czy w tym wieku można jeszcze kogoś poznać?

[victorion]

Napisane przez c_estlavie

Nie wiem jak to rozwiązać, czy warto angażować się w głębszą znajomość z kimś rok młodszym. Chciałabym chłopaka w moim wieku albo rok starszego, ale jakoś mi się tacy nie trafiają, dlatego naprawdę zaczynam się zastanawiać czy już nie jest za późno. Niby nie widać na pirwszy rzut oka tej różnicy, pewnie nieznajomi by powiedzieli że to ja wyglądam na młodszą, ale liczby to liczby i tego nie da się oszukać.

Właśnie, to liczby. Życie przeżywa się z człowiekiem a nie jego numerem PESEL.

[201803290936]

Napisane przez c_estlavie

Nie wiem jak to rozwiązać, czy warto angażować się w głębszą znajomość z kimś rok młodszym. Chciałabym chłopaka w moim wieku albo rok starszego, ale jakoś mi się tacy nie trafiają, dlatego naprawdę zaczynam się zastanawiać czy już nie jest za późno. Niby nie widać na pirwszy rzut oka tej różnicy, pewnie nieznajomi by powiedzieli że to ja wyglądam na młodszą, ale liczby to liczby i tego nie da się oszukać.

Wiąż się z człowiekiem, z jego charakterem, dobrocią, uczciwością, zasadami, tym, czy Ci się jego oczy i uśmiech podobają. Na ograniczaniu się pt. musi być rok starszy, albo dokładnie w moim wieku, nie zajedziesz daleko. Ja rozumiem wymagania pt. odpowiednie wykształcenie, czy religia, ale dokładnie wiek (nie mówię o braniu się za nastolatków )? Gdzie często ktoś może wyglądać na starszego od Ciebie i nawet byś nie wyłapała tej różnicy, nie wiedząc o niej? No proszę Cię.

[Kociaak]

Napisane przez Doris1981

Wiąż się z człowiekiem, z jego charakterem, dobrocią, uczciwością, zasadami, tym, czy Ci się jego oczy i uśmiech podobają. Na ograniczaniu się pt. musi być rok starszy, albo dokładnie w moim wieku, nie zajedziesz daleko. Ja rozumiem wymagania pt. odpowiednie wykształcenie, czy religia, ale dokładnie wiek (nie mówię o braniu się za nastolatków )? Gdzie często ktoś może wyglądać na starszego od Ciebie i nawet byś nie wyłapała tej różnicy, nie wiedząc o niej? No proszę Cię.

Autorko, ja mam 27 (no prawie) i po zerwaniu z EX też myślałam że tylko stado kotów. Ledwo się wieść rozeszła że sama jestem, to się pięciu kręciło i na siebie fukało.
Głowa do góry, gówniara jesteś

Doris- mogę sobie to wpisać w podpis? Idealnie ujęłaś istotę tego na czym powinno zależeć

[201607111028]

Żeby tak przeżywać ROK różnicy XD Co za kosmos XD

[thirky]

Napisane przez carolina662

Żeby tak przeżywać ROK różnicy XD Co za kosmos XD

Cały ten wątek to kosmos

[201607111028]

Napisane przez thirky

Cały ten wątek to kosmos

Si

[578537b29e2e39e1d6e3dc9dfc9821e485b809af_62f97e73ceb2a]

Ten wątek to porażka.

[_Mia]

Może i porażka, ale jestem w podobnym wieku i wiele moich koleżanek (również młodszych niż 25) ma rozkminy bardzo podobne, ba- nie od dzisiaj Próbując im przemówić do rozsądku czasem jestem brana za smutną, zaklinającą rzeczywistość samotniczkę A ja tu naprawdę jestem przekonana o wielkiej za☠☠☠istości tego okresu życia, a facet się znajdzie jeszcze

[zawiechaczarny]

Napisane przez Doris1981

Wiąż się z człowiekiem, z jego charakterem, dobrocią, uczciwością, zasadami, tym, czy Ci się jego oczy i uśmiech podobają. Na ograniczaniu się pt. musi być rok starszy, albo dokładnie w moim wieku, nie zajedziesz daleko. Ja rozumiem wymagania pt. odpowiednie wykształcenie, czy religia, ale dokładnie wiek (nie mówię o braniu się za nastolatków )? Gdzie często ktoś może wyglądać na starszego od Ciebie i nawet byś nie wyłapała tej różnicy, nie wiedząc o niej? No proszę Cię.

