Tata nie akceptuje mojego chłopaka

[2011607111034]

Argument z dredami i średnią majętnością rodziny chłopaka jest kiepski. Natomiast to, że w wieku 27 lat jeszcze nigdy nie pracował (dorywczych prac nie liczę) również by mnie zmartwiło. Nie popieram bezmyślnego wtrącania się rodziny w związek, ale tu rozumiem ojca. Co Twój chłopak mówi na jego zarzuty?

[Fleur_D]

To jeden z tych wątków, gdzie tak naprawdę nie da się poradzić jakiegoś konkretnego działania. Nie da się zmusić twojego taty, żeby polubił twojego chłopaka. Jednak zwróciłabym uwagę na to, że poza niechęcią i nieprzychylnymi uwagami, w zasadzie twój tata nie robi nic, żeby wam zaszkodzić. Nie zrozum mnie źle, wiem, że to na pewno nie jest dla ciebie komfortowa sytuacja, ale były tu wątki, gdzie rodzice dostawali histerii na myśl, że ich dziecko się z kimś spotyka i/lub zabraniali spotkań pod groźbą zaprzestania utrzymywania na studiach.

W tym przypadku musisz po prostu nie reagować na uwagi rodziców. Staraj się też jak najmniej ich prowokować- nie poruszaj kwestii wspólnej przyszłości. W najbliższych latach i tak nie ma na nią szans. Podzielam zdanie niektórych Wizażanek i również sadzę, że twój chłopak ma lekkie podejście do życia. Myślę, że już sam fakt, że znalazł sobie dziewczynę w twoim wieku, to własnie zapowiadał. 24-latek z 17-latką to nie było normalne zjawisko, to dwie osoby na dwóch zupełnie różnych etapach życiowych. Wcale nie dziwię się twoim rodzicom, że nie skakali z radości.
Jesteś na takim etapie życia, że nie przeszkadza ci to zupełnie, a nawet ci się podoba, bo oszczędza ci to wielu problemów. W niedalekiej przyszłości już pewnie nie będzie tak różowo.

[201604301943]

Napisane przez TheUnlike

Mieszkasz z rodzicami? Troche dziecinnym jest dla mnie robienie doktoratu, zeby nie odstawac od mlodej dziewczyny, jesli nie chce zostac na uczelni, moze miec problem ze znalezieniem pracy majac puste cv do 30stego roku zycia. Troche twojego tate rozumiem, od 27letniego chlopa tez wymagalabym nieco wiecej.

Trochę off top, bo nie będę się wypowiadać nt. problemu autorki, ale...
Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego wszyscy zakładają, że studia doktoranckie oznaczają to, że się nie pracuje?

[_ema_]

Napisane przez metal_fish

Trochę off top, bo nie będę się wypowiadać nt. problemu autorki, ale...
Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego wszyscy zakładają, że studia doktoranckie oznaczają to, że się nie pracuje?

Autorka wcale nie ukrywa, że jej facet dorabiał sobie najwyżej dorywczo. Doktorat robi zaś 'żeby nie zasilać grona bezrobotnych'.

[201604301943]

Napisane przez _ema_

Autorka wcale nie ukrywa, że jej facet dorabiał sobie najwyżej dorywczo. Doktorat robi zaś 'żeby nie zasilać grona bezrobotnych'.

Nie chodzi mi tylko o chłopaka autorki... Ale o głosy, że po dr to na magazynach i kasach pracują. Że 95% osób na dr poszło tam po to, żeby studiować, nie pracując. Przy wielu innych wątkach spotyka się głosy, żeby pracować w czasie studiów, że wiele osób tak robi, że część pracuje już w zawodzie itd. Czemu teraz nagle głosy, że na studiach dr nikt nie pracuje? Czemu nie może chłopak szukać pracy w trakcie tych studiów? Nie znalazł powiedzmy pracy przed naborem na dr, dostał się na niego i go zacznie, a pracę dostanie np. za 3 miesiące. Do tego czasu może mieć stypendium. Takich opcji nikt nie zakłada? Gdyby problem był taki, że chłopak jest po szkole średniej i idzie do pracy zamiast na studia, to pewnie byłby krytykowany za brak ambicji...
Nie bronię chłopaka autorki, bo nie wiem kto w tym sporze ma rację. Chodzi mi tylko o podejście forumowiczów do tematu pracy na studiach, wykształcenia, bo zauważam jakieś rozdwojenie jaźni

