Związki zakończone w 2010r. - skrzynka wódki i pluszowe voodoo

[OtTakaJa]

Napisane przez Malla

OtTakaJa - kiecka jest, badyle są, obrączki są, zaproszenia wysłane, sala, orkiestra i ksiądz opłaceni... Więcej Ci nie trzeba

Nie mam jeszcze bransoletki, kolczyków i miliona innych rzeczy...

[Malla]

Pierdółki...

[elvegirl]

Napisane przez OtTakaJa

Nie mam jeszcze bransoletki, kolczyków i miliona innych rzeczy...

I od ewentualnego braku bransoletki ma nastąpić koniec świata?

[zjedzmniebejbe]

Fubizka,

[kimi1000]

Fubi przykro mi.
Najważniejsze, że już nie cierpi, moja babcia też zmarła po 90-tce.

Hesusie, nie wyrabiam...

[Fubizka]

Dzięki dziewczyny Ważne, że po prostu zasnęła, nie męczyła się... Pierwszy raz od bardzo dawna miałam ochotę zadzwonić do byłego Od wczoraj cały czas chce mi się wymiotować, nie wiem, czy to w tego wszystkiego, czy od zapachu tej cysteiny wciąż czy co... Okropność!

kimi - co się dzieje?

[kimi1000]

Moje też odeszła we śnie, ale w szpitalu. Zostawiła po sobie wspomnienia, wartości, jakie nam przekazała.

Wyszło w pracy, że jeszcze się muszę wiele nauczyć, a i tak, jak wracam do nie mam na nic siły. Spadło mi poczucie pewności siebie, muszę sie pilnowac podwójnie, w takich chwilach wychodzą różne braki. Ciągle mi brak czasu A może wszyscy tyle pracują. Przytłoczyły mnie obowiązki, jest ciężko. Szef widzi, mówiłam mu, pomaga mi, jak może, ale w końcu muszę dawać radę sama.

[Connff]

Fubi, nie chcę, żebyś źle mnie zrozumiała, ale ja Ci zazdroszczę. Nie zagłębiając się zbytnio na wątku, są rzeczy gorsze niż śmierć i niestety aktualnie w moim domu rodzinnym wszyscy zdajemy sobie z tego świetnie sprawę. Niedobrze mi jest, jak widzę co spadło na moich rodziców. Źle mi się robi, jak widzę w jaki sposób ta sytuacja wpływa na moją najmłodszą siostrę, która jest przecież jeszcze dzieckiem. Więc... może zabrzmi to jak bluźnierstwo czy coś, ale ja Ci zazdroszczę. Serio.

Acha, i są ludzie, którzy nie pozostawią po sobie żadnych wartości.

Co do mnie, to jest ok. Robię porządek ze swoim życiem. Jak na razie idzie mi całkiem nieźle i wydaje mi się, że... od kwietnia będzie po prostu dobrze. Może rzeczywiście, jak powiedział ktoś mądry ;>, żeby zbudować coś na nowo, trzeba wcześniej wszystko zniszczyć?

[Fubizka]

Ja nie mówię, że mnie spotkała jakaś straszna tragedia...

[Connff]

Ale ja Ci współczuję .

Po prostu pokazuję gorsze strony życia, na wypadek jakbyś miała zamiar się smucić . Zresztą wiecie co? Tak naprawdę, to ja nigdy nie rozumiałam lęku przed śmiercią. Serio. Nie wiem jakie jest wasze zdanie w tym temacie, ale...

[Ofelia 20]

Napisane przez kimi1000

Oł jeah, mam tak samo.

