Pogubiłam się w życiu. Chcę zacząć od nowa. Nie wiem co robić.

[ImieArt]

Witam, może zacznę od początku w skrócie. Mam 20 parę lat i jedno dziecko w wieku przedszkolnym Męża który pracuje i jest w domu tylko na weekendy Męża poznałam przez internet i wyprowadzilam się do niego, daleko od rodzimego miasta. Cieszyłam się bo tutaj w rodzinnym mieście dziura, nie ma pracy itd. Ale jest to prawie 400 km od domu. Mieszkam tak daleko od domu rodzinnego, tęsknię niestety za moimi klimatami, góry, jeziora. Mieszkałam wtedy na Dolnym Śląsku teraz mieszkam w Lubuskim. Tutaj w Lubuskie jest wszystko droższe. I mieszkam w małym mieście gdzie ciężko o pracę na 1 zmianę, która by mi pasowała. Jestem tutaj sama, nie mam gdzie jeździć, siedzę sama z dzieckiem w domu, córkę chodzi do przedszkola a ja w domu tylko uczę się rysowania, malowania bo to moja pasja jest. Bardzo mi brakuje tego że córka ma mały kontakt z babcią która moja mama to jedyna jej babcia. Brakuje mi tego że mogę w niedzielę czy jakiegoś tam dnia wlecieć do mamy na kawę, pogadać i pojechać do domu, czy coś jej pomóc. Mam też tam dwóch braci. W swoim życiu małżeńskim razem z mężem i córka przerpowdzalismy się dużo razy, od moich kaprysów po czynnikach niezależnych od nas. Jesteśmy na wynajmie cały czas. Pomimo że teraz mieszkam w dużym domu z ogrodem nic mnie nie cieszy bo nie mam się cieszyć z kimś tego domu. Mąż w pracy, córka w przedszkolu, ja w domu. Mąż już nie ma rodziny bo jego rodzice już nie żyją. Mam pomysł w głowie, ale boję się powiedzieć mężowi bo zaraz będzie mówić że znowu przeprowadzka itd, że jestem niestała. Chciałabym przeprowadzić się do miasta bliżej mojej mamy. Tak 40 km od mojej mamy. Miałabym blisko do braci, ich żon,do mamy, tym bardziej że mama trochę choruje i potrzebuje pomocy, zawieść ja gdzieś, pomoc a ja mam auto i prawko a moi bracia nie mają. Raz na kilka lat przyjeżdżam do mamy ale rzadko ponieważ jest to 400km. Dla mnie to duży stres, jechać autem, i muszę się wcześniej na taką trasę z dzieckiem dobrze przygotować. Tutaj gdzie mieszkam aktualnie oprócz męża nikogo nie znam, mieszkam tu 3 lata, znajomości to tylko takie przywitanie, czasem na kawę i to wszystko. Jakby coś się stało mężowi, nie ma kto mi pomóc, nie ma kto przypilnować dziecka nawet. Ciężko mi tutaj. Na obcym terenie tak daleko mieszkam już 8 lat i mieszkałam już w pobliskich miejscowościach małych. Nie wiem co robić. Też czasem z braćmi i mama się kłócę, ale to i się pogodzę. Tęsknię trochę za tymi świętami z większą rodzina, czy sylwestra, a czasem przyjść na herbatę do mamy, wyżalić się itd. Nie wiem co robić. Nie mogę się skupić na życiu tu i teraz bo ciągle o tym myślę. Wiem w którym mieście chciałabym mieszkać, ale też boję się że wcale tam nie jest tak fajnie jak mi się wydaje. Te miasto jest piękne, ma jeziora, baseny różne, góry, kina lodowiska różne szkoły więcej pracy. I 40 km od mojej mamy i 30 km od moich braci. Chciałabym się tam przeprowadzić, wynająć mieszkanie, znaleźć pracę, moja córka by już miała wtedy 8 lat prawie to mogłabym już pracować. I bym miała gdzie dziecko dać na wakacje iferie do babci jakbym pracowała. Nie wiem co robić? Może to głupi pomysł. Szczerze wam powiem ze jakby coś sie stało mężowi, to ja bym tu została sama, i chyba bym wróciła w tamte moje strony. Może nie tam gdzie mieszka mama ale bliżej. Tak 40 km od niej. Nie wiem może to tylko znowu moje wyobrażenie, że wymyślam, nie chce znowu się rozczarować, może gdy będę u mamy to odwiedzę te miasto i zobaczę jak tam jest czy by mi pasowało. Mam taki dylemat.

