Jestem singielką, jest nas więcej :)? 25 + - część III

[doriiska]

Napisane przez Zorzoli

Teraz już zbliża się ciepła pogoda więc powinno być łatwiej poznawać nowe osoby

Owszem, wiosną/latem wychodzę na rower, plażę, spacery, do ogródków piwnych, czyli niby mnożę różne okazje, ale jak widać ciągle z marnym skutkiem.

Napisane przez Gregorius_

No ale znajdujesz ich w internecie czy normalnej rzeczywistości ?

Jeśli ten drugi sposób to chyba trochę u Ciebie szwankuje intuicja. Mi intuicja podświadomie podpowiada czy dana dziewczyna to kretynka. Już od samego początku mam określone przeczucie i bardzo rzadko się w tym mylę. Więc tępe dziunie, idiotki, materialistki znam głównie z opowieści.

Z drugiej strony nie wiem jaką dać Ci radę. Kretynów nie brakuje, może jak trafisz w końcu normalnego to bardziej to docenisz

Poznawałam ich w rózny sposób - przez znajomych, internet, w klubie i w pracy. Także te środowiska są różne.

Nie wiem, czy szwankuje intuicja, ale z każdą kolejną porażką utwierdzam się w tym, że zostanie już tak jak jest. Z drugiej strony co chwilę dostaję sygnały, że się podobam, więc już nie wiem o co chodzi

[kotschrodingera]

Napisane przez doriiska

Owszem, wiosną/latem wychodzę na rower, plażę, spacery, do ogródków piwnych, czyli niby mnożę różne okazje, ale jak widać ciągle z marnym skutkiem.

Poznawałam ich w rózny sposób - przez znajomych, internet, w klubie i w pracy. Także te środowiska są różne.

Nie wiem, czy szwankuje intuicja, ale z każdą kolejną porażką utwierdzam się w tym, że zostanie już tak jak jest. Z drugiej strony co chwilę dostaję sygnały, że się podobam, więc już nie wiem o co chodzi

Doriisko, wiesz, to tylko taka teoria z przymrużeniem oka.. ale może Ty za bardzo chcesz, żeby ten kolejny okazał się już tym fajnym? Żeby wreszcie się poukładało? I łatwiej Ci patrzeć na tych facetów przez lekko różowe okulary na początku?

Na pewno nie jest tak, że da się poznać człowieka od razu, ale zazwyczaj nawet mocno czające się ze swoją bucowatością osobniki wysyłają jakieś czerwone flary ostrzegawcze I może inne kobiety, szybciej odsiewają takich dżentelmenów, wciskając guziczek "next please"?

[doriiska]

Napisane przez kotschrodingera

Doriisko, wiesz, to tylko taka teoria z przymrużeniem oka.. ale może Ty za bardzo chcesz, żeby ten kolejny okazał się już tym fajnym? Żeby wreszcie się poukładało? I łatwiej Ci patrzeć na tych facetów przez lekko różowe okulary na początku?

Na pewno nie jest tak, że da się poznać człowieka od razu, ale zazwyczaj nawet mocno czające się ze swoją bucowatością osobniki wysyłają jakieś czerwone flary ostrzegawcze I może inne kobiety, szybciej odsiewają takich dżentelmenów, wciskając guziczek "next please"?

Nie ukrywam, że fajnie byłoby się z kimś spotykać - do kina, na kawę, fajnie dogadywać, ale nie sądzę, bym brała facetów jak leci - często słyszę, że mam za wysokie wymagania (choć ja tak nie uważam).

Hmm.. Może powinnam bardziej wsłuchać się w intuicję, w sumie zazwyczaj dobrze mi podpowiada.

[kotschrodingera]

Napisane przez doriiska

Nie ukrywam, że fajnie byłoby się z kimś spotykać - do kina, na kawę, fajnie dogadywać, ale nie sądzę, bym brała facetów jak leci - często słyszę, że mam za wysokie wymagania (choć ja tak nie uważam).

Hmm.. Może powinnam bardziej wsłuchać się w intuicję, w sumie zazwyczaj dobrze mi podpowiada.

