kropli rosy. Ja mu opowiedziałam o polowaniu na pajęczyny z rosą . Rozmawiał też z Julką, gdy rozmowa była o zdjęciach.
Obejrzał historię choroby Julki - pokiwał głową - sporo działo się, co?
Później się zabrał za pacjentkę. Przywitał się z nią. Pytał o różne rzeczy, ale to z nią chciał rozmawiać, nie ze mną I to było super.
Szacunek do małego człowieka.
Uwielbiam się pozytywnie "rozczarowywać".

[emi_lka]

Napisane przez Patri

Dzięki Women.
Porządkowanie przestrzeni porządkuje sprawy w głowie, chyba sobie tę prawdę wytatuuję. Posprzątałam, powoli, metodycznie - wszystko ma swoje miejsce. Wstawiłam pranie, poskładałam suche rzeczy posiłkując się uważnością.
Byłam z Julką u lekarza. Słyszałam, że jest dziwny i nie udziela informacji, więc nastawiłam się jak to ja - bojowo. Cały gabinet w zdjęciach dużych formatów. Pytam Julki czy widziała te za nią, a on na to, że sam je robił. Opowiedział jak polował na mgłę o wschodzie słońca, przy okazji udało mu się zrobić zdjęcie kropli rosy. Ja mu opowiedziałam o polowaniu na pajęczyny z rosą . Rozmawiał też z Julką, gdy rozmowa była o zdjęciach.
Obejrzał historię choroby Julki - pokiwał głową - sporo działo się, co?
Później się zabrał za pacjentkę. Przywitał się z nią. Pytał o różne rzeczy, ale to z nią chciał rozmawiać, nie ze mną I to było super.
Szacunek do małego człowieka.
Uwielbiam się pozytywnie "rozczarowywać".

Bardzo przyjemne rozczarowanie

I co, jest ospa?

U mnie koniec bardzo ciężkiego tygodnia. Jutro wreszcie raczej normalny dzień pracy i może nawet uda mi się w domu coś zrobić, ale nie nastawiam się na za dużo. Byłam u lekarza i zbadałam tajemniczą sprawę. Tajemnicza sprawa wymaga posiewu, więc w poniedziałek ciąg dalszy sprawy, ale toczy się - to najważniejsze.
Za tydzień lecę do B.! Nareszcie jakaś zmiana, różnica

[Patri]

Napisane przez emi_lka

I co, jest ospa?

Jest.

[Halimaa]

Patri, mnie dziś też głowa pękała. Zmiana frontu? Plus pot lał się ze mnie strumeniami (?)
Lekarz super

Widzę, że tyle się dzieje, u mnie też... Muszę się wyciszyć, otwieram zaraz Radlera.

[ciastkozposypka]

Jak myślicie, jak to jest, że niektórzy ludzie mają energię robią kilka rzeczy naraz i nie narzekają, a inni są stale zmęczeni liczą czas od poniedziałku do piątku i poza pracą nie mają prawie siły na nic więcej. Nietrudno się domyślić, że należę do tej drugiej grupy Co prawda, poza normalną pracą robię jeszcze zdalnie zlecenia codziennie po 1-2 h i w weekendy 2 h, ale to wcale nie dużo i czasami jestem naprawdę mega wkurzona, że muszę to robić, choć tak naprawdę lubię to. Nie powiem, czasem skoczę na rolki, czasem poćwiczę, ale ogólnie praca stanowi dla mnie taka blokadę, że myślę, że już nic poza tym nie ma, wiem, że mogłabym robić więcej a prawda jest taka, że od godziny 19 moje myśli sukcesywnie wędrują tylko do tego, że TRZEBA SIĘ UMYĆ, POŁOŻYĆ DO ŁÓŻKA i WYSPAĆ (nie chodzi o to, że chce mi się spać, po prostu czuję taki wewnętrzny przymus, bo przecież na drugi dzień muszę wstać rano do pracy).

Do tych przemyśleń skłoniły mnie 2 zaskoczenia tego tygodnia:
1. ludzie po pracy na tygodniu umawiają się ze znajomymi
2. ludzie wstają wcześnie rano po to, żeby przed pracą zaliczyć kurs językowy

Nie jest to kwestia tego, że mają lżejszą pracę niż np. ja, bo akurat tu mówię o moich znajomych z pracy.