[teQiba]

Napisane przez metal_fish

Nie chodzi mi tylko o chłopaka autorki... Ale o głosy, że po dr to na magazynach i kasach pracują. Że 95% osób na dr poszło tam po to, żeby studiować, nie pracując. Przy wielu innych wątkach spotyka się głosy, żeby pracować w czasie studiów, że wiele osób tak robi, że część pracuje już w zawodzie itd. Czemu teraz nagle głosy, że na studiach dr nikt nie pracuje? Czemu nie może chłopak szukać pracy w trakcie tych studiów? Nie znalazł powiedzmy pracy przed naborem na dr, dostał się na niego i go zacznie, a pracę dostanie np. za 3 miesiące. Do tego czasu może mieć stypendium. Takich opcji nikt nie zakłada? Gdyby problem był taki, że chłopak jest po szkole średniej i idzie do pracy zamiast na studia, to pewnie byłby krytykowany za brak ambicji...
Nie bronię chłopaka autorki, bo nie wiem kto w tym sporze ma rację. Chodzi mi tylko o podejście forumowiczów do tematu pracy na studiach, wykształcenia, bo zauważam jakieś rozdwojenie jaźni

Jakoś wzeszłym tygodniu był dokładnie taki temat

[cyanek]

Napisane przez metal_fish

Nie chodzi mi tylko o chłopaka autorki... Ale o głosy, że po dr to na magazynach i kasach pracują. Że 95% osób na dr poszło tam po to, żeby studiować, nie pracując. Przy wielu innych wątkach spotyka się głosy, żeby pracować w czasie studiów, że wiele osób tak robi, że część pracuje już w zawodzie itd. Czemu teraz nagle głosy, że na studiach dr nikt nie pracuje? Czemu nie może chłopak szukać pracy w trakcie tych studiów? Nie znalazł powiedzmy pracy przed naborem na dr, dostał się na niego i go zacznie, a pracę dostanie np. za 3 miesiące. Do tego czasu może mieć stypendium. Takich opcji nikt nie zakłada? Gdyby problem był taki, że chłopak jest po szkole średniej i idzie do pracy zamiast na studia, to pewnie byłby krytykowany za brak ambicji...
Nie bronię chłopaka autorki, bo nie wiem kto w tym sporze ma rację. Chodzi mi tylko o podejście forumowiczów do tematu pracy na studiach, wykształcenia, bo zauważam jakieś rozdwojenie jaźni

Właśnie przez słowa "przynajmniej nie jest bezrobotny" chodziło mi o to, że jest na doktoracie z którego zawsze może zrezygnować na rzecz znalezionej pracy a na razie nie jest bierny.
Ale co ja wiem. Co bym nie napisała wyjdzie na moją niekorzyść.

[Futbolowa]

Napisane przez metal_fish

Trochę off top, bo nie będę się wypowiadać nt. problemu autorki, ale...
Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego wszyscy zakładają, że studia doktoranckie oznaczają to, że się nie pracuje?

Ja po znajomych widzę, że faceci na doktoracie spokojnie pracują, a dziewczyny tłumaczą, że po studiach i tak facet będzie je utrzymywał Mówimy jednak o tym konkretnym przypadku, gdzie chłopak autorki nie pracuje i pracy znaleźć nie może [o ile szuka].