[1c6bb63197ff1a395b05499f561db3079819e20a_60ad8184b6c32]

Najważniejsze pytanie jakie mi się rodzi. Ile razy już się przeprowadziliście z powodu twoich kaprysów? Jakie mialas wtedy powody?

Dlaczego nie pracujesz mimo ze córka już duża i tu nie możesz pójść do pracy? Próbowałaś coś szukać czy założyłaś ze nie ma?



Dla mnie kiepski powód wyprowadzki - żeby Niepracująca żona mogla do mamy wpaść na kawę twój maz Ma wszystko rzucać i znowu wam organizować przeprowadzkę :0

---------- Dopisano o 14:01 ---------- Poprzedni post napisano o 14:00 ----------

Znajdz prace wyjdź do ludzi Na fitness to i kolezanki się znajda... I będzie mniej czasu na dylematy

[squirrelqa]

Hmmm miałam napisać autorki, że Cię rozumiem, ale najpierw nasunęło mi się pytanie - po co tyle razy się przeprowadzaliscie? Bo chyba nie za pracą męża, skoro on i tak cały czas poza domem.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[ImieArt]

On nie będzie mi organizował wyprowadzki. Sama wszystko załatwię. Jego i tak nie ma. Ostatnie przeprowadzki też sama wszystko załatwiałam. Pracowałam ale covid przyszedł i wszystko szlag trafił. Nie ma pracy tutaj od 8 do 14. Jest tylko od 6 do 14 i od 14 do 22. Lub nocki. A praca na 1 zmianę tylko do biura i j ang trzeba umieć. Niestety ja się nie nadaje do biura, jestem introwertykiem. Miasto jest malutkie 8 tys mieszkańców jest tylko market praca gdzie godziny wiadomo napisałam wcześniej.

[1c6bb63197ff1a395b05499f561db3079819e20a_60ad8184b6c32]

Ale od 8-14 to jesr 6 godzin a zmiana trwa przecież 8:0

Co to za problem od 6-14? To normalna pierwsza zmiana a mówisz ze nie Ma :0



To ile razy się przeprowadzaliscie?:0

[squirrelqa]

[1=1c6bb63197ff1a395b05499 f561db3079819e20a_60ad818 4b6c32;88554892]Ale od 8-14 to jesr 6 godzin a zmiana trwa przecież 8:0

Co to za problem od 6-14? To normalna pierwsza zmiana a mówisz ze nie Ma :0



To ile razy się przeprowadzaliscie?:0[/QUOTE]Bo pewnie dziecko samo nie pójdzie do szkoły, jak ona o 6 wyjdzie do pracy.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[1c6bb63197ff1a395b05499f561db3079819e20a_60ad8184b6c32]

I gdzie się według siebie nadajesz skoro do biura nie ? a to raczej mało wymagająca praca

---------- Dopisano o 14:17 ---------- Poprzedni post napisano o 14:16 ----------

Z tego co wiem to ludzie i na 6 prowadzaja dzieci do przedszkola

[patusiaa23]

Ja tego nie czaję, ty taka niby rodzinna i stęskniona, innej rodziny z mężem nie macie, dzieli was 400 km, a nie 4ooo, a widujecie się u mamy raz na kilka lat. Też bym na miejscu twojego meza zastanawiała co ci nagle strzeliło do głowy. Szukałas pracy zdalnej, jakie masz w ogole doswiadczenie/wyksztalcenie?

[1c6bb63197ff1a395b05499f561db3079819e20a_60ad8184b6c32]

Tez mnie to zastanawia ze razem świat nie spędzają a tu nagle autorka się sprowadzi i będzie opierać życie na mamie. Poza tym Weźmy pod uwagę ze mama może wcale Nie być wniebowzięta z powodu tego faktu :0



Ja tu widze rozwiązanie by maz zmienił prace i był normalnie w domu wtedy będą się bardziej dzielić opieka nad dzieckiem i autorka będzie miała więcej możliwości by pracować

[ImieArt]

Nie ma opcji aby zmienił pracę bo dobrze zarabia, tutaj na miejscu nie zarobi tyle. Nie mam wykształcenia dobrego. Tylko liceum dla dorosłych bez matury, i doświadczenie tylko pracowałam 3 miesiące w markecie

[1c6bb63197ff1a395b05499f561db3079819e20a_60ad8184b6c32]

Bardziej bym się zajęła unormowaniem waszego życia rodzinnego bo powinniście tworzyć rodzine a nie uciekaniem do mamy, takie życie to nie życie wiem coś o tym. Męża wiecznie nie Ma autorka zupełnie z dzieckiem wiec i o prace ciężko skoro dziecko ma tylko mamę .

