Tata nie akceptuje mojego chłopaka

[97063297b7b35b4a21bd582d93800b2e45dfbb59_6372d6b265f10]

Ehh... To teraz już sama mam mętlik w głowie. Chciałabym pracować naukowo, zaczęłam robić kroki w tym kierunku jeszcze przed obroną inżynierki (obrona w lutym, kierunek typowo wykonawczy, mogłabym po tym pracować w przemyśle, ale nie widzę się w tej funkcji ), naukowo chciałabym się realizować w nieco innym kierunku, piszę z tego inżynierkę.

I sama nie wiem co robić Chciałabym mieć z tego pieniądze, od dawna myślałam o doktoracie (będę składać podania o grant, tyle że co mi po nim skoro on się kiedyś skończy, a nauka zaczyna upadać). I bądź tu człowieku mądry.

[Futbolowa]

Napisane przez teQiba

Tak z ciekawości - czemu tak tajemniczo 'albo-albo' napisałaś?

Bo to sprawa wciąż niezbadana Zasadniczo był z dwiema jednocześnie, zdecydował się na jedną, druga wybyła z kraju i parę miesięcy później urodziła dziecko, co daje naszej rodzinie podstawy do snucia przypuszczeń, że to jego Jeżeli tak jest, to wychodziłaby czwórka dzieci z trzema różnymi dziewczynami.

Napisane przez Luba

Gdybys byla starsza i mniej naiwan, to by facet Cie nie poderwal.
Ze swoim podejsciem do zycia mial szanse tylko u 16latki

Napisane przez Luba

rembertowa, gdyby on na tym dobrze wychodzil finansowo, to by go rodzice nie utrzymywali
a gdyby z pasja wszytsko robil, badal, jezdzil na konferencje itd. to by sie nie obijal konkursowo jak raczyla napisac autorka.

Dokładnie tak.

[cyanek]

Napisane przez rembertowa

Autorka pisała coś o stypendium. Niemniej, nie widzę nic zdrożnego w tym, że rodzice utrzymują dziecko na jakimś etapie studiów doktoranckich, jeśli uważają to za stosowne, a zwłaszcza, jeśli brak konieczności pracy zarobkowej może się przełożyć na osiągnięcie rezultatów, które przyniosą wymierne efekty, nawet niekoniecznie finansowe.

Autorka owszem, raczyła napisać, że chłopiec się obija - bo ma lat 20, słucha tatusia i czyta wizażanki, dla których praca naukowa pracą nie jest. Starczy ten wątek przeczytać i aż bije po oczach przekonanie, że prawdziwa praca to odbijanie karty na zakładzie, etat, albo nawet śmieciówka, ale koniecznie w prawdziwej pracy, fizycznej, żeby się urobić. No bo co to za praca, do biblioteki pójść, źródła przejrzeć, pomiary przeprowadzić, wykresy wyrysować, analizy upisać. Ot, jak splunąć, akurat do wstawienia między jakieś poważne zajęcia w magazynie albo na kasie.

---------- Dopisano o 22:17 ---------- Poprzedni post napisano o 22:11 ----------


o stypendium coś tam było. Zaś co do bycia bezrobotnym: można mieć grant na 100 tysięcy i nie mieć w nim wynagrodzenia. Można też być wykonawcą w zbiorowym grancie i mieć honorarium z umowy cywilnoprawnej - jako żywo, praca dorywcza. Nie wiem, na którym roku tych doktoranckich jest chłopiec Autorki, ale jeśli bronił się wtedy, kiedy Autorka pisała maturę, to jakoś na początku. Dlatego też nic dziwnego, że grantu nie ma. Żeby dostać grant bowiem, trzeba napisać wniosek - starannie, precyzyjnie, mając konkretny plan na badania, jakie się zrobi, na rezultaty, jakie można uzyskać, i na opublikowanie wyników. Trzeba zatem poświęcić czas na przygotowanie się do pisania i na pisanie takiego wniosku - to nie jest wieczór czy dwa. Do tego, trzeba mieć się czym pochwalić, mieć już jakiś dorobek. Proponuję kwerendę na stronach NCN-u, żeby mieć pojęcie, o czym mowa.

---------- Dopisano o 22:18 ---------- Poprzedni post napisano o 22:17 ----------


w sytuacji, w której znalazła się akademia - lokalnie w Polsce i globalnie na całym świecie.

Po pierwsze on jest na pierwszym roku doktoratu, po drugie - jest asystentem podczas ćwiczeń po trzecie dostaje stypendium naukowe z tytułu robienia doktoratu, po czwarte - wiedziałam, że co bym nie napisała, zostanie wykorzystane przeciwko mnie - stwierdziłam, że jest leniem bo nie znalazł dodatkowego zatrudnienia podczas doktoratu ktory właśnie ZACZĄŁ.