A to nie do końca chodziło mi nawet o branie facetów jak leci, tylko raczej o to, że jak już się spodoba, to możliwe że szybko tracisz czujność, albo wiele jego zachowań, lub rzeczy które mówi o sobie, które powinny wzbudzić czujność, potrafisz sobie wytłumaczyć, wbrew temu co czujesz. Czyli racja, w sumie też o intuicję by się to rozbijało

A co jest Twoim filtrem, który musi przejść facet w pierwszym kontakcie?

[doriiska]

Napisane przez kotschrodingera

A to nie do końca chodziło mi nawet o branie facetów jak leci, tylko raczej o to, że jak już się spodoba, to możliwe że szybko tracisz czujność, albo wiele jego zachowań, lub rzeczy które mówi o sobie, które powinny wzbudzić czujność, potrafisz sobie wytłumaczyć, wbrew temu co czujesz. Czyli racja, w sumie też o intuicję by się to rozbijało

A co jest Twoim filtrem, który musi przejść facet w pierwszym kontakcie?

Takie pierwsze wrażenie to wizualnie choć troche wyższy ode mnie, zadbany, schludnie ubrany.
Jeśli chodzi o zachowanie - kulturalny, wesoły, nienachalny.
Nigdy nie wymagam czegoś, czego sama sobą nie reprezentuję.

[December12]

No, ale pierwsze wrażenie bywa różne. Trudno ocenić kogoś po jednym czy nawet dwóch spotkaniach. Czasem pewne rzeczy ,,wychodzą" po czasie, a czasem obawy okazują się być nietrafne.

[Zorzoli]

Ja właśnie mam nadzieje, że teraz będzie łatwiej kogoś poznać bo też za każdym razem jak gdzieś wychodze to widzę same pary. Już po sobie widzę, że poznaję ostatnio więcej nowych osób.

[pechowianka]

Napisane przez doriiska

Owszem, wiosną/latem wychodzę na rower, plażę, spacery, do ogródków piwnych, czyli niby mnożę różne okazje, ale jak widać ciągle z marnym skutkiem.

Poznawałam ich w rózny sposób - przez znajomych, internet, w klubie i w pracy. Także te środowiska są różne.

Nie wiem, czy szwankuje intuicja, ale z każdą kolejną porażką utwierdzam się w tym, że zostanie już tak jak jest. Z drugiej strony co chwilę dostaję sygnały, że się podobam, więc już nie wiem o co chodzi

Ja to te sygnały mam już w d...... Co z tego że faceci na mnie patrzą , uśmiechają się albo co lotniejsi krzykną do kolegi pokazując na mnie- patrz jaka dupa jak nic z tego nie wynika. Ewidentnie nie mam tego czegoś co by sprawiło że np facet chciałby zagadać. Bo jakaś sukowata też niie jestem z wyglądu - a na spojrzenie zawszę reaguję uśmiechem . Tak czy siak coś jest nie tak

[pseudofeministka]

Napisane przez doriiska

Owszem, wiosną/latem wychodzę na rower, plażę, spacery, do ogródków piwnych, czyli niby mnożę różne okazje, ale jak widać ciągle z marnym skutkiem.

Poznawałam ich w rózny sposób - przez znajomych, internet, w klubie i w pracy. Także te środowiska są różne.

Nie wiem, czy szwankuje intuicja, ale z każdą kolejną porażką utwierdzam się w tym, że zostanie już tak jak jest. Z drugiej strony co chwilę dostaję sygnały, że się podobam, więc już nie wiem o co chodzi

Wlasnie tez wczoraj sie zasanawialam jak to jest u Ciebie z ta intuicja , ze na pierwszy rzut oka zachowanie danego delikwenta nie wzbudza w Tobie wiekszych watpliwosci. Nie sadze aby oni wszyscy az tak dobrze sie maskowali

I mysle, ze dosc trafnie to wszystko zostalo ujete przez kotschrodingera, nawet jezeli z przymruzeniem oka

Poza tym czasami chec wrazen, spotkan, zainteresowania drugiej strony moga zagluszac glosy intuicji. Na wiecej zachowan tez jestesmy wtedy w stanie przymknac oko.