W zupełności się zgadzam. Co więcej mogę poprzeć te słowa własnym przykładem. Mam męża właśnie 1 rok młodszego (14 miesięcy dokładnie, czyli ponad rok ). Jest to pierwszy młodszy facet z którym byłam w związku. Zainteresował mnie po prostu jego charakter, hobby, urok osobisty. Więc nie zdążyłam się jak się dowiedziałam ile ma lat i kontynuowalam znajomość. Nie przypuszczałam co prawda że zostanie moim mężem liczy się charakter. Ja w ogóle nie odczuwam tego że on jest młodszy, czuję się z nim jak z rownolatkiem (no w końcu jest tylko rok młodszy A żeby było ciekawiej to mi ludzie na wygląd często odejmuja kilka lat, a jemu dodają więc jak ktoś nie wie w jakim wieku jesteśmy to myśli że on jest ode mnie co najmniej kilka lat starszy.

Także podsumowując mój wywód, dziewczyno daj chłopakowi szanse i nie skreslaj to bo jest i rok młodszy, bo to naprawdę jest nic. Liczy się to co dorris napisała - charakter, dojrzałość, podobne poglądy na wiele ważnych kwestii.

[Shiraishi]

Nie żyjemy w dziewiętnastym wieku, kiedy po 22 roku życia było się starą panną. Nie żyjemy w wieku osiemnastym, kiedy jedna z najpierwszych gazet obwieszczała "Wóz konny potrącił czterdziestoletniego starca". ;-)


Ludzie poznają się i zakochują po trzydziestce, po czterdziestce a nawet w tak przerażającym wieku jak sześćdziesiąt lat. (Tak, ludzie tyle żyją; czasem nawet dłużej.)


Oddychaj. Dopiero zaczynasz żyć.

[wojskowy33]

Napisane przez tarkowska

Już nie ma szans, kupuj kota

Tak tak, 24 lata to zdecydowanie za stara już jesteś, żeby kogoś w życiu poznać. Ale nie musisz koniecznie kupować kota, w Czechach stare panny kupują sobie psa.

[201803090921]

Napisane przez pfffh

Dziewczyny już tak nie przesadzajcie z tą 30tką. Ja mojego męża poznałam w wieku 32 lat. Fakt, ze facet z rynku wtórnego (tzn. rozwodnik), no ale ja nie szukałam prawiczka więc mnie nie przeszkadzało. Mamy dwoje dzieci, czyli jeszcze udało mi się po 30tce zostać matką. No nie taka 30tka straszna jak się wydaje Autorko jeszcze wszystko przed Tobą.

O widzisz, a ja, jako 32-latka wyszłam za chłopa z rynku pierwotnego, o zgrozo młodszego o trzy lata
Ale fakt, my akurat dzieci nie planujemy, stąd zapewne i żaden mityczny zegar mi nie tykał nad głową, dlatego spokojnie mogłam wybierać i przebierać
Jakby każda myślała jak Autorka wątku, to po skończeniu studiów wypadałoby tylko ładować się do trumny i piasek na grobie łopatą przyklepać Skąd w XXI wieku takie poglądy?!

[MistrzyniDrugiegoPlanu]

Napisane przez Sziket

O widzisz, a ja, jako 32-latka wyszłam za chłopa z rynku pierwotnego, o zgrozo młodszego o trzy lata
Ale fakt, my akurat dzieci nie planujemy, stąd zapewne i żaden mityczny zegar mi nie tykał nad głową, dlatego spokojnie mogłam wybierać i przebierać
Jakby każda myślała jak Autorka wątku, to po skończeniu studiów wypadałoby tylko ładować się do trumny i piasek na grobie łopatą przyklepać Skąd w XXI wieku takie poglądy?!