Ile razy mam jeszcze spaść z roweru, zanim się nauczę jeździć?
Miałam wczoraj dobry dzień, kupiłam sobie buty, byłam z siebie zadowolona. Wieczorem żartowaliśmy z M.On się zawsze przejmuje na zapas, jak ma coś zrobić, a miał w planach wymianę klocków hamulcowych, więc martwił się, czy wszystko będzie ok. Więc ja żartowałam, że jak wymienia tam koła, to przynajmniej będzie wiadomo, że dobrze mu je przykręcą i takie tam żarty. Tylko, że później doszłam do wniosku, że pewnie takie żarty go odsuwają ode mnie, bo jestem zbyt otwarta i wyobraźnia mnie ponosi, więc się zapytałam, czy sie o to nie obraża. On był totalnie zaskoczony, zwłaszcza, że go zbudziłam, pół śpiąca powiedział, że nie.
Teraz ja jestem na siebie zła, jestem poirytowana.
Kiedy ja sie ogarnę?

Chyba za dużo myślisz Masz być sobą i tyle. Poza tym nie wiem jakie Ty masz wyobrażenie tego czarnego humoru, ale ja tu nie widze nic o co można by było się obrazić. W tym co napisałaś nie widzę żadnego powodu dla którego miałabyś być zła na siebie. Po co masz udawać kogoś kim nie jesteś i sztucznie się zachowywać, nie musisz się ogarniać, bo nikomu przykrości nie robisz, ani nie obrażasz. No chyba, że ktoś jest przewrażliwiony na swoim punkcie, ale to już jego problem
Jaki z tego wniosek? Nie analizuj tyle

To jest właśnie jeden z problemów kobiet, rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze. Czasami się to przydaje, ale w wiekszości codziennych, życiowych sytuacji, jest bezużyteczne, zabiera czas i dobry humor

---------- Dopisano o 14:50 ---------- Poprzedni post napisano o 14:43 ----------

Napisane przez Connff

Ale ja Ci współczuję .

Po prostu pokazuję gorsze strony życia, na wypadek jakbyś miała zamiar się smucić . Zresztą wiecie co? Tak naprawdę, to ja nigdy nie rozumiałam lęku przed śmiercią. Serio. Nie wiem jakie jest wasze zdanie w tym temacie, ale...

Ja też uważam, że są gorsze rzeczy niż śmierć. Szczerze mówiąc wolałabym umrzeć, niż borykać się np z jakąś chorobą, która kompletnie wykluczyłaby mnie z "życia". Ja się raczej samej śmierci nie boję, chociaż na pewno ciężko się pogodzić (o ile to w ogóle możliwe) z faktem, kiedy się wie, że koniec jest bliski, np chorując poważnie.

[Malla]

Napisane przez Connff

Tak naprawdę, to ja nigdy nie rozumiałam lęku przed śmiercią. Serio. Nie wiem jakie jest wasze zdanie w tym temacie, ale...

Nikt tu nie pisze o lęku przed śmiercią, lecz o bólu po stracie ukochanej osoby. O świadomości, że już nigdy się jej nie spotka. To jest przykre.

[Connff]

Napisane przez Malla

Nikt tu nie pisze o lęku przed śmiercią, lecz o bólu po stracie ukochanej osoby. O świadomości, że już nigdy się jej nie spotka. To jest przykre.

Czy jestem bardzo złym człowiekiem, jeśli wcale nie będę odczuwać bólu ani nie będzie mi przykro po śmierci osoby z bliższej rodziny? Bo nie potrafię mimo najszczerszych chęci wykrzesać z siebie ani odrobiny żalu na myśl o tym. Tylko ulgę.

[Malla]

Connf - napisałam "ukochanej", a nie "znienawidzonej, z którą łączą tylko więzy krwi"

[Fubizka]

Napisane przez Connff

Po prostu pokazuję gorsze strony życia, na wypadek jakbyś miała zamiar się smucić . Zresztą wiecie co? Tak naprawdę, to ja nigdy nie rozumiałam lęku przed śmiercią. Serio. Nie wiem jakie jest wasze zdanie w tym temacie, ale...