[lilia_pamplemousse]

a co robił przez te 3 lata od ukończenia studiów do doktoratu? chce być pracownikiem naukowym?

[rembertowa]

Napisane przez lilia_pamplemousse

a co robił przez te 3 lata od ukończenia studiów do doktoratu? chce być pracownikiem naukowym?

jakie trzy lata? Studia kończył, jak Autorka robiła maturę, więc równo po egzaminie magisterskim poszedł kontynuować edukację.

[cyanek]

Napisane przez rembertowa

jakie trzy lata? Studia kończył, jak Autorka robiła maturę, więc równo po egzaminie magisterskim poszedł kontynuować edukację.

Dokładnie, Doktorat zaczął od razu.
Dlaczego tak późno skończył studia? Po był w technikum więc poszedł rok później, a podczas studiów wyjechał na erasmusa, a że to był jego 5 rok, więc chciał się obronić w Polsce, więc go powtarzał.

---------- Dopisano o 22:28 ---------- Poprzedni post napisano o 22:24 ----------

A tak to przynajmniej teraz ma dyplom Uniwersytetu Jagiellońskiego. No i na nim robi doktorat. Z geologii.

[rembertowa]

Napisane przez cyanek

Po pierwsze on jest na pierwszym roku doktoratu, po drugie - jest asystentem podczas ćwiczeń po trzecie dostaje stypendium naukowe z tytułu robienia doktoratu, po czwarte - wiedziałam, że co bym nie napisała, zostanie wykorzystane przeciwko mnie - stwierdziłam, że jest leniem bo nie znalazł dodatkowego zatrudnienia podczas doktoratu ktory właśnie ZACZĄŁ.

no to po pierwsze, nic dziwnego, że nie realizuje grantu, niby kiedy miał go dostać. Po drugie, jak uczy, to znaczy, że ma zajęcie, może poniekąd wolontariackie, ale jednak jakąś pracę trzeba wykonać. Po trzecie, skoro dostaje stypendium naukowe na pierwszym roku, to znaczy, że miał wystarczająco ładne osiągnięcia naukowe w czasie studiów, żeby się na nie załapać - co raczej nie pasuje do wizji obiboka, który przed dorosłością ucieka w bycie studenciakiem. I po czwarte, współczuję mu dziewczyny, która uważa, jak miła grupa wizażanek i jej tatuś, że praca naukowa to nie praca, i że lepiej się zająć jakąś prawdziwą robotą, niż wygłupiać z robieniem nauki. Na kasie by posiedział, wózkiem po magazynie pojeździł w wolnym czasie, a nie lenił, pracując umysłowo. Przecież to nie praca.

Możesz sprawdzić sobie na stronie wydziału / instytutu, który prowadzi studia doktoranckie, na których Twój chłopiec pobiera nauki, jakie są wymagania, żeby dostać stypendium. Ile punktów za co trzeba mieć - ile publikacji i jakich, ile konferencji i jakich, ile roboty organizacyjnej, ile aktywności społecznej, i tak dalej. Następnie możesz obejrzeć papiery, jakie Twój chłopiec złożył, bo to jest praca, którą wykonał, i za którą właśnie odbiera premię w postaci stypendium. Stypendium aktualnie przyznawane jest na rok, więc jak pójdzie do dodatkowej pracy, to nie wyrobi tych punkcików i premii za pracę nie dostanie - co nie zwolni go bynajmniej z obowiązków dydaktycznych oraz z konieczności prowadzenia pracy naukowej. Może z nieco mniejszym rozmachem, bo nie będzie musiał tak cisnąć na publikacyjne efekty, jak w przypadku starania się o stypendium. Ale też, pewnie z gorszym rezultatem, bo robienie na dwa etaty - a pisanie doktoratu to coś na kształt etatu - nigdy nie przynosi tak dobrych efektów, jak możliwość skoncentrowania się na jednym, którą on ma. Tylko Tobie się to nie podoba, bo wizażanki i tatuś powiedzieli, że lepiej zbierać pozycje w cv w takiej postaci, w jakiej oni są w stanie te pozycje zrozumieć.

Dodatkowe zatrudnienie, jeśli chłopak ma stypendium i brak ciśnienia na dorabianie, bo rodzice mu w jakimś stopniu pomagają, zmniejsza jego szansę na sensowną karierę naukową. Która aktualnie wymaga wiele zacięcia, krwi, potu i łez, ogromnej dozy szczęścia i jeszcze większego poświęcenia, niemniej, warunkiem brzegowym - zwłaszcza, jeśli myśli się o wyeksportowaniu za granicę - jest to, żeby mieć co pokazać. Czyli dorobek. Czyli to wszystko, co dla Ciebie jest lenieniem się.