Skąd takie poglądy... Hmm, ja też jestem sama. Ostatnio byłam na ślubie znajomej. Widzę, jak wszystkie dziewczyny wokoło wychodzą za mąż za chłopaków, z którymi są już od lat i im się układa. A ja jestem w ich wieku i nawet nie umiem znaleźć tego właściwego. Mam wrażenie, jakby ktoś rzucił jakąś klątwę tylko po to, żebym nie miała w kim wybierać, bo co poznaję kogoś (a poznaję wielu ludzi) to nijak mi nie odpowiada i nie chodzi o drobnostki, tylko naprawdę ważne sprawy. I też się boję, że jak tak dalej pójdzie, to nikogo nie znajdę. Wiem, że w wieku 50 lat też mogę kogoś poznać, no ale w takim wieku już niektóre rzeczy nie są takie fajne, choćby to, że już nie ma się takiego ciała, jak w wieku 20-30 lat. To już nie to samo. Jak widzisz, że innym się te sprawy ułożyły już lata temu, a u ciebie dalej nic, to możesz mieć wrażenie, że z tobą jest chyba coś nie tak.

[kennedy]

Napisane przez MistrzyniDrugiegoPlanu

Skąd takie poglądy... Hmm, ja też jestem sama. Ostatnio byłam na ślubie znajomej. Widzę, jak wszystkie dziewczyny wokoło wychodzą za mąż za chłopaków, z którymi są już od lat i im się układa. A ja jestem w ich wieku i nawet nie umiem znaleźć tego właściwego. Mam wrażenie, jakby ktoś rzucił jakąś klątwę tylko po to, żebym nie miała w kim wybierać, bo co poznaję kogoś (a poznaję wielu ludzi) to nijak mi nie odpowiada i nie chodzi o drobnostki, tylko naprawdę ważne sprawy. I też się boję, że jak tak dalej pójdzie, to nikogo nie znajdę. Wiem, że w wieku 50 lat też mogę kogoś poznać, no ale w takim wieku już niektóre rzeczy nie są takie fajne, choćby to, że już nie ma się takiego ciała, jak w wieku 20-30 lat. To już nie to samo. Jak widzisz, że innym się te sprawy ułożyły już lata temu, a u ciebie dalej nic, to możesz mieć wrażenie, że z tobą jest chyba coś nie tak.

Jestes plytka i dziecinna. Cialo wyglad kolezanki...

[MistrzyniDrugiegoPlanu]

Napisane przez kennedy

Jestes plytka i dziecinna. Cialo wyglad kolezanki...

A ty złośliwa :P jak chcesz pomóc, to rozwiń temat, napisz coś konstruktywnego, bo na razie tylko rzucasz epitetami.

[201607111028]

Napisane przez MistrzyniDrugiegoPlanu

A ty złośliwa :P jak chcesz pomóc, to rozwiń temat, napisz coś konstruktywnego, bo na razie tylko rzucasz epitetami.

Ale co tu można konstruktywnego napisać? "Obniż wymagania"? No chyba nie.

Podpowiem tylko, że desperacja jest wyczuwalna

[201607040946]

Napisane przez kennedy

Jestes plytka i dziecinna. Cialo wyglad kolezanki...

Ja bym jeszcze dodała: nieszczęśliwa.

[MistrzyniDrugiegoPlanu]

Napisane przez carolina662

Ale co tu można konstruktywnego napisać? "Obniż wymagania"? No chyba nie

Może dla ciebie to dziwne, ale ja nie wiem, jak zmienić podejście. Dla mnie sprawa jest prosta: chciałabym, żeby coś się stało, a nie dzieje się. Przez ileś lat mi jeszcze nie wyszło, to tracę nadzieję na to, że wyjdzie. No i się po prostu martwię. Nie umiem spojrzeć na to inaczej. Jakby mi ktoś wyjaśnił, jak inaczej mam na to patrzeć, to bym była wdzięczna. Nie widzę w tym ani nic płytkiego, ani dziecinnego.

[201607111028]

Napisane przez MistrzyniDrugiegoPlanu

Może dla ciebie to dziwne, ale ja nie wiem, jak zmienić podejście. Dla mnie sprawa jest prosta: chciałabym, żeby coś się stało, a nie dzieje się. Przez ileś lat mi jeszcze nie wyszło, to tracę nadzieję na to, że wyjdzie. No i się po prostu martwię. Nie umiem spojrzeć na to inaczej. Jakby mi ktoś wyjaśnił, jak inaczej mam na to patrzeć, to bym była wdzięczna. Nie widzę w tym ani nic płytkiego, ani dziecinnego.

