Bezdzietne z wyboru / Nie chcę mieć dzieci cz II

[Luba]

Napisane przez zakonna

No sorry Luba i Golgie, ale tak to właśnie działa po śmierci zwierzęcia, które się kocha. Człowiek przechodzi traumę i żałobę, która ma takie same etapy jak żałoba po ludziach. Więc argument z tyłka wyciągnięty w tym przypadku. I nie, nie piszę z doświadczenia własnego, jeszcze na szczęście nie. Ale są normalne opracowania naukowe na ten temat. Są też bardzo ciekawe badania, w których naukowcy opisali, że w czasie zabawy i głaskania psa, wytwarza się oksytocyna zarówno u właściciela jak i zwierzęcia. Wiecie chyba co to jest oksytocyna.

Ależ ja nie przeczę temu, że po śmierci psa przeżywa się żal. Ja się pytam, czy ten żal czy trauma po śmierci ukochanego psa jest taki sam jak po śmierci ukochanej mamy/taty/dziecka.
Jesteś w stanie powiedzieć, że tak samo długo będziesz cierpieć po stracie psa i wieloletniego partnera?
nie, po prostu.

[zakonna]

Taki sam, działają takie same mechanizmy. jesteś w żałobie tak samo, te same etapy przechodzisz. Nie napisałam żal i doskonale o tym wiesz.

[favianna]

Napisane przez _Tinkerbell

u mnie jest 8 dzieci i 2 rodziców +mąż i dziecko jednej z córek. I dlaczego ja mam pomagać i łożyć na taką rodzinę? wolę iść do biedry czy tesco i kupić 50 kg karmy i zawieźć do schroniska

Ja to rozumiem, mi po prostu z perspektywy czasu tych dzieciakow zal strasznie. Oni wszyscy sie wstydzili tego jak zyja. Dziewczyny zero poczucia wlasnej wartosci, co widac ze pozachodzily mlodo w ciaze bez szans na normalna rodzine z normalnymi facetami. Kilkoro z nich zniknelo i sie nie pokazuja tam wiecej, jakby uciekli i nie chcieli sie przyznawac.
Ale pamietam tez ze zycie z nimi bylo czasami uciazliwe.

[201712071518]

Napisane przez favianna

Widzisz, ja nie jestem w temacie ochrony zwierzat. Jesli jestes i masz dostep do jakiegos oficjalnego raportu, linka to wrzuc zrodlo.
Rzucilas ciezkim tekstem o czolowce w Europie to sie zastanawiam skad ta opinia. Ja nie bronie ie ze niby idelana, ale ta czolowka mi sie kloci z tym co widze. Jest jeszcze mozliwe ze chodzi o Irlandie Polnocna, a to duza roznica.

mam na laptopie dane z ISPCA (http://www.ispca.ie/) - jak dotre do domu to wrzuce.
Ciężko jest znależć konkretne zestawienie a'la wikipedia, bo ''abuse for animals'' to tak szerokie pojęcie, że np rzeź delfinów czy corrida w krajach gdzie jest to praktykowane jest normalnym sportem, a przez społecznośc międzynarodową odbierana jest jako okrucieństwo. Podobnie jak np zoofilia - która w Niemczech zostala zdlegalizowana dopiero w 2013 roku. i dlatego Japonia w niektórych ''rankingach'' jest na pierwszym miejscu światowych krzywdzicieli zwierząt - mimo, że zjawisko bezdomności czy znęcania się nad zwierzętami domowymi tam nie istnieje.

Tak na szybko
http://www.rawr.ie/book/export/html/924
http://www.politics.co.uk/opinion-fo...f-animal-cruel ( to o UK, ale tendencje są podobne)

a tu irlandzka odpowiedź: dlaczego dzieci krzywdza zwierzęta?
http://www.dspca.ie/index.jsp?p=126&n=195&a=337

[Luba]

Napisane przez zakonna

Taki sam, działają takie same mechanizmy. jesteś w żałobie tak samo, te same etapy przechodzisz. Nie napisałam żal i doskonale o tym wiesz.