Jak myślicie to jest kwestia pro, charakteru, względów zdrowotnych czy czegoś całkiem innego?
[Mam nadzieję, że ktoś zrozumiał sens mojego wywodu]

---------- Dopisano o 22:27 ---------- Poprzedni post napisano o 22:26 ----------

Napisane przez Patri

Jest.

Więc tydzień będzie fioletowy

Mam nadzieję, że łagodnie ją przejdzie

[Patri]

Kurcze, Ciasteczko, ja też mam ograniczony zasób energii.
Wiem, że im więcej robiłam, tym miałam więcej energii, nie mniej. Rozszerzała się.
Teraz jej poziom jakby jest stały, jak tu robię więcej, to gdzie indziej zabraknie. Jak się skupię na dziecku, to bedzie bałagan w domu, jak się skupię na porządkach, to zapomnę o zebraniu, i tak dalej.
Sądzę, że ilość energii nam dostępnej jest tym większa, im większą mamy świadomość. Myśli z konieczności trzymane poza świadomością zużywają mnóstwo energii. Tak mnie się ostatnio ima ochota na dopuszczenie do świadomości różnych spraw i uwolnienie w ten sposób energii. Ja nie wiem czy to tak działa, tak mi się to widzi.

Julka jest w białe kropki - pudroderm.

I mamy zwierzątko w domu - ślimaka
Śliczny jest, właśnie je kolację, kawałek brzoskwinki
Zaczął od obrabiania skórki, ciekawe czemu.
Ale jest słodziak, a jak chodzi po ręce, to ledwie go czuć.
Taki delikatny, powolny, doskonały.
"Czy można pokochać ślimaka?" Można.

[bura kocurka]

Napisane przez ciastkozposypka

Jak myślicie, jak to jest, że niektórzy ludzie mają energię robią kilka rzeczy naraz i nie narzekają, a inni są stale zmęczeni liczą czas od poniedziałku do piątku i poza pracą nie mają prawie siły na nic więcej. Nietrudno się domyślić, że należę do tej drugiej grupy Co prawda, poza normalną pracą robię jeszcze zdalnie zlecenia codziennie po 1-2 h i w weekendy 2 h, ale to wcale nie dużo i czasami jestem naprawdę mega wkurzona, że muszę to robić, choć tak naprawdę lubię to. Nie powiem, czasem skoczę na rolki, czasem poćwiczę, ale ogólnie praca stanowi dla mnie taka blokadę, że myślę, że już nic poza tym nie ma, wiem, że mogłabym robić więcej a prawda jest taka, że od godziny 19 moje myśli sukcesywnie wędrują tylko do tego, że TRZEBA SIĘ UMYĆ, POŁOŻYĆ DO ŁÓŻKA i WYSPAĆ (nie chodzi o to, że chce mi się spać, po prostu czuję taki wewnętrzny przymus, bo przecież na drugi dzień muszę wstać rano do pracy).

Do tych przemyśleń skłoniły mnie 2 zaskoczenia tego tygodnia:
1. ludzie po pracy na tygodniu umawiają się ze znajomymi
2. ludzie wstają wcześnie rano po to, żeby przed pracą zaliczyć kurs językowy

Nie jest to kwestia tego, że mają lżejszą pracę niż np. ja, bo akurat tu mówię o moich znajomych z pracy.

Jak myślicie to jest kwestia pro, charakteru, względów zdrowotnych czy czegoś całkiem innego?
[Mam nadzieję, że ktoś zrozumiał sens mojego wywodu]