Ale chcesz mieć kogoś, bo:

a) koleżanki mają i Ci głupio?

b) chcesz mieć dzieci, a zegar tyka (zrozumiałam, że jesteś trochę po trzydziestce?)

c) brakuje Ci bliskości w sensie emocjonalnym?

d) seksu Ci brakuje, bo uznajesz go tylko w związku?

e) kumulacja wszystkiego?

f) jeszcze coś innego?

[Arsonist]

Napisane przez MistrzyniDrugiegoPlanu

Może dla ciebie to dziwne, ale ja nie wiem, jak zmienić podejście. Dla mnie sprawa jest prosta: chciałabym, żeby coś się stało, a nie dzieje się. Przez ileś lat mi jeszcze nie wyszło, to tracę nadzieję na to, że wyjdzie. No i się po prostu martwię. Nie umiem spojrzeć na to inaczej. Jakby mi ktoś wyjaśnił, jak inaczej mam na to patrzeć, to bym była wdzięczna. Nie widzę w tym ani nic płytkiego, ani dziecinnego.

Ja Cię rozumiem, bo też jakoś nie chciałabym spotkać miłości życia dopiero w wieku 50 lat, a przedtem być samotna, i podejrzewam, że żadna z krytykujących Cię osób również nie. Szczególnie, jak ktoś np. chce mieć dzieci. Ale tu chodzi o Twoje podejście. OK, los jakoś nie stawia na Twojej drodze przyszłego męża. No to masz dwie opcje: albo rozpaczać, porównywać się do koleżanek i być zgorzkniała, albo za wszelką cenę cieszyć się życiem i wyciągać korzyści z obecnej sytuacji. Jak zaczniesz dobrze się bawić i być szczęśliwa, to nawet nie zauważysz, kiedy poznasz kogoś godnego uwagi. A jak nie? To dalej będziesz się dobrze bawić i być szczęśliwa. Bycie zadowolonym z życia to nasz wybór, a nie Boża łaska.

[201803090921]

Napisane przez MistrzyniDrugiegoPlanu

Może dla ciebie to dziwne, ale ja nie wiem, jak zmienić podejście. Dla mnie sprawa jest prosta: chciałabym, żeby coś się stało, a nie dzieje się. Przez ileś lat mi jeszcze nie wyszło, to tracę nadzieję na to, że wyjdzie. No i się po prostu martwię. Nie umiem spojrzeć na to inaczej. Jakby mi ktoś wyjaśnił, jak inaczej mam na to patrzeć, to bym była wdzięczna. Nie widzę w tym ani nic płytkiego, ani dziecinnego.

Mogę podzielić się jedynie swoim doświadczeniem.
Nigdy specjalnie nikogo nie szukałam, nie zapoznawałam facetów z założeniem, że szukam tego jedynego. Poważnie brałam pod uwagę, że mogę spędzić życie bez męża lub faceta na stałe; miałam takie wzorce w bliskim otoczeniu i podziwiałam te kobiety, bo umiały sobie ułożyć naprawdę fajne życie. Po prostu naprawdę nie miałam parcia na ślub; wesela koleżanek nie robiły na mnie specjalnego wrażenia (ale ogólnie jestem presjo-odporna); do tego stopnia nie chciałam tego, że gdy po skończeniu studiów ówczesny chłopak zaczął robić podchody do oświadczyn, po prostu wymiksowałam się ze związku.

Ty masz straszne parcie i to widać; postaraj się trochę wyluzować i nie martwić. Najlepiej nauczyć się traktować małżeństwo czy stały związek jako jedną z wielu opcji na życie, a nie jedyną.

[201803290936]

Napisane przez Kociaak

Autorko, ja mam 27 (no prawie) i po zerwaniu z EX też myślałam że tylko stado kotów. Ledwo się wieść rozeszła że sama jestem, to się pięciu kręciło i na siebie fukało.
Głowa do góry, gówniara jesteś

Doris- mogę sobie to wpisać w podpis? Idealnie ujęłaś istotę tego na czym powinno zależeć

Ależ proszę bardzo.