Tak, przechodzisz takie same etapy ale z mniejszym natężeniem i krócej i o tym cały czas piszę. nie dotyka cię to tak jak śmierć ukochanego człowieka.

[Kusum]

Uważam, że za dzieci powinni ponosić odpowiedzialność rodzice. Jeśli ich nie ma (umarli, zginęli, są chorzy) to rozumiem. Ale takich żuli co się mnożą po pijaku powinno się kastrować. I na to chętnie dam Tak jak na sterylizację zwierząt.

[invisible_01]

Napisane przez Luba

Tak, przechodzisz takie same etapy ale z mniejszym natężeniem i krócej i o tym cały czas piszę. nie dotyka cię to tak jak śmierć ukochanego człowieka.

A może nie wypowiadaj się za wszystkich? Ja swojego psa kochałam bardzo i przeżywałam żałobę po nim tak samo jak po dziadku. Rodziców na szczęście nadal mam, ale śmierć psa była dla mnie jak śmierć człowieka. Mimo że minęło wiele lat nadal mi smutno na myśl o nim i tęsknię za nim. Więc nie demonizuj, że tak jest jak uważasz i już.

Pewnie zaraz będzie, że ktoś współczuje mojemu dziadkowi, że był na równi z psem itp, więc możecie tego nie pisać, bo potraktuję to jakby już zostało napisane

[Kusum]

Napisane przez Luba

Tak, przechodzisz takie same etapy ale z mniejszym natężeniem i krócej i o tym cały czas piszę. nie dotyka cię to tak jak śmierć ukochanego człowieka.

Nie straciłam jeszcze żadnego zwierzęcia, więc nie wiem jak będę to przeżywać. Sądzę, że nie mniej niż człowieka.

[zakonna]

Luba wie najlepiej co inni przeżywają... Owszem, można z takim samym natężeniem przeżywać co śmierć ludzkiego członka rodziny. A można nawet, o zgrozo, przeżywać bardziej śmierć psa niż babci, którą się kochało ale widywało cztery razy w roku.
Oksytocynę Luba wygodnie pominęła milczeniem bo nijak się nie wpisuje w jej obraz relacji ludzko-zwierzęcych.

[Luba]

Napisane przez invisible_01

A może nie wypowiadaj się za wszystkich? Ja swojego psa kochałam bardzo i przeżywałam żałobę po nim tak samo jak po dziadku. Rodziców na szczęście nadal mam, ale śmierć psa była dla mnie jak śmierć człowieka. Mimo że minęło wiele lat nadal mi smutno na myśl o nim i tęsknię za nim. Więc nie demonizuj, że tak jest jak uważasz i już.

Pewnie zaraz będzie, że ktoś współczuje mojemu dziadkowi, że był na równi z psem itp, więc możecie tego nie pisać, bo potraktuję to jakby już zostało napisane

Napisane przez Kusum

Nie straciłam jeszcze żadnego zwierzęcia, więc nie wiem jak będę to przeżywać. Sądzę, że nie mniej niż człowieka.

Napisane przez zakonna

Luba wie najlepiej co inni przeżywają... Owszem, można z takim samym natężeniem przeżywać co śmierć ludzkiego członka rodziny. A można nawet, o zgrozo, przeżywać bardziej śmierć psa niż babci, którą się kochało ale widywało cztery razy w roku.
Oksytocynę Luba wygodnie pominęła milczeniem bo nijak się nie wpisuje w jej obraz relacji ludzko-zwierzęcych.

Luba po prostu zna takie sytuacje niestety. I nie zna Luba ani nie słyszała o nikim, kto po ukochanym psie płakałby tak samo lub bardziej jak po ukochanym mężu/dziecku/matce/ ojcu.
Była mowa o zwierzeciu jako o członku rodziny, najbliższej jak domniemałam. A nie o ludziach w Afganistanie lub o rodzinie, której praktycznie nie znamy.


Oksytocynę pominęłam, bo nie ma związku z tematem. Owszem wydziela się w różnych sytuacjach ale nie wiążą się te sytuacje ze stratą.