Wiaodmo, ze takie sytuacje nie pokrzepiaja, a wrecz zniechecaja :P Ale przynajmniej nie wypadasz z rytmu, nie robisz sie dzika. Wiesz, ze sie podobasz, idziesz na spotkanie.

---------- Dopisano o 14:30 ---------- Poprzedni post napisano o 14:21 ----------

Napisane przez pechowianka

Ja to te sygnały mam już w d...... Co z tego że faceci na mnie patrzą , uśmiechają się albo co lotniejsi krzykną do kolegi pokazując na mnie- patrz jaka dupa jak nic z tego nie wynika. Ewidentnie nie mam tego czegoś co by sprawiło że np facet chciałby zagadać. Bo jakaś sukowata też niie jestem z wyglądu - a na spojrzenie zawszę reaguję uśmiechem . Tak czy siak coś jest nie tak

Ale tak naprawde jakby patrzeli i zagadywali, a nic by z tego nie wynikalo i konczylo sie na kilku spotkaniach, to na to samo by wychodzilo :P

[kotschrodingera]

No właśnie ja nie uważam, że da się odsiać wszystkich buraków i pajaców, bo nawet burak potrafi dobrze się zamaskować udając warzywo w które chętnie zatopiłoby się ząbki
Natomiast sama widzę, że wiele u mnie zmieniło się gdy zaczęłam uważać na takie sygnały jak te : czy facet mówi o sobie więcej, stroszy piórka czy bardziej jest zainteresowany poznawaniem mnie. Czy te tematy to tylko takie wyłącznie lekkie, zabawowo flirtowe, czy jest zainteresowany tym co czuję, myślę. Czy tylko dobrze się z nim czuje, czy łączą Nas podobne marzenia i plany. Jak reaguje na wieść że mam problem, czy będzie próbował pomóc mi go rozwiązać, czy rozładować sytuację. Czy ucieka od pewnych tematów,co facet opowiada o swoich znajomych, rodzinie. Jak osądza innych ludzi, czy nie pojawia się sygnał ostrzegawczy w postaci wielkich obietnic i słów zbyt szybko.

W sumie to banalne sprawy, ale zauważyłam, że od kiedy bardziej słucham i zastanawiam się jakie to ma przełożenie na to, jakim może być partnerem, a nie tylko jak bardzo mi się podoba i jak się z nim czuję, to łowię w trochę lepszym sorcie Ale nie chcę też nikomu wmawiać, że pozżerałam mądrość mędrców z mędrcami włącznie, tylko tak podszeptuję że u mnie był czas kiedy zapominałam o tym, na rzecz feelingu

[pechowianka]

Napisane przez pseudofeministka

Wlasnie tez wczoraj sie zasanawialam jak to jest u Ciebie z ta intuicja , ze na pierwszy rzut oka zachowanie danego delikwenta nie wzbudza w Tobie wiekszych watpliwosci. Nie sadze aby oni wszyscy az tak dobrze sie maskowali

I mysle, ze dosc trafnie to wszystko zostalo ujete przez kotschrodingera, nawet jezeli z przymruzeniem oka

Poza tym czasami chec wrazen, spotkan, zainteresowania drugiej strony moga zagluszac glosy intuicji. Na wiecej zachowan tez jestesmy wtedy w stanie przymknac oko.

Wiaodmo, ze takie sytuacje nie pokrzepiaja, a wrecz zniechecaja :P Ale przynajmniej nie wypadasz z rytmu, nie robisz sie dzika. Wiesz, ze sie podobasz, idziesz na spotkanie.

---------- Dopisano o 14:30 ---------- Poprzedni post napisano o 14:21 ----------



Ale tak naprawde jakby patrzeli i zagadywali, a nic by z tego nie wynikalo i konczylo sie na kilku spotkaniach, to na to samo by wychodzilo :P

Hehe to fakt ) Pozostaje tylko się łudzić że wkoncu na kogoś trafię kto się odezwie i nie puści kantem po kilku spotkaniach

[pseudofeministka]