[MistrzyniDrugiegoPlanu]

Napisane przez carolina662

Ale chcesz mieć kogoś, bo:

a) koleżanki mają i Ci głupio?

b) chcesz mieć dzieci, a zegar tyka (zrozumiałam, że jesteś trochę po trzydziestce?)

c) brakuje Ci bliskości w sensie emocjonalnym?

d) seksu Ci brakuje, bo uznajesz go tylko w związku?

e) kumulacja wszystkiego?

f) jeszcze coś innego?

Ciężko mi odpowiedzieć na te pytania. Sama nie do końca wiem, o co mi chodzi, choć wielokrotnie nad tym rozmyślałam. Chyba kumulacja wszystkiego. Jedyne, czego jestem pewna, to sprawa dzieci. Nie mam potrzeby posiadania koniecznie swojego dziecka, mogłoby być adoptowane. Albo w ogóle nie muszę go mieć. Nie czuję, żeby to było czymś, bez czego moje życie będzie niekompletne. A bez związku czuję, że będzie. Nie wiem dlaczego.

Z tymi koleżankami nie chodzi mi o coś takiego na zasadzie: "ktoś ma, to ja też muszę" Chodzi mi o to, że skoro ja muszę czekać lata więcej, to widocznie jest we mnie coś złego, że nikt do mnie nie pasuje, ani ja do nikogo.

[201607111028]

Napisane przez MistrzyniDrugiegoPlanu

Z tymi koleżankami nie chodzi mi o coś takiego na zasadzie: "ktoś ma, to ja też muszę" Chodzi mi o to, że skoro ja muszę czekać lata więcej, to widocznie jest we mnie coś złego, że nikt do mnie nie pasuje, ani ja do nikogo.

No to w takim razie masz beznadziejne podejscie.

[MistrzyniDrugiegoPlanu]

Napisane przez Arsonist

Ja Cię rozumiem, bo też jakoś nie chciałabym spotkać miłości życia dopiero w wieku 50 lat, a przedtem być samotna, i podejrzewam, że żadna z krytykujących Cię osób również nie. Szczególnie, jak ktoś np. chce mieć dzieci. Ale tu chodzi o Twoje podejście. OK, los jakoś nie stawia na Twojej drodze przyszłego męża. No to masz dwie opcje: albo rozpaczać, porównywać się do koleżanek i być zgorzkniała, albo za wszelką cenę cieszyć się życiem i wyciągać korzyści z obecnej sytuacji. Jak zaczniesz dobrze się bawić i być szczęśliwa, to nawet nie zauważysz, kiedy poznasz kogoś godnego uwagi. A jak nie? To dalej będziesz się dobrze bawić i być szczęśliwa. Bycie zadowolonym z życia to nasz wybór, a nie Boża łaska.

Napisane przez Sziket

Mogę podzielić się jedynie swoim doświadczeniem.
Nigdy specjalnie nikogo nie szukałam, nie zapoznawałam facetów z założeniem, że szukam tego jedynego. Poważnie brałam pod uwagę, że mogę spędzić życie bez męża lub faceta na stałe; miałam takie wzorce w bliskim otoczeniu i podziwiałam te kobiety, bo umiały sobie ułożyć naprawdę fajne życie. Po prostu naprawdę nie miałam parcia na ślub; wesela koleżanek nie robiły na mnie specjalnego wrażenia (ale ogólnie jestem presjo-odporna); do tego stopnia nie chciałam tego, że gdy po skończeniu studiów ówczesny chłopak zaczął robić podchody do oświadczyn, po prostu wymiksowałam się ze związku.

Ty masz straszne parcie i to widać; postaraj się trochę wyluzować i nie martwić. Najlepiej nauczyć się traktować małżeństwo czy stały związek jako jedną z wielu opcji na życie, a nie jedyną.

Macie rację. Powinnam w końcu przestać się martwić, bo to zwyczajnie nie ma sensu. Ciągle szukam winy w sobie i niszczy mi to tylko charakter i nastrój. Myślę, że to nie jest kwestia potrzeb, tylko nastawienia.