[zakonna]

Oksytocyna powoduje emocjonalne przywiązanie ergo rozpacz po utracie. ten sam mechanizm co pomiędzy dzieckiem a matką. Więc to jest w temacie.
Ty znasz ze swojego doświadczenia, na szczęście twoje doświadczenie nie jest wzorcem z Sevres więc inni ludzie mogą mieć inne doświadczenia. I będą one tak samo ważne i prawdziwe jak twoje.

[invisible_01]

Napisane przez Luba

Luba po prostu zna takie sytuacje niestety. I nie zna Luba ani nie słyszała o nikim, kto po ukochanym psie płakałby tak samo lub bardziej jak po ukochanym mężu/dziecku/matce/ ojcu.

Aha, czyli czego Luba nie zna lub o czym nie słyszała, to nie istnieje

[Luba]

Napisane przez zakonna

Oksytocyna powoduje emocjonalne przywiązanie ergo rozpacz po utracie. ten sam mechanizm co pomiędzy dzieckiem a matką. Więc to jest w temacie.
Ty znasz ze swojego doświadczenia, na szczęście twoje doświadczenie jest wzorcem z Sevres więc inni ludzie mogą mieć inne doświadczenia. I będą one tak samo ważne i prawdziwe jak twoje.

Napisane przez invisible_01

Aha, czyli czego Luba nie zna lub o czym nie słyszała, to nie istnieje

A więc popytaj matki które straciły ukochane zwierzęta i dzieci strata kogo była bardziej dotkliwa. Albo nawet łatwiej, teoretrycznie zapytaj matki i jednocześnie posiadaczki ukochanych zwierzątek, po kim by bardziej płakały i czyja śmierć byłaby dla nich bardziej dotkliwa. To przeciez proste, popytać innych ludzi. Możesz nawet założyć wątek na mzk, nic łatwiejszego.
Możecie dodać do tego popytanie ludzi, którzy stracili ukochane zwierzątka i partnerów. Lub spytać nastoletnie dzieci czyja śmierć będzie dla nich bardziej dotkliwa, ukochanego zwierzątka czy mamy.

Ja się nie mam i nie miałam zamiaru tu sie wykłocać , naprawdę wystarczy porotzmawiać z ludzmi, żyć bez klapek na oczach a zobaczycie to co ja.

[201803111829]

Haha, no sorry Luba, ja kochałam mojego psa DUŻO bardziej, niż mojego ojca, z którym do 10 roku życia miałam idealny kontakt a potem się zżulił i rozgaduje cuda o mnie i mojej mamie. Zawsze się mówi, że pies zdycha a człowiek umiera. No więc nie. U mnie na odwrót. Mój pies umarł w domu, szczęśliwy, choć bardzo cierpiała (na dzień później było zaplanowane uśpienie, żeby się biedaczka nie męczyła, również weterynarz miał przyjechać do domu), w swoim koszyku, przyszła się do mnie pożegnać przed wyjściem do szkoły, i wiedziałam, że to już ten dzień. do szkoły nie poszłam, tylko leżałam obok. Płakałam. Aż po prostu wzięła kilka głębokich wdechów, i umarła. Serce przestało bić.
A mój ojciec? Jest tylko nic nie wartym żulem, który chla na potęgę, żebrze, mieszka w melinie, nie ma ogrzewania, ubrań, pieca, jedzenia. I zdechnie w tej melinie, sam, i zapewniam Cię Luba, że ani ja, ani siostra, ani moja mama na pogrzeb nie pójdziemy. Co zimę mam nadzieję, że to już, że może w tym miesiącu.
I co, po kim powinnam bardziej płakać? Po psie, który był ze mną 10 lat, czy po ojcu, który był idealnym ojcem przez 10 lat?
A tymczasem do tej pory kiedy myślę o Astrze to mam łzy w oczach, a to było 5 lat temu.

[zakonna]

Wydawało mi się, że to miał być argument, że psów nie można porównać do dzieci bo śmierć się ich inaczej przeżywa. no więc informujemy cię Luba, że tak jak ty przeżyłabyś stratę dziecka, tak my/ja/niektóre z nas przeżyłby stratę psa/kota. Poszukaj innych różnic pomiędzy relacjami pies/dziecko a dorosły bo ten się nie sprawdził jak obiektywna prawda.
I znowu, zobaczymy to co ty? Czyli ty widzisz obiektywnie świat a my mamy klapki na oczach. Ty o tym zdecydowałaś, że nie jest na odwrót?