Powtórzę, współczuję mu takiej dziewczyny.

[Futbolowa]

Napisane przez rembertowa

I po czwarte, współczuję mu dziewczyny, która uważa, jak miła grupa wizażanek i jej tatuś, że praca naukowa to nie praca, i że lepiej się zająć jakąś prawdziwą robotą, niż wygłupiać z robieniem nauki. Na kasie by posiedział, wózkiem po magazynie pojeździł w wolnym czasie, a nie lenił, pracując umysłowo. Przecież to nie praca.

A ktoś tu pisał, że praca naukowa to nie praca?

Autorka pisała, że facet nie pracuje i dopiero namawia go na znalezienie czegoś, a na doktorat poszedł, żeby różnica wieku między nimi nie była tak widoczna i dlatego, że nie mógł nic znaleźć. Nie widać tu jakiegoś specjalnego pędu ku karierze naukowej

[201605161428]

Napisane przez cyanek

Dokładnie, Doktorat zaczął od razu.
Dlaczego tak późno skończył studia? Po był w technikum więc poszedł rok później, a podczas studiów wyjechał na erasmusa, a że to był jego 5 rok, więc chciał się obronić w Polsce, więc go powtarzał.

---------- Dopisano o 22:28 ---------- Poprzedni post napisano o 22:24 ----------

A tak to przynajmniej teraz ma dyplom Uniwersytetu Jagiellońskiego. No i na nim robi doktorat. Z geologii.

Nie rozumiem problemu z erasmusem, jade na 5 roku i nikt absolutnie mi nic powtarzac nie karze, jestem normalnie dopuszczona do obrony czerwcowej. Kwestia pojscia do dziekana i przegadania z nim tematu. Nie znam nikogo kto powtarzalby rok przez erasmusa.
Tez mam dyplom UJ. Moge sobie nim tylek podetrzec tyle tysiecy studentow go ma Obecnie UJ to juz niestety nie taki prestiz. No to tym bardziej podziwiam, ze mozna sie lenic na geologi, zamiast po badaniach zasuwac.

[cyanek]

Napisane przez rembertowa

no to po pierwsze, nic dziwnego, że nie realizuje grantu, niby kiedy miał go dostać. Po drugie, jak uczy, to znaczy, że ma zajęcie, może poniekąd wolontariackie, ale jednak jakąś pracę trzeba wykonać. Po trzecie, skoro dostaje stypendium naukowe na pierwszym roku, to znaczy, że miał wystarczająco ładne osiągnięcia naukowe w czasie studiów, żeby się na nie załapać - co raczej nie pasuje do wizji obiboka, który przed dorosłością ucieka w bycie studenciakiem. I po czwarte, współczuję mu dziewczyny, która uważa, jak miła grupa wizażanek i jej tatuś, że praca naukowa to nie praca, i że lepiej się zająć jakąś prawdziwą robotą, niż wygłupiać z robieniem nauki. Na kasie by posiedział, wózkiem po magazynie pojeździł w wolnym czasie, a nie lenił, pracując umysłowo. Przecież to nie praca.

Możesz sprawdzić sobie na stronie wydziału / instytutu, który prowadzi studia doktoranckie, na których Twój chłopiec pobiera nauki, jakie są wymagania, żeby dostać stypendium. Ile punktów za co trzeba mieć - ile publikacji i jakich, ile konferencji i jakich, ile roboty organizacyjnej, ile aktywności społecznej, i tak dalej. Następnie możesz obejrzeć papiery, jakie Twój chłopiec złożył, bo to jest praca, którą wykonał, i za którą właśnie odbiera premię w postaci stypendium. Stypendium aktualnie przyznawane jest na rok, więc jak pójdzie do dodatkowej pracy, to nie wyrobi tych punkcików i premii za pracę nie dostanie - co nie zwolni go bynajmniej z obowiązków dydaktycznych oraz z konieczności prowadzenia pracy naukowej. Może z nieco mniejszym rozmachem, bo nie będzie musiał tak cisnąć na publikacyjne efekty, jak w przypadku starania się o stypendium. Ale też, pewnie z gorszym rezultatem, bo robienie na dwa etaty - a pisanie doktoratu to coś na kształt etatu - nigdy nie przynosi tak dobrych efektów, jak możliwość skoncentrowania się na jednym, którą on ma. Tylko Tobie się to nie podoba, bo wizażanki i tatuś powiedzieli, że lepiej zbierać pozycje w cv w takiej postaci, w jakiej oni są w stanie te pozycje zrozumieć.