Napisane przez kotschrodingera

No właśnie ja nie uważam, że da się odsiać wszystkich buraków i pajaców, bo nawet burak potrafi dobrze się zamaskować udając warzywo w które chętnie zatopiłoby się ząbki
Natomiast sama widzę, że wiele u mnie zmieniło się gdy zaczęłam uważać na takie sygnały jak te : czy facet mówi o sobie więcej, stroszy piórka czy bardziej jest zainteresowany poznawaniem mnie. Czy te tematy to tylko takie wyłącznie lekkie, zabawowo flirtowe, czy jest zainteresowany tym co czuję, myślę. Czy tylko dobrze się z nim czuje, czy łączą Nas podobne marzenia i plany. Jak reaguje na wieść że mam problem, czy będzie próbował pomóc mi go rozwiązać, czy rozładować sytuację. Czy ucieka od pewnych tematów,co facet opowiada o swoich znajomych, rodzinie. Jak osądza innych ludzi, czy nie pojawia się sygnał ostrzegawczy w postaci wielkich obietnic i słów zbyt szybko.

W sumie to banalne sprawy, ale zauważyłam, że od kiedy bardziej słucham i zastanawiam się jakie to ma przełożenie na to, jakim może być partnerem, a nie tylko jak bardzo mi się podoba i jak się z nim czuję, to łowię w trochę lepszym sorcie Ale nie chcę też nikomu wmawiać, że pozżerałam mądrość mędrców z mędrcami włącznie, tylko tak podszeptuję że u mnie był czas kiedy zapominałam o tym, na rzecz feelingu

Ale ja wcale nie napisalam, ze da sie odsiac wszystkich pajacow, bo wiadomo, ze roznie jest, czasami ludzie potrafia sie niezle maskowac, a i psychopatow w spoleczenstwie nie brakuje

Ale trudno mi uwierzyc, by notorycznie trafiac na takie niezbyt ciekawe egzemplarze. Wiec albo intuicja i ocena gdzies szwankuje albo ma sie wyjatkowe... niezczescie do przyciagania takich. A to tez z czegos wynika.

Natomiast ja zauwazylam, ze zaczelam odsiewac specyficzne egzemplarze jak znormalnialam, uwierzylam w siebie i wzmocnilam swoje poczucie wlasnej wartosci. Wtedy tez odeszla chec wrazen, dowartosciowywania sie facetami, pprzymykania oka, byleby ktos byl itd.itp.

[Cappuccino]

mieszkacie same czy z rodzicami? ja za chwile 25 lat (wiem, teoretycznie watek nie dla mnie bo mam jeszcze kilka miesiecy 24 ) mieszkam z rodzicami. zastanaiwam się do jakiego wieku to nie wstyd mieszkać u rodziców. Tylko nie piszcie, ze wiek nie ma znaczenia, np kawaler z rodzicami po 40??? (wiadomo, ze jesli rodzice wymagaliby opieki to co innego ).

[Zorzoli]

Ja jak mialam 18 lat to wyjechalam sama na studia za granice i mysle, ze to mnie bardzo usamodzielnilo i zachartowalo.

Niby nic nie mam do ludzi mieszkajacych z rodzicami bo bez sensu jest wynajmowanie w tym samym miescie co sie ma dom rodzinny jednak w przypadku facetow czesto rowna sie to mamusi, ktora wszystko robi a facet po sobie nawet kubka nie umyje.

[oli_19]

Napisane przez Cappuccino

mieszkacie same czy z rodzicami? ja za chwile 25 lat (wiem, teoretycznie watek nie dla mnie bo mam jeszcze kilka miesiecy 24 ) mieszkam z rodzicami. zastanaiwam się do jakiego wieku to nie wstyd mieszkać u rodziców. Tylko nie piszcie, ze wiek nie ma znaczenia, np kawaler z rodzicami po 40??? (wiadomo, ze jesli rodzice wymagaliby opieki to co innego ).