[201803111829]

Napisane przez Luba

A więc popytaj matki które straciły ukochane zwierzęta i dzieci czyja strata była bardziej dotkliwa. Albo nawet łatwiej, teoretrycznie zapytaj matki i jednocześnie posiadaczki ukochanych zwierzątek, po kim by bardziej płakały i czyja śmierć yłaby dla nich bardziej dotkliwa. To przeciez proste, popytać innych ludzi. Możesz nawet założyć wątek na mzk, nic łatwiejszego.
Możecie dodać do tego popytanie ludzi, którzy stracili ukochane zwierzątka i partnerów. Lub spytać dzieci czyja śmierć będzie dla nich bardziej dotkliwa, ukochanego zwierzątka czy mamy.

Ja się nie mam i nie miałam zamiaru tu sie wykłocać , naprawdę wystarczy porotzmawiać z ludzmi, żyć bez klapek na oczach a zobaczycie to co ja.

ALe Luba, mnie nie obchodzi co kto lubi, ważne, że ja wiem co czuję. Nie mam dzieci i nie będę matką,więc jestem na "niższym levelu" nie poczuję mistycznej więzi, kiedy dziecko będzie ssało mojego cycka i nie ogarnę jakim szczęściem jest pierwsze gówno dziecka, koniec, kropka.
DLA MNIE mój pies jest ważniejszy niż HIPOTETYCZNE dziecko i tak zostanie. zanim miałaś dziecko, to pewnie nie wiem, twój partner byłby dla ciebie ważniejszy, niż np. twoja kuzynka. a przecież kuzynka jest dla ciebie rodziną, krew z krwi, no i co?

[teQiba]

Według mnie jest to możliwe, ale jeżeli ktoś aż tak przywiązuje się do zwierzęcia, że jego śmierć przeżywa na równi ze śmiercią własnej matki - to z relacjami rodzinnymi ewidentnie było coś nie tak.

[201803111829]

Napisane przez Luba

Ja się nie mam i nie miałam zamiaru tu sie wykłocać , naprawdę wystarczy porotzmawiać z ludzmi, żyć bez klapek na oczach a zobaczycie to co ja.

a może to ty masz klapki na oczach i widzisz wszystko przez pryzmat didka mojego ukochanego najwspanialszego? polecam zastanowienie się.

[teQiba]

Napisane przez _Tinkerbell

Haha, no sorry Luba, ja kochałam mojego psa DUŻO bardziej, niż mojego ojca, z którym do 10 roku życia miałam idealny kontakt a potem się zżulił i rozgaduje cuda o mnie i mojej mamie. Zawsze się mówi, że pies zdycha a człowiek umiera. No więc nie. U mnie na odwrót. Mój pies umarł w domu, szczęśliwy, choć bardzo cierpiała (na dzień później było zaplanowane uśpienie, żeby się biedaczka nie męczyła, również weterynarz miał przyjechać do domu), w swoim koszyku, przyszła się do mnie pożegnać przed wyjściem do szkoły, i wiedziałam, że to już ten dzień. do szkoły nie poszłam, tylko leżałam obok. Płakałam. Aż po prostu wzięła kilka głębokich wdechów, i umarła. Serce przestało bić.
A mój ojciec? Jest tylko nic nie wartym żulem, który chla na potęgę, żebrze, mieszka w melinie, nie ma ogrzewania, ubrań, pieca, jedzenia. I zdechnie w tej melinie, sam, i zapewniam Cię Luba, że ani ja, ani siostra, ani moja mama na pogrzeb nie pójdziemy. Co zimę mam nadzieję, że to już, że może w tym miesiącu.
I co, po kim powinnam bardziej płakać? Po psie, który był ze mną 10 lat, czy po ojcu, który był idealnym ojcem przez 10 lat?
A tymczasem do tej pory kiedy myślę o Astrze to mam łzy w oczach, a to było 5 lat temu.