Dodatkowe zatrudnienie, jeśli chłopak ma stypendium i brak ciśnienia na dorabianie, bo rodzice mu w jakimś stopniu pomagają, zmniejsza jego szansę na sensowną karierę naukową. Która aktualnie wymaga wiele zacięcia, krwi, potu i łez, ogromnej dozy szczęścia i jeszcze większego poświęcenia, niemniej, warunkiem brzegowym - zwłaszcza, jeśli myśli się o wyeksportowaniu za granicę - jest to, żeby mieć co pokazać. Czyli dorobek. Czyli to wszystko, co dla Ciebie jest lenieniem się.

Powtórzę, współczuję mu takiej dziewczyny.

Po pierwsze na samym początku, kiedy wszyscy atakowali mnie oskarżeniami, że nie dziwią się mojemu ojcu bo to leń bo ucieka w młodość pisałam, że jestem dumna z niego, że się dostał. Później dostałam opieprz, że dostanie się na doktorat to żaden zaszczyt, że dostaje się każdy itp i że mnóstwo osób pracuje podczas robienia doktoratu.
W tym momencie załamałam się i pomyślałam, że może rzeczywiście jestem oczarowana nim za bardzo, że nie widzę, co się dzieje.
Teraz znów zostałam zwyzywana od złych dziewczyn, ponieważ słucham tatusia i powiedziałam, że jest leniem.

Odnoszę wrażenie, że to forum nie skupia się na chęci pomocy i doradztwie lecz na wzajemnym obrzucaniu się oskarżeniami, wyszukiwaniu wad, potknięć językowych. Jest to jakiś sposób na to, żeby odreagować na kimś dzień, odbić sobie swoje kompleksy.

Przez jedne zostałam potraktowana z góry jako nic nie wiedząca o życiu 20latka, która jest super naiwna i powinna sobie wracać do domku dla lalek, przez Panią jako zła dziewczyna słuchająca tatusia. Jakbym słuchała tatusia, to nie byłabym z nim przez te lata.

Poruszyłam tutaj też inne argumenty mojego ojca - dredy; to, że pochodzi z miejscowości obok; itp.
Natomiast wszyscy uczepili się jego aktualnej sytuacji zawodowej. Forum całkowicie odbiegło od tematu ponieważ tak łatwiej podbudować sobie ego udowadniając innym, jak bardzo są źli i jak bardzo się mylą.

Mój chłopak jest człowiekiem. Ma wady. Ma zalety. Ale jest nam razem dobrze. Natomiast mój ojciec głównie uprzedzony jest do rodziny, z jakiej on pochodzi i do tego, że nie są bogaci.

[rembertowa]

Napisane przez cyanek

Po pierwsze na samym początku, kiedy wszyscy atakowali mnie oskarżeniami, że nie dziwią się mojemu ojcu bo to leń bo ucieka w młodość pisałam, że jestem dumna z niego, że się dostał. Później dostałam opieprz, że dostanie się na doktorat to żaden zaszczyt, że dostaje się każdy itp i że mnóstwo osób pracuje podczas robienia doktoratu.
W tym momencie załamałam się i pomyślałam, że może rzeczywiście jestem oczarowana nim za bardzo, że nie widzę, co się dzieje.
Teraz znów zostałam zwyzywana od złych dziewczyn, ponieważ słucham tatusia i powiedziałam, że jest leniem. (...)
Mój chłopak jest człowiekiem. Ma wady. Ma zalety. Ale jest nam razem dobrze. Natomiast mój ojciec głównie uprzedzony jest do rodziny, z jakiej on pochodzi i do tego, że nie są bogaci.

skoro parę mniej lub bardziej głupich głosów jest w stanie doprowadzić do tego, że zaczynasz wątpić w swoje postrzeganie rzeczywistości - cóż, być może powinnaś dorosnąć. Zmieniłaś zdanie o 180 stopni, niczym chorągiewka na wietrze - to Ci się dostało po uszach. Znów: nie chciałabym związać się z kimś, kto na przestrzeni dwóch czy trzech stron wątaska na wizażu zmienia o mnie diametralnie zdanie. To musi być bardzo słabe doświadczenie.

Zaś co do ostatniego - albo jesteś córeczką tatusia, dziewczynką, która nie ma swojego rozumu, więc słucha, co jej inni mówią, jak na dzieci przystało, albo jesteś dorosłą, samodzielną osobą, która potrafi ocenić partnera oraz zdecydować o wejściu z nim w związek, a później - kontynuowaniu go. Moja rada: dorośnij, dowiedz się, jak życie wygląda, to będziesz mogła odpowiedzieć tatusiowi, co trzeba.