[201604181004]

Gdyby problem był taki, że chłopak jest po szkole średniej i idzie do pracy zamiast na studia, to pewnie byłby krytykowany za brak ambicji...

jak dla mnie poza

1) po średniej idzie do pracy
a
2) idzie na doktorat nie pracujac
jest jeszcze
3) idzie do policealnej i do pracy
4) idzie na studia zaoczne i pracuje
5) idzie na licencjat dzienny i nie pracuje
6) idzie na licencjat dzienny i pracuje
7) idzie na zaoczny licencjat i nie pracuje
8) zaczyna prace na dziennej magisterce
9) zaczyna prace na zaocznej magisterce
10) nie zaczyna pracy na dziennej magisterce
11) nie zaczyna pracy na zaocznej magisterce
12) zaczyna prace na studiach doktoranckich
13) zakłada własną firmę zgodnie z wykształceniem uzyskanym w technikum

xD tada słuchaj
wachlarz jest wielki

[cyanek]

Napisane przez Futbolowa

Ja po znajomych widzę, że faceci na doktoracie spokojnie pracują, a dziewczyny tłumaczą, że po studiach i tak facet będzie je utrzymywał Mówimy jednak o tym konkretnym przypadku, gdzie chłopak autorki nie pracuje i pracy znaleźć nie może [o ile szuka].

Ja nie jestem z osób, które rozsiadają się wygodnie na kanapie z drinkiem czekając, aż ktoś mnie utrzyma.
Nawet jeśli miałabym pracować za najniższą pensję wolę to, niż być na czyimś "garnuszku".

[lilia_pamplemousse]

serio, nie znam nikogo na doktoracie, kto nie pracuje. abstrakcja. no chyba że go zatrudniają na uczelni (zwykle taka opcja jest na kierunkach ścisłych) albo dostaje jakies kosmiczne stypendium (a to tylko zagranico, u nas bida).

czy on czasem nie jest... leniem? watpię, by jego rówieśnica zaakceptowała taki stan rzeczy, stad zapewne pomysł na związek z licealistką.

tez bym nie była zachwycona, gdyby moja córka przygruchala takiego typka. no chyba ze miałby 19 lat albo bardzo ciężkie studia z nauką od rana do nocy, wtedy niech sobie nie pracuje...

[cyanek]

Napisane przez lilia_pamplemousse

serio, nie znam nikogo na doktoracie, kto nie pracuje. abstrakcja. no chyba że go zatrudniają na uczelni (zwykle taka opcja jest na kierunkach ścisłych) albo dostaje jakies kosmiczne stypendium (a to tylko zagranico, u nas bida).

czy on czasem nie jest... leniem? watpię, by jego rówieśnica zaakceptowała taki stan rzeczy, stad zapewne pomysł na związek z licealistką.

tez bym nie była zachwycona, gdyby moja córka przygruchala takiego typka. no chyba ze miałby 19 lat albo bardzo ciężkie studia z nauką od rana do nocy, wtedy niech sobie nie pracuje...

Rzeczywiście opiernicza się równo.

---------- Dopisano o 07:24 ---------- Poprzedni post napisano o 07:18 ----------

Macie rację. Ten problem jest, tylko najwidoczniej nie chciałam go widzieć.
Cóż, teraz muszę coś podziałać, bo się całkiem zasiedzi i później już wgl pracy nie znajdzie :/

[_ema_]

Napisane przez cyanek

Rzeczywiście opiernicza się równo.

Zamiast się obrażać za słowa prawdy pomyśl, czy na prawdę znasz dużo samodzielnych ludzi, którzy nie mają potrzeby pracować do 30stki.

[1999a18a2ffdaccef542471663304a63305f1c5c]

Napisane przez cyanek

Rzeczywiście opiernicza się równo.

---------- Dopisano o 07:24 ---------- Poprzedni post napisano o 07:18 ----------

Macie rację. Ten problem jest, tylko najwidoczniej nie chciałam go widzieć.
Cóż, teraz muszę coś podziałać, bo się całkiem zasiedzi i później już wgl pracy nie znajdzie :/

Ale co Ty chcesz działać? To dorosły facet, który pracą się nie skalał i nie wygląda na to, by doświadczenie zawodowe było chociażby w połowie jego drzewka hierarchii. Zmusisz go do pracy?