Ja mam 28 i ostatnio zastanawiałam się, czy to nie wstyd mieszkać w tym wieku ze współlokatorką

Odnośnie tego co pisałyście powyżej na temat nieciekawych typów, to chyba wszystkie mamy ten sam problem. Ja zdałam sobie sprawę, że schemat ciągle się powtarza. Za każdym razem nie wychodzi mi z kimś z tego samego powodu. Za bardzo chcę I nie zwracam uwagi na sygnały ostrzegawcze, tłumacząc się przed sobą samą, że nie od razu można mieć super relację, tylko trzeba ją wypracować... :/ najczęściej kończy się wieeelkim rozczarowaniem

[Tycikata]

Napisane przez oli_19

Ja mam 28 i ostatnio zastanawiałam się, czy to nie wstyd mieszkać w tym wieku ze współlokatorką

Ale co, masz mieszkać sama skoro nie masz faceta?
żaden wstyd

Napisane przez oli_19

Odnośnie tego co pisałyście powyżej na temat nieciekawych typów, to chyba wszystkie mamy ten sam problem. Ja zdałam sobie sprawę, że schemat ciągle się powtarza. Za każdym razem nie wychodzi mi z kimś z tego samego powodu. Za bardzo chcę I nie zwracam uwagi na sygnały ostrzegawcze, tłumacząc się przed sobą samą, że nie od razu można mieć super relację, tylko trzeba ją wypracować... :/ najczęściej kończy się wieeelkim rozczarowaniem

Ja mam z kolei na odwrót. Chyba zbyt szybko odpuszczam i skreślam faceta z różnych powodów.


Staram się też nad tym pracować i dawać szansę poznać kogoś bliżej. Aktualnie z kimś się spotykam i mam chęć spotykać się nadal. Jest naprawdę fajnie.


Tylko, że nie widzę u niego zbytniego zaangażowania, a to u mnie powoduje, że ja tak samo uciekam przed angażowaniem się i niestety pewnie za chwilę całkiem go skategoryzuję jako "zabawa only" i odwrotu nie będzie.

[tardisgirl60]

Napisane przez Cappuccino

mieszkacie same czy z rodzicami? ja za chwile 25 lat (wiem, teoretycznie watek nie dla mnie bo mam jeszcze kilka miesiecy 24 ) mieszkam z rodzicami. zastanaiwam się do jakiego wieku to nie wstyd mieszkać u rodziców. Tylko nie piszcie, ze wiek nie ma znaczenia, np kawaler z rodzicami po 40??? (wiadomo, ze jesli rodzice wymagaliby opieki to co innego ).

W obecnych czasach czasem ciężko być na swoim ale owszem facet w pewnym wieku jak mieszka z rodzicami to automatycznie mam zastrzeżenia, zwlaszcza jak go stać by coś wynająć. I tez zależy od sytuacji, ale ostatnio spotkałam się z gościem po 30stce który mieszka z rodzicami bo są starsi i właśnie pomaga im i spoko, ale to nie moja bajka bo ciągle chciał przylazic do mnie :-P cokolwiek ja do niego chodzić nie chciałam bo starsi ludzie to nie moje klimaty :-P i w ogóle juz za stara jestem by siedzieć u kolesia w pokoju z rodzicami za ścianą.
No i ja zazwyczaj poznaje facetów mieszkających samych z kotami :-o

Ze współlokatorem raczej ok, chociaż ja osobiście jestem samotniczka na maxa i lubie być sama u siebie... z psem. Nie lubię współlokatorow. Nie po to się wyprowadzalam by znosić fochy obcych ludzi :-P przychodzić do mieszkania po pracy i zamiast ciszy mieć kupę ludzi w domu :-P czy ogólnie nie wiedzieć co zostane, na studiach ok, bo i tak ciągle imprezowalam, ale teraz to już nie bardzo.

A osobiście miałam różnie, studia najpierw z rodzicami potem z kolegą i psem potem wróciłam do rodziców potem znowu współlokatorka potem znowu rodzice, potem z bratem aż w końcu sama od 27 roku życia i juz tak zostało :-P

---------- Dopisano o 08:22 ---------- Poprzedni post napisano o 08:15 ----------

Napisane przez Tycikata

Ja mam z kolei na odwrót. Chyba zbyt szybko odpuszczam i skreślam faceta z różnych powodów.

Tez tak mam. Ostatnio to już w ogóle nawet nie czuje potrzeby by się starać. Zdziczalam do reszty i po raz pierwszy mam wrażenie ze juz nigdy nikogo nie znajdę.