Ja wiem, co to znaczy prawie stracić matkę i niczego się w życiu bardziej nie boję

Napisane przez Ofelia 20

Chyba za dużo myślisz Masz być sobą i tyle. Poza tym nie wiem jakie Ty masz wyobrażenie tego czarnego humoru, ale ja tu nie widze nic o co można by było się obrazić. W tym co napisałaś nie widzę żadnego powodu dla którego miałabyś być zła na siebie. Po co masz udawać kogoś kim nie jesteś i sztucznie się zachowywać, nie musisz się ogarniać, bo nikomu przykrości nie robisz, ani nie obrażasz. No chyba, że ktoś jest przewrażliwiony na swoim punkcie, ale to już jego problem
Jaki z tego wniosek? Nie analizuj tyle

Szczerze mówiąc, to ja w ogóle tego nie skumałam

Napisane przez Malla

Nikt tu nie pisze o lęku przed śmiercią, lecz o bólu po stracie ukochanej osoby. O świadomości, że już nigdy się jej nie spotka. To jest przykre.

No właśnie...

Napisane przez Connff

Czy jestem bardzo złym człowiekiem, jeśli wcale nie będę odczuwać bólu ani nie będzie mi przykro po śmierci osoby z bliższej rodziny? Bo nie potrafię mimo najszczerszych chęci wykrzesać z siebie ani odrobiny żalu na myśl o tym. Tylko ulgę.

Co będziesz czuła, to zobaczysz dopiero po fakcie. Wcześniej tego po prostu nie wiesz, może Ci się tylko wydawać, uwierz mi.

[Connff]

Napisane przez Malla

Connf - napisałam "ukochanej", a nie "znienawidzonej, z którą łączą tylko więzy krwi"

A, fakt. Cały czas myślę stereotypowo. Ale nawet nie chodzi tu o nienawiść. Bardziej rozżalenie z racji ironii losu.

Napisane przez Fubizka

Ja wiem, co to znaczy prawie stracić matkę i niczego się w życiu bardziej nie boję

Co będziesz czuła, to zobaczysz dopiero po fakcie. Wcześniej tego po prostu nie wiesz, może Ci się tylko wydawać, uwierz mi.

Naprawdę?? Ja też... Trzy lata temu. To były najgorsze chwile w moim życiu, zwłaszcza że cała rodzina wylądowała na mojej głowie i musiałam zgrywać twardą. Nigdy więcej...

Ano fakt.

[elvegirl]

kimi - rozumiem potrzebę rozwoju zawodowego, ale uważaj, żeby Cię ambicja nie zarżnęła.

Napisane przez Connff

Czy jestem bardzo złym człowiekiem, jeśli wcale nie będę odczuwać bólu ani nie będzie mi przykro po śmierci osoby z bliższej rodziny? Bo nie potrafię mimo najszczerszych chęci wykrzesać z siebie ani odrobiny żalu na myśl o tym. Tylko ulgę.

"Osoba z bliskiej rodziny" niekoniecznie jest synonimem "bliskiej osoby".

Znam to co czujesz, przeżyłam, nie uważam się za złego człowieka.

Napisane przez Fubizka

Ja wiem, co to znaczy prawie stracić matkę i niczego się w życiu bardziej nie boję

Też wiem, masakra. Zdaję sobie sprawę z tego, że to nastąpi i słabo mi na myśl o tym, mimo że nie jesteśmy jakoś silnie ze sobą związane. Nie wiem jakim cudem ogarnę życie codzienne jak jej zabraknie.

Napisane przez Fubizka

Szczerze mówiąc, to ja w ogóle tego nie skumałam

Ja też, temu się nie wypowiadałam

Napisane przez Fubizka

Co będziesz czuła, to zobaczysz dopiero po fakcie. Wcześniej tego po prostu nie wiesz, może Ci się tylko wydawać, uwierz mi.

Niektóre rzeczy się wie, niestety.

[Malla]

Connff - nie jesteś złym człowiekiem, ani z tego, ani z innego powodu.

[Connff]

Może w zeszłym życiu byłam. Hłe hłe

[Malla]

W ubiegłym życiu byłaś mrówką i teraz mścisz się na tych, którzy sprawdzali, czy wyjdziesz spod podeszwy buta

[Connff]

Moja skuteczność jest zatem bliska zeru .