Też dużo myślałam o tych poziomach energetycznych różnych ludzi...i też się zawsze widzę jako niskoenergetyczną osobę. Ja się po prostu łatwo męczę. I co prawda organizację mam lepszą jak mam więcej zajęć i może istotnie trochę się rozszerza ta energia wtedy, tak jak twierdzi Patri...ale jednak męczę się mocno i zaczynam wtedy myśleć tylko o tym, żeby iść spać, bo chyba tylko tak umiem odpoczywać I właśnie! Jeszcze są inne różnice między ludźmi, których nie wzięłaś pod uwagę w swojej ocenie...niektórzy ludzie odpoczywają spotykając się ze znajomymi i idąc na imprezę. Więc chętnie to czynią również w tygodniu i ogólnie im to nie przeszkadza w niczym...spanie jest im potrzebne, ale to nie sprawia, że czują się odpowiednio zrelaksowani. No tak mają...inni leżą i zbijają bąki nazywając to relaksem, jak ja A jeszcze inni biegają...a jeszcze inni uczą się języków Chociaż akurat to ze wstaniem wcześniej, żeby iść na kurs językowy to przypuszczam jest kwestią motywacji...widać akurat ta osoba bardzo chce lub potrzebuje nauczyć się języka, a jest to odpowiednia dla niej pora na lekcje. To akurat nie znaczy, że nie jest tym zmęczona...

A, ja trochę mam to co Ty - że poza jednym jakimś zajęciem głównym (pracą), nie ma nic. Najgorzej na mnie działa praca na drugą zmianę...to zło. I ciągle trafiam na taką pracę! Nie ogarniam tego Jak mam pracę od wczesnej godziny, to zwlekę się z wyra nawet o 5 rano, ruszę do pracy, odklepię co mam do zrobienia, tyle godzin co trzeba, wracam...zostaje mi jeszcze trochę czasu, więc mogę się czymś zająć. Mogę iść na zakupy, mogę się spotkać ze znajomymi, mogę się pouczyć, pobiegać, cokolwiek. Jak mam na drugą zmianę, to od rana myślę tylko o tym, że nic nie warto zaczynać, bo jeszcze nie zdążę, a do pracy trzeba iść

Napisane przez Patri

Julka jest w białe kropki - pudroderm.

I mamy zwierzątko w domu - ślimaka
Śliczny jest, właśnie je kolację, kawałek brzoskwinki
Zaczął od obrabiania skórki, ciekawe czemu.
Ale jest słodziak, a jak chodzi po ręce, to ledwie go czuć.
Taki delikatny, powolny, doskonały.
"Czy można pokochać ślimaka?" Można.

Życzę zdrowia Julce Bardzo ją swędzi? Ja nigdy nie miałam ospy...aż strach mnie bierze jak pomyślę, że miałabym ją dostać

Skąd wzięliście ślimora? Z dworu? Fajnie...jak byłam mała to też sobie hodowałam ślimaki...i owady, ale o owady nie umiałam dbać, bo nie wiedziałam co jedzą

[Patri]

Natrafiłam na mur z nauką. Jakieś 3 tygodnie temu miałam oddać zadanie z rachunkowości. Wzięłam się za nie od razu, ale nie wiedziałam co zrobić z jedną wartością i zostawiłam.
Od jakiegoś tygodnia mówię sobie z rana: "dziś już na pewno zrobię zadanie i odeślę nauczycielowi".
Mamy piątek...
Jutro zjazd, zadanie nie wysłane.


No dobrze, właśnie nad nim siadłam. Mam totalny odstręcz. Kartki porozkładane, a mi się żołądek podnosi. Kurcze, czemu? Przecież to lubię!!!

Narysowałam 3 konta i w ciele czuję tyle napięć, a twarz jest wygięta w grymasie obrzydzenia. Patrzę na kartkę i nic nie widzę, mielę tylko niepokój w głowie. Mam odruch uciekania od tego, zabrania się za inne "ważne rzeczy", mam ochotę wymiotować.
Nie rozumiem tych reakcji... Co się dzieje?

Włączam uważność, choć jestem tak pozaciskana, że z trudem mi się oddycha. Zaraz ucieknę do kuchni zrobić kolejną kawę...

Nie rozumiem tego co się dzieje, a to się działo zawsze na studiach przez kolokwiami, egzaminami.... Męka.

Przypominam sobie to ze studiów. Recepta: wysiedzieć, przykre efekty miną i zacznie mnie interesować to co widzę, czytam. Skąd się to ohydztwo bierze?