[cava]

A ja uważam ze przeprowadzki są dla ludzi.


Nie ma obowiązku mieszkać gdzieś, bo już się tam mieszka.

Jeśli żyje się na wynajmie, męża praca nie wymaga mieszkania w określonym miejscu, dziecko jeszcze nie jest szkolne, a jej byłoby łatwiej o pracę gdzie indziej + miałaby tam rodzinę,
to tak naprawdę teraz NIC ich nie trzyma w konkretnym miejscu.
Dobry czas na decyzję, póki dziecko nie pójdzie do podstawówki i nie zżyje się że znajomymi ze szkoły.
Bo jak pójdzie to szkoda potem go przenosić po szkołach.

[karawanna]

Siedzisz w domu z dzieckiem, mówisz że zajęć nie ma - to czemu nie poświęcisz tego czasu na naukę angielskiego we własnym zakresie?

[ImieArt]

Bo nie mam dobrej pamięci? Uczyłam się już tyle lat i nic nie umiem powidziec. Ponieważ jestem introwertykiem i praca z ludźmi gdzie się dużo mówi mnie stresuje? To nie jest dla mnie zawód

[18d73f41c1c01aef8fdf04b5e3282c14752c25f5_62181c6d1d29a]

Napisane przez ImieArt

Bo nie mam dobrej pamięci? Uczyłam się już tyle lat i nic nie umiem powidziec. Ponieważ jestem introwertykiem i praca z ludźmi gdzie się dużo mówi mnie stresuje? To nie jest dla mnie zawód

Ale jaki zawód? Praca biurowa to nie jest zawód, tylko typ pracy, którą można wykonywać siedząc przy biurku. Wcale nie oznacza to, że będziesz mieć dużo kontaktów z ludźmi, a twoja praca będzie polegać na gadaniu z nimi.

Co do języka, jeśli uczyłaś się wiele lat, a nadal nie umiesz, to jest wina źle dobranych metod albo podejścia, a nie twojej pamięci. Jeśli nauczyłaś się jednego języka, to innego też byś mogła.

[Alassska]

Porozmawiaj z mężem, wspólnie zastsnówcie się gdzie chcecie mieszkać. Weźcie pod uwagę gdzie macie system pomocy (rodzinę, przyjaciół), ale też wielkość miasta, żeby Tobie łatwiej było znaleźć pracę, podnościć kwalifikacje, może zdać maturę, pójść na jakiś kurs, żeby w razie W (rozwód, wypadek męża...) nie zostać bez perspektywy pracy, z małym dzieckiem u boku.

A jak juz wymyślicie gdzie, to się przeprowadźcie. Nie ma przepisu, że trzeba tkwić w małym miasteczku, którego się nie lubi, z dala od rodziny. Tylko serio - zastanówcie sie wspólnie gdzie, żeby to miało sens i żebyś za pół roku znowu nie była niesczęśliwa.

[karawanna]

Napisane przez ImieArt

Bo nie mam dobrej pamięci? Uczyłam się już tyle lat i nic nie umiem powidziec. Ponieważ jestem introwertykiem i praca z ludźmi gdzie się dużo mówi mnie stresuje? To nie jest dla mnie zawód

Tak się składa, że też jestem introwertykiem i pracuje z ludźmi, pracuje po angielsku, nie wiem co to za wymówka? Może Ty masz fobie społeczną a nie introwertyzm? To w jakim zawodzie się widzisz?

[18d73f41c1c01aef8fdf04b5e3282c14752c25f5_62181c6d1d29a]

Napisane przez karawanna

Tak się składa, że też jestem introwertykiem i pracuje z ludźmi, pracuje po angielsku, nie wiem co to za wymówka? Może Ty masz fobie społeczną a nie introwertyzm? To w jakim zawodzie się widzisz?