[lilia_pamplemousse]

a moze odpowiesz na pytanie, czy twój chłopak chce pracować naukowo? był w to zaangażowany na studiach, jakies koła, konferencje, publikacje? jego celem jest zatrudnienie na uczelni? czy, jak sama napisałaś, nie chciał siedzieć na bezrobociu, a studia to przedłużenie mlodosci... i legitymacja.

a te "głupie wypowiedzi" prymitywnych wizazanek, które nie rozumieją splendoru kariery naukowej i skupiają się na forsie z korpo, wynikają z lektury wypowiedzi autorki, a nie z kosmosu. jesli ktos mi opisuje swojego partnera, zakładam, że mowi prawdę, bo chyba nie mam mozliwosci zapoznania się ze zdaniem drugiej strony.

[201605161428]

Rembertowa:

Szanuje doktorantow i ich prace. Szczegolnie tych z pasja. Ale troche przesadzasz w druga strone, twoje posty brzmia jakby ci doktoranci byli jakims objawieniem swiata, geniuszami nad wszystkimi gorujacymi

[cyanek]

Napisane przez rembertowa

skoro parę mniej lub bardziej głupich głosów jest w stanie doprowadzić do tego, że zaczynasz wątpić w swoje postrzeganie rzeczywistości - cóż, być może powinnaś dorosnąć. Zmieniłaś zdanie o 180 stopni, niczym chorągiewka na wietrze - to Ci się dostało po uszach. Znów: nie chciałabym związać się z kimś, kto na przestrzeni dwóch czy trzech stron wątaska na wizażu zmienia o mnie diametralnie zdanie. To musi być bardzo słabe doświadczenie.

Zaś co do ostatniego - albo jesteś córeczką tatusia, dziewczynką, która nie ma swojego rozumu, więc słucha, co jej inni mówią, jak na dzieci przystało, albo jesteś dorosłą, samodzielną osobą, która potrafi ocenić partnera oraz zdecydować o wejściu z nim w związek, a później - kontynuowaniu go. Moja rada: dorośnij, dowiedz się, jak życie wygląda, to będziesz mogła odpowiedzieć tatusiowi, co trzeba.

Ciekawe jak Pani była dorosła w moim wieku.
Nie zmieniłam o nim zdania, nie wprowadziło to jakichś niejasnych sytuacji między nas, po prostu napisałam mu wiadomość czy szukał pracy, on przyznał, że odkąd poszedł na doktorat to nie i że rzeczywiście może warto by się rozejrzeć.
Tyle.
Po prostu nie zamykam się sama w sobie tylko staram się zastanowić nad tym, co mówią do mnie inni ludzie.
Dorosnąć jeszcze zdążę.
Ma Pani szczęście, że nie musi się Pani wiązać z kimś takim. Aczkolwiek to jego wybór, nie zmuszam go.

Pozdrawiam i życzę miłej nocy.

[Rena]

Swoja droga skoro on podobno z takiej biednej rodziny wg ojca autorki to skad maja kase by utrzymywac syna?

Jeden ze znajomych byl wiecznym studentem do 30stki, jak zmarl mu ojciec to znalazl prace w miesiac po pogrzebie i z tego co wiem nadal tam pracuje.

[201604301943]

Napisane przez TheUnlike

Nie rozumiem problemu z erasmusem, jade na 5 roku i nikt absolutnie mi nic powtarzac nie karze, jestem normalnie dopuszczona do obrony czerwcowej. Kwestia pojscia do dziekana i przegadania z nim tematu. Nie znam nikogo kto powtarzalby rok przez erasmusa.

Miałam na roku osoby, które powtarzały rok przez Erasmusa. Niestety, to nie była kwestia "pogadania z dziekanem". Intensywnie usiłowały to załatwić, ale się nie udało. Są różne uczelnie, różne kierunki - nie można wszystkiego mierzyć jedną miarą.

Napisane przez Rena

Swoja droga skoro on podobno z takiej biednej rodziny wg ojca autorki to skad maja kase by utrzymywac syna?

"Biedna" to pojęcie względne. Dla kogoś biedny będzie ten, co dostaje płacę minimalną, a dla innych ten zarabiający średnią krajową.

[rembertowa]

Napisane przez lilia_pamplemousse

a moze odpowiesz na pytanie, czy twój chłopak chce pracować naukowo? był w to zaangażowany na studiach, jakies koła, konferencje, publikacje? jego celem jest zatrudnienie na uczelni? czy, jak sama napisałaś, nie chciał siedzieć na bezrobociu, a studia to przedłużenie mlodosci... i legitymacja.

masz podane, gdzie chłopak się dostał na studia doktoranckie: na stronie stosownego Instytutu znajdziesz kryteria, które trzeba spełnić, by otrzymać stypendium doktoranckie. Polecam lekturę, może przestaniesz uprawiać gierki w rodzaju: jak wiele razy powtórzymy niezwiązaną z realem głupotę, to wszyscy w nią uwierzą.