Napisane przez bura kocurka

Chociaż akurat to ze wstaniem wcześniej, żeby iść na kurs językowy to przypuszczam jest kwestią motywacji...widać akurat ta osoba bardzo chce lub potrzebuje nauczyć się języka, a jest to odpowiednia dla niej pora na lekcje. To akurat nie znaczy, że nie jest tym zmęczona...

No chyba, że zakochała się w lektorze - zupełnie inna motywacja

Napisane przez bura kocurka

Życzę zdrowia Julce Bardzo ją swędzi? Ja nigdy nie miałam ospy...aż strach mnie bierze jak pomyślę, że miałabym ją dostać

Ponoć lepiej ją mieć jak jest się dzieckiem - uodparnia się organizm na całe życie. U dorosłych ten sam wirus wywołuje półpasiec. Wirus podobno bardzo obniża odporność. Lekarz powiedział, że ostrożnie z lodami, bieganiem, przegrzewaniem się, itp. Nie wiedziałam, że to ma tak zły wpływ na odporność.
Swędzi ją, swędzi. W nocy chochlowała się potężnie. A to pić, a to za gorąco, a to posmaruj, nockę miałam ciekawą.

Napisane przez bura kocurka

Skąd wzięliście ślimora? Z dworu? Fajnie...jak byłam mała to też sobie hodowałam ślimaki...i owady, ale o owady nie umiałam dbać, bo nie wiedziałam co jedzą

Tak z dworu, wczoraj przywlekłyśmy mu kolegę. Nieco większy się okazał. Obrabia brzoskwinię. Ten mniejszy jest przyjemniejszy dla oka

---------- Dopisano o 10:38 ---------- Poprzedni post napisano o 09:38 ----------

Właśnie skończyłam zadanie.
Wzięłam propranolol, wycisza niepokoje.
Zajęło mi może pół godziny.

[emi_lka]

Napisane przez Patri

Natrafiłam na mur z nauką. Jakieś 3 tygodnie temu miałam oddać zadanie z rachunkowości. Wzięłam się za nie od razu, ale nie wiedziałam co zrobić z jedną wartością i zostawiłam.
Od jakiegoś tygodnia mówię sobie z rana: "dziś już na pewno zrobię zadanie i odeślę nauczycielowi".
Mamy piątek...
Jutro zjazd, zadanie nie wysłane.


No dobrze, właśnie nad nim siadłam. Mam totalny odstręcz. Kartki porozkładane, a mi się żołądek podnosi. Kurcze, czemu? Przecież to lubię!!!

Narysowałam 3 konta i w ciele czuję tyle napięć, a twarz jest wygięta w grymasie obrzydzenia. Patrzę na kartkę i nic nie widzę, mielę tylko niepokój w głowie. Mam odruch uciekania od tego, zabrania się za inne "ważne rzeczy", mam ochotę wymiotować.
Nie rozumiem tych reakcji... Co się dzieje?

Włączam uważność, choć jestem tak pozaciskana, że z trudem mi się oddycha. Zaraz ucieknę do kuchni zrobić kolejną kawę...

Nie rozumiem tego co się dzieje, a to się działo zawsze na studiach przez kolokwiami, egzaminami.... Męka.

Przypominam sobie to ze studiów. Recepta: wysiedzieć, przykre efekty miną i zacznie mnie interesować to co widzę, czytam. Skąd się to ohydztwo bierze?



Właśnie skończyłam zadanie.
Wzięłam propranolol, wycisza niepokoje.
Zajęło mi może pół godziny.

Też się nad tym zastanawiam ??

Często mam tak, że zabieram się za coś, brakuje mi jednego drobnego szczegółu i zostaje to nietknięte przez tydzień, dwa...
Dziś też ogarnęłam właśnie taki temat. Przygotowałam sobie ofertę prawie dwa tygodnie temu, ale chciałam znaleźć jeszcze jedną umowę, która gdzieś się upłynniła... I nie znalazłam (nie szukałam)... Dziś ostatni dzień składania. Dostałam przypominajkę, że brakuje mojego zgłoszenia... Umowy nie znalazłam. Wysłałam bez tego załącznika, nie jest konieczny, ale dla mnie byłby dobrym uzupełnieniem. Trudno, jak znajdę to doślę.