Dojrzewasz i zaczynasz inaczej patrzeć na wiele spraw. Gdy miałaś 16-17 lat imponował Ci dojrzałością a tata był tym złym i niedobrym, chcącym krzywdy dla córeczki. Tylko widzisz, masz teraz 20 lat i chociaż nie planujesz zakładania rodziny już teraz to warto się zastanowić czego oczekujesz od życia. Jak chciałabyś by to życie wyglądało gdy opuścisz mury uczelni. Bo to wcale nie jest gonienie króliczka i chęć dorównania bardziej dojrzałemu partnerowi tylko unikanie zobowiązań i odpowiedzialności by zbliżyć się do poziomu 20-letniej dziewczyny, której jedynym zmartwieniem to kolosy i sesje. A to niestety nie wróży dobrze.

Nie odpowiedziałaś na pytanie gdzie mieszka i kto go utrzymuje. To jest bardzo istotne.

[97063297b7b35b4a21bd582d93800b2e45dfbb59_6372d6b265f10]

A ja mam takie pytanie, bo tutaj się o doktorat rozchodzi, a mnie temat interesuje.

Jeśli ktoś jest na doktoracie, ale ma stypendium rządowe 2,5k zł + stypendium doktoranckie 1k i jest (chyba) z racji stypendium zatrudniony na etacie na uczelni to musi jeszcze szukać pracy czy już wystarczająco pracuje?

Chodzi mi po prostu o to, jak się na to zapatrujecie jeśli już mówimy o pracy (lub jej braku) i doktoracie.

[Futbolowa]

[1=97063297b7b35b4a21bd582 d93800b2e45dfbb59_6372d6b 265f10;51530899]A ja mam takie pytanie, bo tutaj się o doktorat rozchodzi, a mnie temat interesuje.

Jeśli ktoś jest na doktoracie, ale ma stypendium rządowe 2,5k zł + stypendium doktoranckie 1k i jest (chyba) z racji stypendium zatrudniony na etacie na uczelni to musi jeszcze szukać pracy czy już wystarczająco pracuje?

Chodzi mi po prostu o to, jak się na to zapatrujecie jeśli już mówimy o pracy (lub jej braku) i doktoracie.[/QUOTE]
Wiesz, zatrudnienie na uczelni człowiek spokojnie wpisze sobie w CV. A co umieści tam facet po trzydziestce, który jedynie sobie dorabiał tu i tam?

[97063297b7b35b4a21bd582d93800b2e45dfbb59_6372d6b265f10]

Napisane przez Futbolowa

Wiesz, zatrudnienie na uczelni człowiek spokojnie wpisze sobie w CV. A co umieści tam facet po trzydziestce, który jedynie sobie dorabiał tu i tam?

No tak, tu się zgadzam. A samo stypendium rządowe też można sobie wpisać.

A pytam bo planuje taką drogę, nie wyobrażam sobie pracy w sektorze wykonawczym, widzę siebie w pracy naukowej, z tym że będąc na 3 roku inżynierki staram się zrobić coś co da się potem opublikować i mieć z tego kasę w formie stypendium.

Zastanawiałam się czy moje podejście jest bardzo nieżyciowe Bo zwykłej pracy sobie nie wyobrażam, co nie znaczy że teraz się obijam.

[cyanek]

[1=1999a18a2ffdaccef542471 663304a63305f1c5c;5153083 9]Ale co Ty chcesz działać? To dorosły facet, który pracą się nie skalał i nie wygląda na to, by doświadczenie zawodowe było chociażby w połowie jego drzewka hierarchii. Zmusisz go do pracy?
.[/QUOTE]

Do pracy go nie zmuszę, ale zasugerowałam mu dziś, żeby jej poszukał i nawet zaczął.
Zobaczymy, jak to się rozwinie.
A co do utrzymywania, to jak myślisz, kto go utrzymuje? Tak rodzice -.-

[97063297b7b35b4a21bd582d93800b2e45dfbb59_6372d6b265f10]

Napisane przez cyanek

Do pracy go nie zmuszę, ale zasugerowałam mu dziś, żeby jej poszukał i nawet zaczął.
Zobaczymy, jak to się rozwinie.
A co do utrzymywania, to jak myślisz, kto go utrzymuje? Tak rodzice -.-

Nie no, to już słabo. Też planuję doktorat, ale w życiu nie chcialabym żeby utrzymywali mnie wtedy rodzice. Czułabym się z tym bardzo źle.