---------- Dopisano o 01:35 ---------- Poprzedni post napisano o 01:14 ----------

Napisane przez TheUnlike

Rembertowa:

Szanuje doktorantow i ich prace. Szczegolnie tych z pasja. Ale troche przesadzasz w druga strone, twoje posty brzmia jakby ci doktoranci byli jakims objawieniem swiata, geniuszami nad wszystkimi gorujacymi

nie, nie są geniuszami. W przeważającej części zapewne nie są. Ale nie są też obibokami, którzy lenią się, przedłużając młodość. Owszem, możemy podyskutować, na ile wybór tego rodzaju kariery jest eskapistyczny - tak samo, jak możemy dyskutować o dowolnym innym wyborze życiowym. Ale tu nie mamy takiej dyskusji - tu mamy dość jasno sprecyzowane zdanie, że doktoranci to nieudacznicy, którzy zamiast pójść do porządnej - prawdziwej - pracy, uciekają od życia. I siedzą na garnuszku u rodziców.

Co, zwłaszcza w przypadku naszego stypendysty, nie jest prawdą. Żeby mieć stypendium, żeby później dostać grant, trzeba mieć dorobek. Zrobienie tego dorobku zajmuje czas - to jest praca, konkretna robota do wykonania. Owszem, są ludzie, którzy robią to między jedną chałturą a drugą chałturą - co jest prostą drogą do wypalenia, a przy okazji, umiarkowanie nie sprzyja jakości owego doktoratu. Efektem są słabe artykuły, przepychane kolanem, bo na czymś przewód otwierać trzeba, słaby doktorat, przepychany kolanem, bo w sumie warunki brzegowe spełnia, ale poza tym do niczego się nie nadaje - i tak naprawdę cztery zmarnowane lata. Nie ma się nawet zwrotu w postaci wpisu do cv, no chyba, że bierzemy pod uwagę te chałtury, w których zarabialiśmy dla idei. Bo ze słabym dorobkiem, marnym doktoratem, śladowym zaangażowaniem w dydaktykę uniwersytecką i aktywności organizacyjne, wiele w nauce nie zwojujemy. W Polsce pleni się aktualnie moda na zatrudnianie z grantów - jak już bronisz doktorat, to składasz wniosek, w którym wpisujesz dla siebie etat. Jak grant dostaniesz, bo masz dorobek i projekt jest dobry, a kosztorys nienachalny, to masz pracę. Robiąc doktorat metodą w grudniu po południu nie masz na to szans. Wtedy to już jest aktywność czysto hobbistyczna - i jak każde hobby, można ją uprawiać po pracy.

Tylko nie rozumiem, czemu niby ma to być obowiązujący wzorzec - to olewcze, pogardliwe podejście do pracy naukowej, deprecjonujące ją, tak jak i sam doktorat. I zaznaczam, że nasze rozważania snujemy na przykładzie gościa, który wyłapał stypendium na jednym z najlepszych uniwersytetów w tym kraju.

[Rena]

Mi sie wydaje, ze krytyka w watku doktoratow to jednak zazdrosc.

Autorko nie przejmuj sie - zycie pisze rozne scenariusze i rozni pracodawcy maja inne kryteria cv. Doswiadczenie nie jest warunkiem ani koniecznym ani wystarczajacym.

[lilia_pamplemousse]

nie zamierzam szukać kryteriów przyjęcia na doktorat na geologii. jak juz mówiłam, ale dziwnym trafem ten fragment wypowiedzi nie został zacytowany, z tego co pisze autorka, ten doktorat ma mały sens. oczywiscie nadal możemy dyskutować o tym, że dla wielu osob ma większy, ale naprawde nie wiem, w jakim celu. pozdro dla przemądrzałych.

[201604251028]

Mogę z ciekawości zapytać o jakich kierunkach piszecie w kontekście, ze robiąc doktorat można normalnie pracowac? Znam kilku doktorantów na moim kierunkow i w większości siedzą w laboratorium polowe dnia a druga polowe prowadza zajęcia ze studentami. A gdzie tu konferencje, pisanie artykułów, rozprawy doktorskiej...

[lilia_pamplemousse]

chyba ciezko powiedzieć, że ktos, kto prowadzi zajęcia i siedzi w labie, "nie pracuje". więc pytanie dosc abstrakcyjne.

ale na wydziałach humanistycznych nie ma labów, a i na poczatku rzadko prowadzi się zajęcia ze studentami, więc mozna iść do "normalnej pracy". znam takich, kojarzę tez kilka wizazanek, które tak robią.

zrobił się offtop na temat doktoratu, a autorka sobie poszła.