Też myślę, że to może być jakieś zaburzenie i szukanie w związku z tym powodów, żeby nic nie robić.

[ImieArt]

Tak niestety jest mi wstyd na 1 rozmowie kwalifikacyjnej w banku się rozpłakałam lekko ,gdy mnie spytali skąd mam takie doświadczenie które napisałam w cv.Nie umiałam się wypowiedzieć,zrobiłam się czerwona,gorąco mi bylo i lekko miałam lzy w oczach .Drgua rozmowa była lepsza bo do marketu ,przygotowałam się bardzo i dostałam tą prace ,ale już tam nie pracuje.Niestety mnie wszystko stresuje każde rozmowy mężowi tego nie powiedziałam dlaczego nie przyjeli mnie do banku,powiedziałam mu że szukają kogoś z doświadczeniem a prawda jest taka że nie mam jaj,jestem nieśmiała i zagubiona.

[karawanna]

To jeśli podejrzewasz u siebie fobię społeczną, to powinnaś udać się do terapeuty i z nim porozmawiać o tym problemie. Płakanie na rozmowach o pracę rzeczywiście nie jest normalnym zjawiskiem.

Nie powiedziałaś, w jakim zawodzie się widzisz? Pisałaś, że w przypadku przeprowadzki bliżej rodziny, chciałabyś znaleźć tam pracę. Masz jakiś wymarzony zawód?

[MsN]

Napisane przez ImieArt

Witam, może zacznę od początku w skrócie. Mam 20 parę lat i jedno dziecko w wieku przedszkolnym Męża który pracuje i jest w domu tylko na weekendy Męża poznałam przez internet i wyprowadzilam się do niego, daleko od rodzimego miasta. Cieszyłam się bo tutaj w rodzinnym mieście dziura, nie ma pracy itd. Ale jest to prawie 400 km od domu. Mieszkam tak daleko od domu rodzinnego, tęsknię niestety za moimi klimatami, góry, jeziora. Mieszkałam wtedy na Dolnym Śląsku teraz mieszkam w Lubuskim. Tutaj w Lubuskie jest wszystko droższe. I mieszkam w małym mieście gdzie ciężko o pracę na 1 zmianę, która by mi pasowała. Jestem tutaj sama, nie mam gdzie jeździć, siedzę sama z dzieckiem w domu, córkę chodzi do przedszkola a ja w domu tylko uczę się rysowania, malowania bo to moja pasja jest. Bardzo mi brakuje tego że córka ma mały kontakt z babcią która moja mama to jedyna jej babcia. Brakuje mi tego że mogę w niedzielę czy jakiegoś tam dnia wlecieć do mamy na kawę, pogadać i pojechać do domu, czy coś jej pomóc. Mam też tam dwóch braci. W swoim życiu małżeńskim razem z mężem i córka przerpowdzalismy się dużo razy, od moich kaprysów po czynnikach niezależnych od nas. Jesteśmy na wynajmie cały czas. Pomimo że teraz mieszkam w dużym domu z ogrodem nic mnie nie cieszy bo nie mam się cieszyć z kimś tego domu. Mąż w pracy, córka w przedszkolu, ja w domu. Mąż już nie ma rodziny bo jego rodzice już nie żyją. Mam pomysł w głowie, ale boję się powiedzieć mężowi bo zaraz będzie mówić że znowu przeprowadzka itd, że jestem niestała. Chciałabym przeprowadzić się do miasta bliżej mojej mamy. Tak 40 km od mojej mamy. Miałabym blisko do braci, ich żon,do mamy, tym bardziej że mama trochę choruje i potrzebuje pomocy, zawieść ja gdzieś, pomoc a ja mam auto i prawko a moi bracia nie mają. Raz na kilka lat przyjeżdżam do mamy ale rzadko ponieważ jest to 400km. Dla mnie to duży stres, jechać autem, i muszę się wcześniej na taką trasę z dzieckiem dobrze przygotować. Tutaj gdzie mieszkam aktualnie oprócz męża nikogo nie znam, mieszkam tu 3 lata, znajomości to tylko takie przywitanie, czasem na kawę i to wszystko. Jakby coś się stało mężowi, nie ma kto mi pomóc, nie ma kto przypilnować dziecka nawet. Ciężko mi tutaj. Na obcym terenie tak daleko mieszkam już 8 lat i mieszkałam już w pobliskich miejscowościach małych. Nie wiem co robić. Też czasem z braćmi i mama się kłócę, ale to i się pogodzę. Tęsknię trochę za tymi świętami z większą rodzina, czy sylwestra, a czasem przyjść na herbatę do mamy, wyżalić się itd. Nie wiem co robić. Nie mogę się skupić na życiu tu i teraz bo ciągle o tym myślę. Wiem w którym mieście chciałabym mieszkać, ale też boję się że wcale tam nie jest tak fajnie jak mi się wydaje. Te miasto jest piękne, ma jeziora, baseny różne, góry, kina lodowiska różne szkoły więcej pracy. I 40 km od mojej mamy i 30 km od moich braci. Chciałabym się tam przeprowadzić, wynająć mieszkanie, znaleźć pracę, moja córka by już miała wtedy 8 lat prawie to mogłabym już pracować. I bym miała gdzie dziecko dać na wakacje iferie do babci jakbym pracowała. Nie wiem co robić? Może to głupi pomysł. Szczerze wam powiem ze jakby coś sie stało mężowi, to ja bym tu została sama, i chyba bym wróciła w tamte moje strony. Może nie tam gdzie mieszka mama ale bliżej. Tak 40 km od niej. Nie wiem może to tylko znowu moje wyobrażenie, że wymyślam, nie chce znowu się rozczarować, może gdy będę u mamy to odwiedzę te miasto i zobaczę jak tam jest czy by mi pasowało. Mam taki dylemat.