[Malla]

Stąd w Tobie tyle frustracji i napięcia

[Connff]

Jakbyś grała główną rolę w telenoweli, jaką jest moje życie, to byś wiedziała .

Nie no, właśnie się śmieję, że mam dziś podejrzanie dobry humor i optymistyczne podejście do życia. A nikt nie dosypał mi niczego do kawy .

[Malla]

Napisane przez Connff

Nie no, właśnie się śmieję, że mam dziś podejrzanie dobry humor i optymistyczne podejście do życia. A nikt nie dosypał mi niczego do kawy .

Nie martw się, przejdzie

[Connff]

No mam nadzieję. W jakim świetle to mnie stawia przecież, aż wstyd .

Postanowiłam, że od kwietnia moje życie zmienia się na lepsze. I co, niech tylko ktoś spróbuje mi zabronić. Pfff!

[Malla]

Może zaczęło się 2 dni wcześniej?

[Fubizka]

Napisane przez elvegirl

Też wiem, masakra. Zdaję sobie sprawę z tego, że to nastąpi i słabo mi na myśl o tym, mimo że nie jesteśmy jakoś silnie ze sobą związane. Nie wiem jakim cudem ogarnę życie codzienne jak jej zabraknie.

Ja sobie nie wyobrażam świata po takiej sytuacji, nawet nie chcę o tym myśleć, bo miałam przedsmak i to był koszmar, jakiego nigdy się nie spodziewałam zaznać.

[Ofelia 20]

Napisane przez Connff

Czy jestem bardzo złym człowiekiem, jeśli wcale nie będę odczuwać bólu ani nie będzie mi przykro po śmierci osoby z bliższej rodziny? Bo nie potrafię mimo najszczerszych chęci wykrzesać z siebie ani odrobiny żalu na myśl o tym. Tylko ulgę.

Moja babcia zmarła niecały rok temu. Szczerze mówiąc, nie czułam straty. No cóż nigdy nie miałyśmy dobrych relacji. Przykre to jest, ale nic nie poradzę, była mi w sumie obca, chociaż mieszkała 5 ulic dalej.

Napisane przez Fubizka

Szczerze mówiąc, to ja w ogóle tego nie skumałam

No ja też nie widzę problemu Dlatego uważam, że kimi za dużo analizuje ot co

[kimi1000]

Napisane przez Ofelia 20

Chyba za dużo myślisz Masz być sobą i tyle. Poza tym nie wiem jakie Ty masz wyobrażenie tego czarnego humoru, ale ja tu nie widze nic o co można by było się obrazić. W tym co napisałaś nie widzę żadnego powodu dla którego miałabyś być zła na siebie. Po co masz udawać kogoś kim nie jesteś i sztucznie się zachowywać, nie musisz się ogarniać, bo nikomu przykrości nie robisz, ani nie obrażasz. No chyba, że ktoś jest przewrażliwiony na swoim punkcie, ale to już jego problem
Jaki z tego wniosek? Nie analizuj tyle

To jest właśnie jeden z problemów kobiet, rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze. Czasami się to przydaje, ale w wiekszości codziennych, życiowych sytuacji, jest bezużyteczne, zabiera czas i dobry humor

Masz rację. Dużo ostatnio analizuję, przemyślam wszystko, mam stąd milion wątpliowości, podważam moje postawy. Dochodze potem do różnych wniosków.

Napisane przez Ofelia 20

Ja też uważam, że są gorsze rzeczy niż śmierć.

Z tym się zgodzę. Śmierć którego z członków dalszej rodziny, nie byłaby tak bolesna, jak takie rzeczy, jak choroba, problemy zawodowe, w życiu prywatnym. Nie wyobrażam sobie śmierci któegoś z rodziców.

Napisane przez Ofelia 20

Szczerze mówiąc wolałabym umrzeć, niż borykać się np z jakąś chorobą, która kompletnie wykluczyłaby mnie z "życia". Ja się raczej samej śmierci nie boję, chociaż na pewno ciężko się pogodzić (o ile to w ogóle możliwe) z faktem, kiedy się wie, że koniec jest bliski, np chorując poważnie.