[69love69]

Ja mam 26 lat i mieszkam z rodzicami. Dopóki nie znajdę faceta albo pracy, w której będę zarabiać dwa razy więcej niż obecnie to raczej się nie wyprowadzę.

Mam dobre stosunki z rodzicami, dokładam się do budżetu, sprzątam, gotuję. Oczywistości.

Wiadomo, mogłabym się wyprowadzić, ale to byłoby bardzo na siłę. Zresztą patrząc na koszty to byłoby ciężko. Nie wyobrażam sobie nagle zacząć dzielić mieszkania z obcymi, a na kawalerkę na pewno nie byłoby mnie stać.

Póki co raczej rozważam kolejny wyjazd za granicę i spędzenie zimy w jakimś fajniejszym miejscu

[December12]

Mieszkam sama od studiów i nie umiałabym wrócić do domu rodzinnego. Po części dlatego, że mam toksycznych rodziców i źle odbiłoby się to na moim zdrowiu psychicznym, ale też brakowałoby mi niezależności. Z resztą i tak teraz mieszkam daleko od rodzinnego miasta. Też mam wątpliwości co do facetów mieszkających długo z rodzicami.

No właśnie trzeba mieć ten złoty środek między akceptowaniem pewnych wad, a braniem byle kogo żeby tylko mieć partnera. Część z moich koleżanek ma super facetów, ale czasem widać, że nie jest to jakieś super uczucie tylko związek na siłę. Wcale nie jest tak mało tego typu par.

[Tycikata]

Napisane przez tardisgirl60

Tez tak mam. Ostatnio to już w ogóle nawet nie czuje potrzeby by się starać. Zdziczalam do reszty i po raz pierwszy mam wrażenie ze juz nigdy nikogo nie znajdę.

Czuję się dokładnie tak samo...

[czekoladowoo]

Ja też mieszkam z rodzicami Finansowo się dokładam, mogę sobie coś odłożyć i poinwestować. Plus nie chce wynajmować pokoju a na wynajem mieszkania mnie nie stać. Mogłabym przycisnąć pasa pewnie ale nie chce też mieszkać sama w 4 ścianach.


A co do facetów to zależy dlaczego mieszka z rodzicami - bo jak z wygodnictwa, lenistwa itd to odpada. Ale jesli ma jakieś logiczne argumenty no to uważam, że to żaden wstyd

[Classic]

Ja wyprowadziłam się z domu jak miałam niecałe 19 lat. Na studiach mieszkałam ze współlokatorami, a po studiach zamieszkałam sama. I mieszkam sama już 5 rok. Lubię to i dobrze się czuję mieszkając sama. Nie za bardzo wyobrażam sobie mieszkać teraz z rodzicami, czy jakimiś współlokatorami.

Szczerze mówiąc wolę, jak facet nie mieszka z rodzicami. Wiadomo, nie odrzucę fajnego faceta tylko dlatego, że nie wyprowadził się z domu, ale na wieść, że przyjmijmy 27 - 30letni mężczyzna mieszka z mamą i tatą zapala mi się lampka. Średnio sobie wyobrażam odwiedzić faceta w jego pokoju, a za ścianą rodzice Na szczęście każdy facet, z którym byłam w związku mieszkał albo ze współlokatorami, albo całkiem sam.

[tardisgirl60]

Napisane przez Classic

Ja wyprowadziłam się z domu jak miałam niecałe 19 lat. Na studiach mieszkałam ze współlokatorami, a po studiach zamieszkałam sama. I mieszkam sama już 5 rok. Lubię to i dobrze się czuję mieszkając sama. Nie za bardzo wyobrażam sobie mieszkać teraz z rodzicami, czy jakimiś współlokatorami.

Szczerze mówiąc wolę, jak facet nie mieszka z rodzicami. Wiadomo, nie odrzucę fajnego faceta tylko dlatego, że nie wyprowadził się z domu, ale na wieść, że przyjmijmy 27 - 30letni mężczyzna mieszka z mamą i tatą zapala mi się lampka. Średnio sobie wyobrażam odwiedzić faceta w jego pokoju, a za ścianą rodzice Na szczęście każdy facet, z którym byłam w związku mieszkał albo ze współlokatorami, albo całkiem sam.