[cyanek]

Muszę wam bardzo podziękować. Otwarliście mi oczy. Teraz widzę to, czego nie chciałam widzieć przez ten cały czas. Wyobraziłam sobie przyszłość rodem z kiepskich gdzie ja utrzymuje rodzinę, a on udaje, że szuka pracy. Brr...
Przepraszam za moją pierwotną postawę, za to, że próbowałam go bronić. Jestem bardzo młoda i najwidoczniej bardzo naiwna.

[Futbolowa]

Napisane przez cyanek

Muszę wam bardzo podziękować. Otwarliście mi oczy. Teraz widzę to, czego nie chciałam widzieć przez ten cały czas. Wyobraziłam sobie przyszłość rodem z kiepskich gdzie ja utrzymuje rodzinę, a on udaje, że szuka pracy. Brr...
Przepraszam za moją pierwotną postawę, za to, że próbowałam go bronić. Jestem bardzo młoda i najwidoczniej bardzo naiwna.

Wiesz, wcale nie muszą spełnić się te czarne scenariusze, ale znam tylko jednego gościa, który będąc w wieku Twojego faceta aż tak olewał sobie sprawy zawodowe i żył na garnuszku rodziców. To mój brat. Dzisiaj ma 32 lata i dalej nie radzi sobie bez pomocy mamy i taty, mimo że dorobił się już trójki albo czwórki dzieci...

[cyanek]

Napisane przez Futbolowa

Wiesz, wcale nie muszą spełnić się te czarne scenariusze, ale znam tylko jednego gościa, który będąc w wieku Twojego faceta aż tak olewał sobie sprawy zawodowe i żył na garnuszku rodziców. To mój brat. Dzisiaj ma 32 lata i dalej nie radzi sobie bez pomocy mamy i taty, mimo że dorobił się już trójki albo czwórki dzieci...

Nie muszą, ale lepiej myśleć o tym, że są możliwe i im zapobiegać niż wyobrażać sobie różowe pluszowe życie i później się baaardzo zdziwić...

[teQiba]

Napisane przez Futbolowa

Wiesz, wcale nie muszą spełnić się te czarne scenariusze, ale znam tylko jednego gościa, który będąc w wieku Twojego faceta aż tak olewał sobie sprawy zawodowe i żył na garnuszku rodziców. To mój brat. Dzisiaj ma 32 lata i dalej nie radzi sobie bez pomocy mamy i taty, mimo że dorobił się już trójki albo czwórki dzieci...

Tak z ciekawości - czemu tak tajemniczo 'albo-albo' napisałaś?

[Luba]

Napisane przez cyanek

Przepraszam za moją pierwotną postawę, za to, że próbowałam go bronić. Jestem bardzo młoda i najwidoczniej bardzo naiwna.

Gdybys byla starsza i mniej naiwan, to by facet Cie nie poderwal.
Ze swoim podejsciem do zycia mial szanse tylko u 16latki

[rembertowa]

Napisane przez lilia_pamplemousse

serio, nie znam nikogo na doktoracie, kto nie pracuje. abstrakcja. no chyba że go zatrudniają na uczelni (zwykle taka opcja jest na kierunkach ścisłych) albo dostaje jakies kosmiczne stypendium (a to tylko zagranico, u nas bida).

to nie są jakieś generalnie niedostępne dane: jak doktorant jest naukowo produktywny (w czym dodatkowa praca raczej przeszkadza, niż pomaga, chyba że praca jest ściśle związana z badaniami do doktoratu), dostaje w ramach różnych stypendiów - naukowe, z dotacji projakościowej, jakiejś jeszcze pewnie się łapie - trochę ponad dwa tysiące. Asystent - osoba z tytułem magistra zatrudniona na uczelni - zarabia cokolwiek mniej, a w bonusie ma wielokrotnie więcej zajęć do przeprowadzenia. Jak doktorant, prócz naukowej produktywności, jest też obrotny, napisze wniosek o grant, zostanie wykonawcą w grancie swojego promotora, etc, to wychodzi finansowo lepiej, niż jego koledzy z doktoratami zatrudnieni na uczelniach.