[201604181004]

Na filo nie znam doktoranta ktory nie dorabia tlumaczeniami

[Rena]

doktorat to nie offtop, ani przechowalnia dla bezrobotnych. Musial jakis poziom reprezentowac a i rodzice raczej az tacy bez kasy nie sa skoro go utrzymuja kolejny rok w innym miescie. Wielu na to nie stac.

Branza dosc zamknieta i chyba dosc dochodowa patrzac na usytuowanie moich znajomych naukowcow. Jeden na fejsie stale fotki jaka ma wille, inny fotki z konferencji z kazdego zakatka swiata. Parkingi kolo uczelni pelne mercedesow i audi. Tez im zazdroszcze, ale zeby az nagonke krecic?

[lilia_pamplemousse]

Napisane przez Rena

doktorat to nie offtop, ani przechowalnia dla bezrobotnych. Musial jakis poziom reprezentowac a i rodzice raczej az tacy bez kasy nie sa skoro go utrzymuja kolejny rok w innym miescie. Wielu na to nie stac.

Branza dosc zamknieta i chyba dosc dochodowa patrzac na usytuowanie moich znajomych naukowcow. Jeden na fejsie stale fotki jaka ma wille, inny fotki z konferencji z kazdego zakatka swiata. Parkingi kolo uczelni pelne mercedesow i audi. Tez im zazdroszcze, ale zeby az nagonke krecic?

chłopak autorki koło 40 zostanie profesorem i do tego czasu pewnie zetnie dready, wlasnie o to mi chodzi, by ona z nim zerwała i bedzie moj. zawsze marzyłam o audi.

owszem, offtop, bo chyba średnio ktokolwiek pomógł dziewczynie w konflikcie z ojcem. ale co tam.

[201604301943]

Napisane przez yonce

Mogę z ciekawości zapytać o jakich kierunkach piszecie w kontekście, ze robiąc doktorat można normalnie pracowac? Znam kilku doktorantów na moim kierunkow i w większości siedzą w laboratorium polowe dnia a druga polowe prowadza zajęcia ze studentami. A gdzie tu konferencje, pisanie artykułów, rozprawy doktorskiej...

Jeśli chodzi o pracujących doktorantów, to ja znam głównie z kierunku lekarskiego. Pracują w szpitalach - czasem uniwersyteckich a czasem nie. Również poznałam tak działających prawników. No i jak ktoś jest np. ćwiczeniowcem, to też jest to praca. A jak widzę po jednym koledze (jakiś kierunek związany z historią) - potrafi być całkiem dochodowa.

[Luba]

Napisane przez Futbolowa

A ktoś tu pisał, że praca naukowa to nie praca?

Autorka pisała, że facet nie pracuje i dopiero namawia go na znalezienie czegoś, a na doktorat poszedł, żeby różnica wieku między nimi nie była tak widoczna i dlatego, że nie mógł nic znaleźć. Nie widać tu jakiegoś specjalnego pędu ku karierze naukowej

No wlasnie, jakos nikt nie napisal
Tym bardziej, ze akurat nie tylko jedna jedyna na calym wizazu rembertowa wie cokolwiek o robieniu doktoratu.


Facet autorki jako zywo kojarzy mi sie z postacia z filmu "Tanguy" niestety. Z tego co autorka pisze, to wypisz, wymaluj.
I owszem, widywalam tez i takich, wsrod ludzi, ktorzy doktoraty robili.

[cyanek]

Napisane przez lilia_pamplemousse

zrobił się offtop na temat doktoratu, a autorka sobie poszła.

Ja tu ciągle jestem
Ale czytam bo zaciekawił mnie ten temat

[Futbolowa]

Napisane przez yonce

Mogę z ciekawości zapytać o jakich kierunkach piszecie w kontekście, ze robiąc doktorat można normalnie pracowac? Znam kilku doktorantów na moim kierunkow i w większości siedzą w laboratorium polowe dnia a druga polowe prowadza zajęcia ze studentami. A gdzie tu konferencje, pisanie artykułów, rozprawy doktorskiej...

Językoznawstwo i literaturoznawstwo.

Napisane przez Rena

doktorat to nie offtop, ani przechowalnia dla bezrobotnych. Musial jakis poziom reprezentowac a i rodzice raczej az tacy bez kasy nie sa skoro go utrzymuja kolejny rok w innym miescie. Wielu na to nie stac.

To też zależy, u mnie przyjmowali każdego

Napisane przez Luba

No wlasnie, jakos nikt nie napisal
Tym bardziej, ze akurat nie tylko jedna jedyna na calym wizazu rembertowa wie cokolwiek o robieniu doktoratu.


Facet autorki jako zywo kojarzy mi sie z postacia z filmu "Tanguy" niestety. Z tego co autorka pisze, to wypisz, wymaluj.
I owszem, widywalam tez i takich, wsrod ludzi, ktorzy doktoraty robili.