[dfdce9ad473ee3ba4bd9426289ac63cb58eb8552]

Mentalność młodych kobiet, ba ! dziewczyn jeszcze mnie po prostu poraża. Dziecko (do autorki mówię), Tobie się jeszcze nawet mózg ostatecznie nie ukształował (bo dzieje się to do ok. 25. roku życia), a Ty tu z siebie starą pannę robisz i ło jezuniu, gdzie ja kogo poznam. Piąty rok mija, a ja niczyja
Generalnie za dużo kombinujecie, przeliczacie te PESELE na realnych ludzi, stawiacie sobie w głowach za dużo schematów, ograniczeń, stereotypów.
Trzeba wyluzować i żyć.

[201712242137]

Napisane przez Arsonist

Ja Cię rozumiem, bo też jakoś nie chciałabym spotkać miłości życia dopiero w wieku 50 lat, a przedtem być samotna, i podejrzewam, że żadna z krytykujących Cię osób również nie.

Otóż to, ja też doskonale to rozumiem. Taa, "och ach jakie to płytkie, jestem ponad to", a ciekawe, czy któraś z tych osób byłaby szczęśliwa w analogicznej sytuacji. No jak dla mnie chęć cieszenia się młodością, cielesnością z kimś bliskim to nie jest "dziecinna zachcianka", ale może też jestem zbyt płytka i mało uduchowiona. Rozumiem też patrzenie na koleżanki, tzn. u mnie to działa na zasadzie, że sama dzieci ani ślubów nie chcę (brakuje mi po prostu kogoś bliskiego), ale jak słyszę o czyimś ślubie, to po prostu robi mi się smutno i budzi się we mnie pewna zazdrość na zasadzie "oto kolejna osoba ma kogoś bliskiego, a ja ciągle nie". Wśród zakochanych par też nie lubię przebywać. Jak ktoś jest super odporny na presję otoczenia to mu zazdroszczę, ale chyba mało jest osób, których w ogóle ona nie nie rusza.

[fbf4f81e41525779832788cd71e9a6a506251643_6580de17ecce4]

Napisane przez c_estlavie

Nie wiem jak to rozwiązać, czy warto angażować się w głębszą znajomość z kimś rok młodszym. Chciałabym chłopaka w moim wieku albo rok starszego, ale jakoś mi się tacy nie trafiają, dlatego naprawdę zaczynam się zastanawiać czy już nie jest za późno. Niby nie widać na pirwszy rzut oka tej różnicy, pewnie nieznajomi by powiedzieli że to ja wyglądam na młodszą, ale liczby to liczby i tego nie da się oszukać.

Czy ten watek to żart? ... Właśnie liczby to są tylko liczby, nie mają znaczenia. Skreslilas faceta, bo był tylko rok młodszy, nie dałaś sobie nawet szansy, żeby go poznać i ocenić po tym jakim jest człowiekiem a nie po peselu. Mówisz, że ten sam wiek jesteś w stanie zaakceptować. Czyli jakby facet urodził się np w grudniu wcześniejszego roku to jest skreślony a jak w styczniu, to już ok? Jeśli skreślasz facetów z powodu takiej nieznacznej głupoty, to rzeczywiście możesz zostać starą panną, gdy wszystkich kandydatów odrzucisz na starcie, nawet nie dając szansy na poznanie się.

Mój chłop jest młodszy ode mnie. Więcej niż rok. Przez kilka lat związku nie odczulam tego nigdy. W wieku około 24 lat (mniej więcej ten sam wiek, co Ty teraz) gdy go poznałam, był on o wiele dojrzalszy niż wielu moich kolegów rówieśników. I wciąż jest. Liczby nie mają znaczenia. Znaczenie ma wnętrze.

[Hiyori]

Pełno jest wolnych facetów i kobiet zaraz przed 30 i trochę po, bo to największa fala rozwodów.

[aleks_90]

A ja tam nie miałam nigdy parcia na związki. To chyba wieloletnie przyzwyczajenie byciu singlem. Trafi sie wyjatkowy że bedziemy odbierac na tej samej fali itd fajnie a dla samego bycia po co?
Mam kolezanki ktore hajtneły z partnerami ktorych poznały w wieku 16-18 lat ale czy to takie dobre?? Nie powiedziałabym. To troche tak jakby złapały pierwszego lepszego ktory sie nawinął i juz sie go trzymały bo wczesniej nie poznawały zadnych facetow.