Jak dla mnie to szukasz wymówek co do tego aby się przekwalifikować i zmienić zawód, albo posiąść, zdobyć zawód jeśli nie masz żadnego. Piszesz, że masz 20 parę lat, na początku sądziłam, że masz 20 lat, męża i dziecko, ale się pomyliłam. To ile dokładnie masz lat jeśli to nie tajemnica, że w wielu 20stu paru lat masz tylko 3 msc doświadczenie w hipermarkecie? Masz coś więcej jeśli chodzi o doświadczenie czy tylko to?

Jest mnóstwo szkół bezpłatnych takich państwowych typu CKU gdzie można zrobić zawód i mieć wykształcenie średnie zawodowe/branżowe, najczęściej są to KKZ, które kończą się egzaminem państwowym z OKE i masz technika, masz wtedy zawód. Tych zawódów masz kilka do wyboru i możesz wybrać sobie w czym się widzisz. Wiesz w ogóle jakie masz predyspozycje, do jakiego zawodu, albo w czym byś się widziała? Fryzjer, kosmetyczka, może pracownik administracyjny, ta praca w biurze o której piszesz? Kosmetyczki jeszcze myślę, że mobilniejsze więcej zarabiają uważam, a Ty mobilna jesteś więc jak najbardziej. Musiałabyś mieć zmysł plastyczny, lubić malować, wykonywać manicure, pedicure i być cierpliwa. Oczywiście jak znasz język to lepiej dla Ciebie i jeśli chodzi o kosmetykę jak i inne kierunki w tego typu szkołach jak wyżej. Języka też można się nauczyć i nie musisz wydawać na to pieniędzy jeśli nie masz ich naukę języka, ale trzeba chcieć i mieć motywację do tego. Na YT pełno filmików jak się uczyć języków i nie wydajesz nic kasy na to. Jesteś wzrokowcem, słuchowcem czy kinestetykiem? Chociaż wspominasz, że nie masz pamięci do nauki to kiepsko i wtedy "pamięciowcem" raczej nie jesteś.

Myślę, że napisałaś tu aby ponarzekać. Jak nic nie będziesz robić aby się rozwijać zawodowo i jednocześnie osobowościowo to ugrzęźniesz z dzieckiem tam gdzie mieszkasz, facet będzie pracował i zarabiał na dom, a Ty będziesz wychowywać bombelka i lata będą leciały, Ty nie pójdziesz do żadnej pracy, bo albo nie będzie Ci coś pasować, albo nie będziesz spełniać wymagań, będziesz miała za niskie kwalifikacje, dziecko dorośnie, zacznie chodzić do szkoły, będzie miało jakiś znajomych, a Ty nadal będziesz siedziała w domu nie mogąc nic zrobić.