[Patri]

W nagrodę pobawiłam się wczorajszymi zdjęciami ślimaczka przy jego kolacji
Sztuczne światło, wysłużony już aparat. Ale ślimaczek fajowski.

[zywieczdroj]

Napisane przez Patri

Jest.

Zdrowia dla małej

Napisane przez Halimaa

Widzę, że tyle się dzieje, u mnie też... Muszę się wyciszyć, otwieram zaraz Radlera.

Ja wczoraj również obejrzałam mecz przy winie i whisky. Cały dzień miałam wreszcie wolny, ale oczywiście zamiast nic nie robić i odpoczywać to wysprzątałam mieszkanie. Zajęło mi to sporo czasu. Później zrobiłam sobie spa, a wieczorem nie miałam już na nic siły. Dzisiaj mam kolejny wolny dzień i muszę się wreszcie za coś wziąć, bo znowu minie mi na niczym, a sesja nieskończona tylko od poniedziałku znowu się zaczyna maraton.

Napisane przez ciastkozposypka

Jak myślicie, jak to jest, że niektórzy ludzie mają energię robią kilka rzeczy naraz i nie narzekają, a inni są stale zmęczeni liczą czas od poniedziałku do piątku i poza pracą nie mają prawie siły na nic więcej. Nietrudno się domyślić, że należę do tej drugiej grupy Co prawda, poza normalną pracą robię jeszcze zdalnie zlecenia codziennie po 1-2 h i w weekendy 2 h, ale to wcale nie dużo i czasami jestem naprawdę mega wkurzona, że muszę to robić, choć tak naprawdę lubię to. Nie powiem, czasem skoczę na rolki, czasem poćwiczę, ale ogólnie praca stanowi dla mnie taka blokadę, że myślę, że już nic poza tym nie ma, wiem, że mogłabym robić więcej a prawda jest taka, że od godziny 19 moje myśli sukcesywnie wędrują tylko do tego, że TRZEBA SIĘ UMYĆ, POŁOŻYĆ DO ŁÓŻKA i WYSPAĆ (nie chodzi o to, że chce mi się spać, po prostu czuję taki wewnętrzny przymus, bo przecież na drugi dzień muszę wstać rano do pracy).

Do tych przemyśleń skłoniły mnie 2 zaskoczenia tego tygodnia:
1. ludzie po pracy na tygodniu umawiają się ze znajomymi
2. ludzie wstają wcześnie rano po to, żeby przed pracą zaliczyć kurs językowy

Nie jest to kwestia tego, że mają lżejszą pracę niż np. ja, bo akurat tu mówię o moich znajomych z pracy.

Jak myślicie to jest kwestia pro, charakteru, względów zdrowotnych czy czegoś całkiem innego?
[Mam nadzieję, że ktoś zrozumiał sens mojego wywodu]

Też się nad tym zastanawiałam. Moja współlokatorka często ma do pracy na 7 rano, po pracy wychodzi, wraca późno a przecież nazajutrz znów musi rano wstać. Nie wiem skąd ludzie biorą energię. Może faktycznie odpoczywają wśród innych ludzi? Dla mnie odpoczynek = święty spokój. Kiedy nie muszę nigdzie wyjść, z nikim rozmawiać, nikt nic ode mnie nie chce i nic do mnie nie mówi Może dlatego że jestem aspołeczna? Kiedyś myślałam, że jestem po prostu strasznie leniwa, że jak wrócę z zajęć lub z egzaminu to myślę tylko o tym by pójść spać, przekoczować do wieczora i znów iść spać. Dzisiaj nie wiem z czego to się bierze. Mam też bardzo niskie ciśnienie i puls - może to stąd?