Zgadzam się w 100%.

To jest chyba podstawa, żeby lubić mieszkać samemu, ja też to lubie, może nawet za bardzo i nie wyobrażam sobie innej opcji obecnie ;-) z rodzicami nigdy nie miałam problemów ale właśnie nie wyobrażałam sobie zaprosić kogoś do domu, np. faceta na randke i co? Moja mamusia będzie mu herbatkę proponowac? ;-) moi rodzice są bardzo towarzyscy i mili :-P aż za bardzo czasem, a mieszanie pomimo że duże to otwarte i im byłam starsza tym czułam ze mam tam coraz mniej prywatności.

Jak ktoś ma jakiś cel w tym, oszczędza, i tak go w domu nie ma, dużo pracuje, uczy się to ok, ale ja akurat dużo czasu spędzam w domu, z psem i to lubię :-P a jak ktoś się dokłada w domu to wynajem nie jest aż takim wielkim szokiem finansowym. A obecnie chyba bym wolała trochę glodowac i zacisnąć pasa niż zmienic lokum :-P

[Classic]

Napisane przez tardisgirl60

Zgadzam się w 100%.

To jest chyba podstawa, żeby lubić mieszkać samemu, ja też to lubie, może nawet za bardzo i nie wyobrażam sobie innej opcji obecnie ;-) z rodzicami nigdy nie miałam problemów ale właśnie nie wyobrażałam sobie zaprosić kogoś do domu, np. faceta na randke i co? Moja mamusia będzie mu herbatkę proponowac? ;-) moi rodzice są bardzo towarzyscy i mili :-P aż za bardzo czasem, a mieszanie pomimo że duże to otwarte i im byłam starsza tym czułam ze mam tam coraz mniej prywatności.

Jak ktoś ma jakiś cel w tym, oszczędza, i tak go w domu nie ma, dużo pracuje, uczy się to ok, ale ja akurat dużo czasu spędzam w domu, z psem i to lubię :-P a jak ktoś się dokłada w domu to wynajem nie jest aż takim wielkim szokiem finansowym. A obecnie chyba bym wolała trochę glodowac i zacisnąć pasa niż zmienic lokum :-P

Mamy podobnie Uwielbiam ten moment kiedy wracam do domu po pracy, przekręcam klucz w drzwiach i jestem u siebie, wiem, że mam spokój od wszystkiego, że mogę robić co chcę, ile chcę i kiedy chcę Nie zarabiam jakiś wielkich pieniędzy, ale spokojnie daję radę. Wolę kupić sobie 2 bluzki w miesiącu mniej i mieć komfort życia taki, jaki lubię. W ogóle według mnie wskazane jest pobyć trochę samemu ze sobą i lepiej siebie samego poznać. I właśnie podobnie jak Ty, czasem myślę, że za bardzo lubię swoją niezależność i trudno byłoby mi teraz zamieszkać np. z facetem.

Wiadomo, że różnie się w życiu układa, każdy wybiera tak jak jemu jest najlepiej. Ja myślę, że zamieszkanie samej było jednym z najlepszych kroków w życiu, jakie dla siebie zrobiłam.

[Zorzoli]

Napisane przez Classic

I właśnie podobnie jak Ty, czasem myślę, że za bardzo lubię swoją niezależność i trudno byłoby mi teraz zamieszkać np. z facetem.

Wiadomo, że różnie się w życiu układa, każdy wybiera tak jak jemu jest najlepiej. Ja myślę, że zamieszkanie samej było jednym z najlepszych kroków w życiu, jakie dla siebie zrobiłam.

ja tak samo, juz kilka lat mieszkam sama i uwielbiam to uczucie.
Tez balabym sie zamieszkac z facetem czy kimkolwiek innym. Chyba bardzo by mnie denerwowalo jakby ktos mi przestawia rzeczy lub nie sprzatal po sobie. Sama nie wiem.