Ale do tego trzeba mieć czas - pisanie doktoratu oraz praca naukowa, jaką trzeba podczas studiów doktoranckich wykonać, żeby mieć finansowanie badań, zajmuje czas. Po prostu. Trzeba usiąść w bibliotece, trzeba zrobić badania, coś tam policzyć, coś tam wygrzebać ze źródeł, coś zanalizować, porównać, zestawić. W międzyczasie - żeby czesać stypendia - trzeba pojechać na konferencję, przedstawić wyniki, napisać artykuł, i tak w koło. Po drodze zrobić jakieś zajęcia ze studentami.

Owszem, są doktoranci, którzy na doktoranckie idą w celach ogólnojajcarskich. Tu jednak nie ma specjalnie wskazówek, żeby tak ocenić chłopca Autorki - który, a owszem, pewnie i jest niedojrzałym lekkoduchem, co jednak nie powoduje, że nie nadaje się do pracy naukowej, że nie robi tych swoich badań z pasją i z pasji, i że dobrze na tym nie wychodzi finansowo. Owszem, obrona doktoratu raczej komplikuje cv niż stanowi ułatwienie podczas szukania pracy - tak dzieje się w dość specyficznych sytuacjach - ale może zamiarem tego gościa jest praca naukowa, taki ma plan na życie i mimo że nie jest on najłatwiejszy, ma pomysł i możliwości, żeby go realizować? Nie wiem, to jest jakaś zasługa, że zamiast mieć ambitne plany na przyszłość i czynić ruchy w kierunku ich realizacji, człowiek rzuca wszystko i zatrudnia się na kasie, żeby mieć wpisane, że od osiemnastego roku życia robi na etacie?

Nie jest też w sumie jasne, czy ten chłopiec to jakiś utracjusz, co to nawet roboty nie potrafi znaleźć, czy może doszedł do słusznego skądinąd wniosku, że w obliczu planów naukowych, nie ma sensu szukać jakiejkolwiek roboty, tylko skupiał się na robocie w zawodzie - nie znalazł, bez żalu żyje ze stypendium i robi doktorat. Bo może jego plan na życie nie zakłada pracy na magazynie albo na mopie, dla idei posiadania kolejnego punktu w cv.

Już kiedyś tu pisałam - w mojej branży tego rodzaju wpisy w cv są nieistotne lub wręcz mogą pełnić rolę negatywną, bo znaczą, że zamiast się skrupulatnie uczyć, zajmowałam się głupotami. A po zakończeniu nauki liczy się doświadczenie w zawodzie, a nie dowolne zatrudnienie.

Inna rzecz, że w obecnej sytuacji planowanie pracy naukowej to nie jest najłatwiejszy i najlepszy plan na życie. To spostrzeżenie jednak radykalnie się różni od oceny, że chłopiec Autorki to nieudacznik i obibok, bo zachciało mu się szczegółowo opracować jakieś zagadnienie naukowe. Pliz.

[Luba]

rembertowa, gdyby on na tym dobrze wychodzil finansowo, to by go rodzice nie utrzymywali
a gdyby z pasja wszytsko robil, badal, jezdzil na konferencje itd. to by sie nie obijal konkursowo jak raczyla napisac autorka.

[locci]

tak dla przykładu: mój znajomy robi doktorat... i pracuje na pełen etat, gdzie zdobywa doświadczenia, potrzebne do dalszego rozwoju zawodowego, jak również do swoich studiów. Także nie dziwie się Twojemu tacie...

Też znam takich panów, co to 30lat skończyli, ale dalej się uczą, rozwijają się intelektualnie..., a pracą zarobkową nigdy się nie skalali... Dziewczyn też już koło nich nie widać... Już nawet 20-letnie czują, że coś nie gra...

[lilia_pamplemousse]

jakoś dziwnym trafem autorka nie wspomniała o tych tysiącach ze stypendium ani o byciu asystentem.

napisała, że chłopiec nie pracuje. czyli raczej nie dostał grantu na 100 tys, bo wtedy raczej ciezko kogoś nazwać "bezrobotnym". a może to ta "praca dorywcza"?