Napisane przez Patri

Kurcze, Ciasteczko, ja też mam ograniczony zasób energii.
Wiem, że im więcej robiłam, tym miałam więcej energii, nie mniej. Rozszerzała się.
Teraz jej poziom jakby jest stały, jak tu robię więcej, to gdzie indziej zabraknie. Jak się skupię na dziecku, to bedzie bałagan w domu, jak się skupię na porządkach, to zapomnę o zebraniu, i tak dalej.
Sądzę, że ilość energii nam dostępnej jest tym większa, im większą mamy świadomość. Myśli z konieczności trzymane poza świadomością zużywają mnóstwo energii. Tak mnie się ostatnio ima ochota na dopuszczenie do świadomości różnych spraw i uwolnienie w ten sposób energii. Ja nie wiem czy to tak działa, tak mi się to widzi.


"Czy można pokochać ślimaka?" Można.

A ja jak mam mnóstwo na głowie i z wszystkim wyrabiam się na styk, to mam odruch obronny. Najchętniej schowałabym się mysiej dziury i nie robiła nic. I tak też mam często - mam kilka rzeczy do załatwienia, nauczenia etc. to wybieram tylko niektóre, bo boję się, że nie zdążę w końcu zrobić nic i zawalę wszystko, a tak to chociaż ogarnę jeden egzamin/jedną rzecz. Nie mówię, że to dobre, chciałabym to zmienić, ale nie umiem chyba tak. Robiąc jedno myślę już o następnym i nie mogę się skupić na pierwszym - tak jak Ty Patri przy tej rachunkowości - myślę, co ważniejszego mogłabym teraz zrobić. Jak to pokonać?

Co do ślimaka - jest cudny, też bym pokochała

Napisane przez bura kocurka

T

A, ja trochę mam to co Ty - że poza jednym jakimś zajęciem głównym (pracą), nie ma nic. Najgorzej na mnie działa praca na drugą zmianę...to zło. I ciągle trafiam na taką pracę! Nie ogarniam tego Jak mam pracę od wczesnej godziny, to zwlekę się z wyra nawet o 5 rano, ruszę do pracy, odklepię co mam do zrobienia, tyle godzin co trzeba, wracam...zostaje mi jeszcze trochę czasu, więc mogę się czymś zająć. Mogę iść na zakupy, mogę się spotkać ze znajomymi, mogę się pouczyć, pobiegać, cokolwiek. Jak mam na drugą zmianę, to od rana myślę tylko o tym, że nic nie warto zaczynać, bo jeszcze nie zdążę, a do pracy trzeba iść

Otóż to, też tak mam jak mam np. zajęcia na 13 - nic nie zrobię nigdy do tej godziny, nigdy. Chyba, że o tej 13 mam egzamin to się do niego uczę jeszcze, ale żeby pójść pobiegać, zrobić zakupy albo cokolwiek innego? Nie ma mowy. Czuję, że marnuję wtedy swój dzień, ale też nie potrafię tego zmienić, nie wiem jak...

Napisane przez Patri

Mam odruch uciekania od tego, zabrania się za inne "ważne rzeczy", mam ochotę wymiotować.
Nie rozumiem tych reakcji... Co się dzieje?


Nie rozumiem tego co się dzieje, a to się działo zawsze na studiach przez kolokwiami, egzaminami.... Męka.


Właśnie skończyłam zadanie.
Wzięłam propranolol, wycisza niepokoje.
Zajęło mi może pół godziny.

O tym właśnie pisałam wyżej.

Brawo!

[isza89]

Napisane przez Patri

Mam odruch uciekania od tego, zabrania się za inne "ważne rzeczy", mam ochotę wymiotować.
Nie rozumiem tych reakcji... Co się dzieje?
[...]
Nie rozumiem tego co się dzieje, a to się działo zawsze na studiach przez kolokwiami, egzaminami.... Męka.

Znam ten ból. Nie mogę się zabrać za tę najważniejszą rzecz, więc nie robię nic.

Napisane przez emi_lka

Też się nad tym zastanawiam ??

Często mam tak, że zabieram się za coś, brakuje mi jednego drobnego szczegółu i zostaje to nietknięte przez tydzień, dwa...
Dziś też ogarnęłam właśnie taki temat. Przygotowałam sobie ofertę prawie dwa tygodnie temu, ale chciałam znaleźć jeszcze jedną umowę, która gdzieś się upłynniła... I nie znalazłam (nie szukałam)... Dziś ostatni dzień składania. Dostałam przypominajkę, że brakuje mojego zgłoszenia... Umowy nie znalazłam. Wysłałam bez tego załącznika, nie jest konieczny, ale dla mnie byłby dobrym uzupełnieniem. Trudno, jak znajdę to doślę.