Masz prawo jazdy i samochód to jeżeli nie ma w Twoim miejscu (nie doczytałam) zamieszkania dobrej i perspektywicznej pracy, mogłabyś dojeżdżać do innego miasta do pracy. Pomyśleć właśnie o szkole takiej o jakiej ja wspominam. Nauka bezpłatna i uczysz się głównie w weekendy, więc w tygodniu masz czas na pracę zawodową, życie rodzinne, męża i wychowywanie dziecka. W takich szkołach też się uczą ludzie, którzy często są starsi od siebie, a też mają własne rodziny i w tygodniu pracują.

Jak jesteś samotna to gdy otworzą siłownie, centra fitness pomyśleć o zapisaniu się na jogę czy fitness, albo inne zajęcia grupowe typowo babskie? Od razu poznasz jakieś koleżanki i nie będziesz czuła się samotna. Może szukasz pomysłu na siebie?

Narzekaniem nic nie zdziałasz, od narzekania nie polepszy Ci się komfort życia.

[ImieArt]

Ja lubię rysować i malować i to jest moja pasja,ale na razie się tego uczę.Niestety nie wiem gdzie chciałabym pracować ,nie umie się określić ani nie wiem czego chcę, wiem tylko tyle że chce zarabiać.

[karawanna]

No to jeszcze ewentualnie możesz się udać do doradcy zawodowego, może on mógłby sprawdzić Twoje predyspozycje.

[squirrelqa]

Napisane przez ImieArt

Ja lubię rysować i malować i to jest moja pasja,ale na razie się tego uczę.Niestety nie wiem gdzie chciałabym pracować ,nie umie się określić ani nie wiem czego chcę, wiem tylko tyle że chce zarabiać.

Rób zaproszenia, karykatury, dekoruj kubki na zamówienie, obrazy, cokolwiek. Jest tego sporo, zwłaszcza pod branże ślubną.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[ImieArt]

Na kurs bym poszła i do szkoły jakiejś ale niestety wszystkie te szkoły roczne i policealne to wszystko jest w weekendy tylko,czyli bym nawet męża nie widziała ,on by musiał z małą siedzieć.Mam prawo jazdy i auto,mam 40 km do dużego miasta ale paliwo itd,też bym musiała zainwestować trochę.i wczesniej wstawać i jeszcze wcześniej dziecko do szkoły co się nie sprawdzi.Co do nauki,mam słomiany zapał i lubię szybkie efekty,jesli coś mi nie wychodzi od razu to znaczy że nie nadaje sie do tego,jestem niecierpliwa,chciałabym wszystko szybko.Taki mam charakter,z jezykiem angielskim nie naucze się,trzeba mieć kontakt z kimś kto też rozmawia po ang aby utrwalać język a przy moich strachu do ludzi obcych nic nie da.

---------- Dopisano o 15:57 ---------- Poprzedni post napisano o 15:54 ----------

Nie lubię o sobie mówić jeszcze obcemu.

[I am Rock]

Podejrzewam, że to nowe konto trolla od "narzyczonego" i przejęcia nieużytku.

[ImieArt]

? nie wiem o co chodzi

[MsN]

Napisane przez I am Rock

Podejrzewam, że to nowe konto trolla od "narzyczonego" i przejęcia nieużytku.

Osobiście też tak myślę.

[shiava]

Też jestem introwertykiem i pracuję od lat w korporacjach, nie wiem jaki to ma związek?

Miałam teraz kilka lat przerwy zawodowej, pod koniec roku wysłałam trochę CV. Dostałam prace bez problemu, wszystko odbylo sie zdalnie, nawet swojej szefowej czy współpracowników na oczy nie widziałam.
Teraz przez Covid jest o niebo łatwiej jeśli chodzi o prace zdalne.
Spróbuj powysyłać CV po różnych biurach, firmach - nie wszędzie wymagają angielskiego.

[18d73f41c1c01aef8fdf04b5e3282c14752c25f5_62181c6d1d29a]

Napisane przez ImieArt

? nie wiem o co chodzi

O to, że kolejny raz na forum pojawia się wątek z absurdalnym problemem pisany podobnym językiem.
Może nie jesteś trollem, ale i tak myślę, że na forum zbyt wiele pomocy nie uzyskasz. Jeśli naprawdę masz takie problemy, jak piszesz, to pomoże ci tylko specjalista. Masz do wyleczenia fobię społeczną i wyuczoną bezradność do opanowania.