[Camomille91]

Długo mnie tu nie było Niedawno odnowiłam znajomość z wieloletnią koleżanką, wyszłam trochę do ludzi, byłam z nią na kilku wypadach.
Na ostatnim spotkaniu rozmowa zeszła na temat związków. Ona mieszka teraz z facetem, widać, że to poważny związek. Rozmawiałyśmy trochę o naszej wspólnej znajomej (pisałam kiedyś tutaj o niej, że taka religijna) i wyszło ogólnie, że jest dziwna bo udaje na każdym kroku świętą cnotliwą.
Jakoś tak głupio mi się zrobiło bo moja koleżanka stwierdziła, że jak można w tym wieku nie być w żadnym związku i czekać z seksem do ślubu. Ja zawsze w tych tematach pozostaję na stanowisku neutralnym, bo sama nie mam żadnego doświadczenia. Chodzę już trochę na terapię, przemyślałam wszystko i doszłam do wniosku, że męczyłabym się w związku, że to dla mnie sytuacja nienaturalna, nie pasuje to do mnie i wolę dać sobie spokój. Mam liczne kompleksy, nie czuję się zbyt kobieca jeśli chodzi o kwestie seksualne i nie chcę się pchać na siłę tam gdzie się sparzę.

Tylko teraz nie wiem co robić jak to wyjdzie w rozmowie. Trochę mi wstyd bo widzę, że ogólnie ludzie śmieją się z dziewic i prawiczków na każdym kroku. Nie mam konserwatywnych poglądów, nie jestem pruderjna, ale do mnie te sfery życia nie pasują. Nie wiem, czy mam się do tego przyznać, czy unikać rozmowy żeby nie wyjść na kosmitę. Im będę przebywać więcej między ludźmi tym będzie więcej okazji do tego typu rozmów i nie wiem jak z tego wybrnąć.

[michalova]

Ja bym po prostu nic nie mówiła na temat swojego życia, ignorowała rozmowy na ten temat. A ja ktoś będzie naciskać, to bym powiedziała, że nie rozmawiam na tak intymne tematu i już.

[doriiska]

Ja mieszkam z rodzicami ale dużo czasu spędzam poza domem, choć bardzo marzy mi się, żeby się wyprowadzić - mieć kawalerkę tylko dla siebie

Napisane przez tardisgirl60

Tez tak mam. Ostatnio to już w ogóle nawet nie czuje potrzeby by się starać. Zdziczalam do reszty i po raz pierwszy mam wrażenie ze juz nigdy nikogo nie znajdę.

O to to.

[201707171132]

Macie pesymistyczne nastawienie dziewczyny. Ja też nie byłam nastawiona na szukanie, nie okazywałam zainteresowania chłopakom... a mojego poznałam przypadkowo, na uczelni, pasjonata tej samej dziedziny co ja, dwa lata starszy czasem czytam mu co piszecie na Wizażu i jest zdziwiony, że takie fajne i ciekawe osoby mają problem ze znalezieniem kogoś sensownego... i jego koledzy też są wolni, na spotkaniach tylko on i jeden jeszcze chłopak mają dziewczyny, przy czym ogólnie to mądrzy, przystojni, ogarnięci życiowo faceci. Nie możecie się znaleźć po prostu PS Macie jakiś zamknięty klub na prywatne zwierzenia?

[czekoladowoo]

Napisane przez Arwenaxx

Macie pesymistyczne nastawienie dziewczyny. Ja też nie byłam nastawiona na szukanie, nie okazywałam zainteresowania chłopakom... a mojego poznałam przypadkowo, na uczelni, pasjonata tej samej dziedziny co ja, dwa lata starszy czasem czytam mu co piszecie na Wizażu i jest zdziwiony, że takie fajne i ciekawe osoby mają problem ze znalezieniem kogoś sensownego... i jego koledzy też są wolni, na spotkaniach tylko on i jeden jeszcze chłopak mają dziewczyny, przy czym ogólnie to mądrzy, przystojni, ogarnięci życiowo faceci. Nie możecie się znaleźć po prostu PS Macie jakiś zamknięty klub na prywatne zwierzenia?

U mnie było baaaardzo podobnie.
Zresztą chyba często tak jest ze jak ktoś nie jest tak nastawiony na szukanie to nagle bach