Pracuję nad czymś podobnym na psychoterapii. Wyszedł mi lęk przed kończeniem rzeczy, bo dopóki coś jest nieskończone, to ma prawo być nieidealne. A jeśli miałabym skończyć, to musiałabym doprowadzić to do perfekcji (a to niemożliwe) albo pozwolić sobie na niedoskonałość, więc "łatwiej" (dla swojego poczucia własnej wartości, które wymaga bycia ideałem) nie zrobić nic i zabrać się zakończenie zadania na ostatnią chwilę, bo pod presją czasu priorytetem staje się skończenie jakkolwiek, byle już się tego pozbyć. Czyli że kluczem (u mnie) jest pozwolenie sobie na niedoskonałość - idzie mi to powoli.

Napisane przez zywieczdroj

Otóż to, też tak mam jak mam np. zajęcia na 13 - nic nie zrobię nigdy do tej godziny, nigdy. Chyba, że o tej 13 mam egzamin to się do niego uczę jeszcze, ale żeby pójść pobiegać, zrobić zakupy albo cokolwiek innego? Nie ma mowy. Czuję, że marnuję wtedy swój dzień, ale też nie potrafię tego zmienić, nie wiem jak...

Też mam z tym trudność. Kiedyś absolutnie nic sensownego poza nauką na egzaminy albo kończeniem w pośpiechu projektu na ten sam dzień nie byłam w stanie zrobić przed wyjściem na zajęcia/do pracy, teraz powoli udaje mi czasami jakąś jedną rzecz ogarnąć, choć na razie raczej niezbyt wymagającą. Staram się planować to dużym zapasem czasowym (czyli przy wyjściu na 14, to tak gdzieś do 9-10), żeby nade mną nie wisiało, że ZARAZ wychodzę - z czasem mam zamiar dokładać więcej zajęć.

[Patri]

Napisane przez isza89

Pracuję nad czymś podobnym na psychoterapii. Wyszedł mi lęk przed kończeniem rzeczy, bo dopóki coś jest nieskończone, to ma prawo być nieidealne. A jeśli miałabym skończyć, to musiałabym doprowadzić to do perfekcji (a to niemożliwe) albo pozwolić sobie na niedoskonałość, więc "łatwiej" (dla swojego poczucia własnej wartości, które wymaga bycia ideałem) nie zrobić nic i zabrać się zakończenie zadania na ostatnią chwilę, bo pod presją czasu priorytetem staje się skończenie jakkolwiek, byle już się tego pozbyć. Czyli że kluczem (u mnie) jest pozwolenie sobie na niedoskonałość - idzie mi to powoli.


Też mam z tym trudność. Kiedyś absolutnie nic sensownego poza nauką na egzaminy albo kończeniem w pośpiechu projektu na ten sam dzień nie byłam w stanie zrobić przed wyjściem na zajęcia/do pracy, teraz powoli udaje mi czasami jakąś jedną rzecz ogarnąć, choć na razie raczej niezbyt wymagającą. Staram się planować to dużym zapasem czasowym (czyli przy wyjściu na 14, to tak gdzieś do 9-10), żeby nade mną nie wisiało, że ZARAZ wychodzę - z czasem mam zamiar dokładać więcej zajęć.

Brzmi jak postęp.
Brawka Iszka!
Świadome wprowadzanie zmian powinno dać rezultat.

Jak zaczęłam wstawać o 6, to raz przed wyjsciem do szkoły wysprzątałam sobie kuchnię i łazienkę. Trochę mi ręce cuchnęły gumą od rękawiczek , ale miałam poczucie zrobienia tyyyyyyylu rzeczy. Super uczucie.

[Patri]

Czuję niepokój. Ciągle towarzyszy mi niepokój. To takie męczące.

[Joanna XL]

U mnie to był jednak zryw I też towarzyszy mi niepokój - tkwi gdzieś we mnie, z tyłu, nawet w tych najlepszych momentach .... Ech ..