Ciężkio powiedzieć, nie wiem, jak wielką mam wolę życia, żeby zrezygnować z walki w takiej sytuacji. Jak pomyśle o bankructwie, czy innych problemach, to przychodzi mi do głowy, że lepiej byłoby wziąć sznur i na drzewo.

Napisane przez Malla

Może zaczęło się 2 dni wcześniej?

Elve - pierwszy najgorszy tydzień mam za sobą, wiem, że lepiej nie będzie, ale wiem, że podołałam. Po rozmowie z szefem dochodzimy do pewnych wniosków, jak usprawnić i ułatwić moją pracę. Początkowo brałam jego pomysły, jako deprymujące, ale przyznałam mu rację. Nie muszę sobie zaprzątac wszystkim głowę, mogę sobie ułatwiać pracę, a nie zajmowac myśli śmieciami. i to wcale mnie nie deprymuje, bo przy takim nawale pracy, nie jest to po prostu możliwe. Ułatwienia są normalne. Zresztą on bierze pod uwagę, że nie dałabym sobie rady. Nie przekreśla to mojej pracy w tej firmie.

[enjoy89]

Napisane przez kimi1000

Nie wyobrażam sobie śmierci któegoś z rodziców.

Ja też... Nawet nie chcę o tym myśleć...

Mój dziadek zmarł jakieś 2 lata temu, i też strasznie nie przeżywałam jego śmierci - nie byłam z nim blisko, mimo że z nim mieszkałam. Jedyne co sobie zarzucałam, to że nie byłam dla niego zbyt dobra, nie opiekowałam się nim jak należy, nie wciskałam w niego jedzenia kiedy nie chciał nic jeść (zmarł na raka płuc). Cały czas miałam w głowie to jaki był dla moich rodziców, jaki miał ciężki charakter i jak ciężko było się z nim dogadać przez te wszystkie lata, mimo że później często żartował i nie był złym człowiekiem, to i tak miałam jakiś uraz do niego. A jak zmarł to się obwiniałam, że byłam złą wnuczką dla niego (bo fakt - byłam), ale nie wpłynęło to jakoś specjalnie na moje życie. Rok później zmarł mój drugi dziadek i tutaj w ogóle przeszło to dla mnie bez żadnych emocji... przykro było, ale to tyle.



A ja dzisiaj sobie wyszłam i wróciłam do domu po paru drinkach. Grzeczna się robię


Muahaha nie mogę z psa mojej siostry dziewczyny
Ona zawsze śpi u mojej siostry w pokoju, ma tam swoje posłanko. I wczoraj wieczorem zaczęła latać tam mucha, więc pies się wystraszył i uciekł stamtąd. A potem w ogóle jakieś cyrki robiła, że najpierw z mojego pokoju bała się wyjść, potem jak zeszła na dół tak już nie chciała wyjść na górę, potem wyszła na chwilę na zewnątrz jak paliłyśmy to nie chciała wejść o domu no i siostra muchę zabiła, ale ta dalej się boi. Okazało się, że całą noc spała na dole w łazience (bo drzwi do łazienki były uchylone) jak zeszłam rano na dół i poszłam zapalić to znowu nie chciała wejść do domu, a potem szybciochem wbiegła do mojego pokoju rozglądając się do góry. Haha nie mogę normalnie, to już nie jest zwykły strach, to jakaś fobia



A i takie pytanie w ogóle nie w temacie, ale co mnie ostatnio zastanawia... w sensie, nie że jakoś zwracam na to uwagę czy jest to dla mnie ważne, ale Czy nie wydaje wam się, że nieśmiali faceci są zazwyczaj nieśmiali dlatego, że mają kompleksy na punkcie swojego przyrodzenia? Że ci, którzy mają tam co nie co, są pewni siebie, a którzy nie... no same wiecie?