O, nie znam, ale polecę bratu, może da mu do myślenia

[cyanek]

Napisane przez Luba

Facet autorki jako zywo kojarzy mi sie z postacia z filmu "Tanguy" niestety. Z tego co autorka pisze, to wypisz, wymaluj.
I owszem, widywalam tez i takich, wsrod ludzi, ktorzy doktoraty robili.

Hahaha w tym momencie wyobraziłam sobie, jego rodziców, którzy chcą, żeby się wyprowadził

Niee nie jest tak źle

---------- Dopisano o 16:07 ---------- Poprzedni post napisano o 15:55 ----------

Po prostu nie chciałam poruszać tu tego ale chyba przydałoby się....

No więc tak - jego ojciec jest starszy od matki także o 7 lat. Poznali się, gdy ona była w 2 klasie liceum. Zaszła w ciążę i przerwała szkołę.
Bardzo ich podziwiam, ponieważ sami sobie w życiu musieli poradzić (wygnani przez swoich rodziców do domu w surowym stanie, wyjazdy za granicę, by go dokończyć, itp)
Jego mama nawet po latach zdecydowała się zrobić maturę.
Jednakże są to zwykli ludzie o przeciętnych zarobkach.
Jego ojciec pracuje jako kierowca busa, a matka pracowała jako ekspedientka, później na kuchni, a teraz nigdzie nie pracuję, ponieważ miała zabieg na nadgarstek.
Moi rodzice też musieli do wszystkiego dochodzić sami, mając o tyle lepiej, że dziadkowie im pomogli (chodź nie mieli dużych dochodów). Jednak oboje są po studiach, mama po wieloletniej pracy w szkole (na najniższych etatach) teraz dorobiła się tego, że jest dyrektorką podstawówki. Tata pracował w policji a teraz w straży miejskiej.
I teraz mój tata po tym, że całe życie musiał zapieprzać ciągnąć dodatkowe zmiany i sam sobie z domem robić, nigdzie nie wyjeżdżaliśmy, na wszystkim trzeba było oszczędzać, teraz może powiedzieć, że się czegoś dorobił i może sobie pozwolić na np. wyjazd na wakacje.
I on chce, żebym znalazła sobie kogoś, kto ma majętnych rodziców, żebym od razu miała ekstra start a nie dochodzenie do wszystkiego sama.
Ale według mnie to jest chore podejście.

[201705230905]

Napisane przez cyanek

Hahaha w tym momencie wyobraziłam sobie, jego rodziców, którzy chcą, żeby się wyprowadził

Niee nie jest tak źle

---------- Dopisano o 16:07 ---------- Poprzedni post napisano o 15:55 ----------

Po prostu nie chciałam poruszać tu tego ale chyba przydałoby się....

No więc tak - jego ojciec jest starszy od matki także o 7 lat. Poznali się, gdy ona była w 2 klasie liceum. Zaszła w ciążę i przerwała szkołę.
Bardzo ich podziwiam, ponieważ sami sobie w życiu musieli poradzić (wygnani przez swoich rodziców do domu w surowym stanie, wyjazdy za granicę, by go dokończyć, itp)
Jego mama nawet po latach zdecydowała się zrobić maturę.
Jednakże są to zwykli ludzie o przeciętnych zarobkach.
Jego ojciec pracuje jako kierowca busa, a matka pracowała jako ekspedientka, później na kuchni, a teraz nigdzie nie pracuję, ponieważ miała zabieg na nadgarstek.
Moi rodzice też musieli do wszystkiego dochodzić sami, mając o tyle lepiej, że dziadkowie im pomogli (chodź nie mieli dużych dochodów). Jednak oboje są po studiach, mama po wieloletniej pracy w szkole (na najniższych etatach) teraz dorobiła się tego, że jest dyrektorką podstawówki. Tata pracował w policji a teraz w straży miejskiej.
I teraz mój tata po tym, że całe życie musiał zapieprzać ciągnąć dodatkowe zmiany i sam sobie z domem robić, nigdzie nie wyjeżdżaliśmy, na wszystkim trzeba było oszczędzać, teraz może powiedzieć, że się czegoś dorobił i może sobie pozwolić na np. wyjazd na wakacje.
I on chce, żebym znalazła sobie kogoś, kto ma majętnych rodziców, żebym od razu miała ekstra start a nie dochodzenie do wszystkiego sama.
Ale według mnie to jest chore podejście.

Mi by było wstyd na miejscu Twojego faceta, wiem, że rodzice mogą akceptować to, że go utrzymują do 30, ale istnieje coś takiego jak ludzki wstyd i chęć ogarnięcia się, tak po prostu.