[97063297b7b35b4a21bd582d93800b2e45dfbb59_6372d6b265f10]

Napisane przez rembertowa

Inna rzecz, że w obecnej sytuacji planowanie pracy naukowej to nie jest najłatwiejszy i najlepszy plan na życie. To spostrzeżenie jednak radykalnie się różni od oceny, że chłopiec Autorki to nieudacznik i obibok, bo zachciało mu się szczegółowo opracować jakieś zagadnienie naukowe. Pliz.

Co masz na myśli pisząc "w obecnej sytuacji?" Sytuacji w kraju, na świecie, sytuacji chłopaka czy ogólnie praca naukowa staje się coraz mniej opłacalna?

[rembertowa]

Napisane przez Luba

rembertowa, gdyby on na tym dobrze wychodzil finansowo, to by go rodzice nie utrzymywali
a gdyby z pasja wszytsko robil, badal, jezdzil na konferencje itd. to by sie nie obijal konkursowo jak raczyla napisac autorka.

Autorka pisała coś o stypendium. Niemniej, nie widzę nic zdrożnego w tym, że rodzice utrzymują dziecko na jakimś etapie studiów doktoranckich, jeśli uważają to za stosowne, a zwłaszcza, jeśli brak konieczności pracy zarobkowej może się przełożyć na osiągnięcie rezultatów, które przyniosą wymierne efekty, nawet niekoniecznie finansowe.

Autorka owszem, raczyła napisać, że chłopiec się obija - bo ma lat 20, słucha tatusia i czyta wizażanki, dla których praca naukowa pracą nie jest. Starczy ten wątek przeczytać i aż bije po oczach przekonanie, że prawdziwa praca to odbijanie karty na zakładzie, etat, albo nawet śmieciówka, ale koniecznie w prawdziwej pracy, fizycznej, żeby się urobić. No bo co to za praca, do biblioteki pójść, źródła przejrzeć, pomiary przeprowadzić, wykresy wyrysować, analizy upisać. Ot, jak splunąć, akurat do wstawienia między jakieś poważne zajęcia w magazynie albo na kasie.

---------- Dopisano o 22:17 ---------- Poprzedni post napisano o 22:11 ----------

Napisane przez lilia_pamplemousse

jakoś dziwnym trafem autorka nie wspomniała o tych tysiącach ze stypendium ani o byciu asystentem.

napisała, że chłopiec nie pracuje. czyli raczej nie dostał grantu na 100 tys, bo wtedy raczej ciezko kogoś nazwać "bezrobotnym". a może to ta "praca dorywcza"?

o stypendium coś tam było. Zaś co do bycia bezrobotnym: można mieć grant na 100 tysięcy i nie mieć w nim wynagrodzenia. Można też być wykonawcą w zbiorowym grancie i mieć honorarium z umowy cywilnoprawnej - jako żywo, praca dorywcza. Nie wiem, na którym roku tych doktoranckich jest chłopiec Autorki, ale jeśli bronił się wtedy, kiedy Autorka pisała maturę, to jakoś na początku. Dlatego też nic dziwnego, że grantu nie ma. Żeby dostać grant bowiem, trzeba napisać wniosek - starannie, precyzyjnie, mając konkretny plan na badania, jakie się zrobi, na rezultaty, jakie można uzyskać, i na opublikowanie wyników. Trzeba zatem poświęcić czas na przygotowanie się do pisania i na pisanie takiego wniosku - to nie jest wieczór czy dwa. Do tego, trzeba mieć się czym pochwalić, mieć już jakiś dorobek. Proponuję kwerendę na stronach NCN-u, żeby mieć pojęcie, o czym mowa.

---------- Dopisano o 22:18 ---------- Poprzedni post napisano o 22:17 ----------

[1=97063297b7b35b4a21bd582 d93800b2e45dfbb59_6372d6b 265f10;51541632]Co masz na myśli pisząc "w obecnej sytuacji?" Sytuacji w kraju, na świecie, sytuacji chłopaka czy ogólnie praca naukowa staje się coraz mniej opłacalna?[/QUOTE]
w sytuacji, w której znalazła się akademia - lokalnie w Polsce i globalnie na całym świecie.