O właśnie - dałaś przykład na potwierdzenie moich słów.
A myślę, że Luba mówi o zdrowych relacjach - więc jak zwykle rozmawiacie o czym innym.

[zakonna]

Lub stwierdziła, że ludzi od zwierząt odróżnia stosunek innych ludzi do śmierci owych zwierząt. I to nie jest prawda obiektywnie. Więc argument jest bez sensu.

[201803111829]

Napisane przez teQiba

O właśnie - dałaś przykład na potwierdzenie moich słów.
A myślę, że Luba mówi o zdrowych relacjach - więc jak zwykle rozmawiacie o czym innym.

Luba mówi o hipotetycznych sytuacjach, które MOGĄ się stać. A ja mówię o takiej, która się już stała. I daję doskonały przykład że można cierpieć po śmierci psa czy kota bardziej niż po stracie członka rodziny. I to nie jest tak, że on zostawił nas kiedy byłam malutka i się wypiął. Ttlko zostawił nas, gdy ja miałam lat 10 i powiedział wprost, że woli życie z wódką niż z rodziną. A przez 10 lat było świetnie, mieszkaliśmy razem, więc wg Luby powinnam mu wspaniałomyślnie wybaczyć 10 lat upokorzeń i jeszcze pewnie pomagać. I jak tak mogę mówić, przecież to mój ojciec!

[Luba]

Napisane przez teQiba

Według mnie jest to możliwe, ale jeżeli ktoś aż tak przywiązuje się do zwierzęcia, że jego śmierć przeżywa na równi ze śmiercią własnej matki - to z relacjami rodzinnymi ewidentnie było coś nie tak.

no właśnie.
Tak jak pisałam nie mam zamiaru się wykłócać. Tyle w temacie. Jeśli ktoś jeszcze czegoś nie rozumie, lub mylnie rozumie o czym mówię proponuję jeszcze raz poczytać co napisałam

[DariaKom]

Napisane przez wlosomaniaczkaaa

Już widzę to oburzenie na widok dziecka na smyczy. Tfu! Szelek. Nie widziałam, aczkolwiek słyszałam o nich. Kumpel widział taką matkę z dwójką dzieci, każdy się za nią oglądał.

Ja kupiłam takie szelki mojej córce na etapie nauki chodzenia, ale teściowa się tak piekliła, że dziecko na smyczy chcę prowadzać, że dałam sobie siana z szelkami. Poza tym były jakieś mało wygodne i wpijały się w pachy, więc nie było sensu tego kontynuować. Za to widziałam na osiedlu ojca spacerującego z synem na szelkach i bardzo mi się to podobało. Dzieciak bezpieczny i nie walił o glebę za każdym razem ucząc się trudnej sztuki chodzenia

[zakonna]

Zawsze w takich wypadkach polecam zastaowić się czy w wypadku śmierci pieska czy kota rozpaczamy tak samo długo jak po śmierci dziecka/mamy/taty/ ukochanych dziadków i czy ta śmierć jest dla as taką samą traumą.
Ja właśnie w podejściu do rzeczy ostatecznych widzę jednak różnicę między zwierzęciam w rodzinie a członkiem tej rodziny.

Słowa Luby powyżej. Nadal argument się nie broni w obliczu tego, że to nie jest prawda zawsze i dla każdego. Babcia ukochana może być a żałoba po niej krótsza niż po psie, który był z nami wiele lat.

[201803111829]

Napisane przez DariaKom

Ja kupiłam takie szelki mojej córce na etapie nauki chodzenia, ale teściowa się tak piekliła, że dziecko na smyczy chcę prowadzać, że dałam sobie siana z szelkami. Poza tym były jakieś mało wygodne i wpijały się w pachy, więc nie było sensu tego kontynuować. Za to widziałam na osiedlu ojca spacerującego z synem na szelkach i bardzo mi się to podobało. Dzieciak bezpieczny i nie walił o glebę za każdym razem ucząc się trudnej sztuki chodzenia

Ja widziałam na tegorocznym Woodstocku. Myślę, że to dobry pomysł, bo dziecko się nie zawieruszy nigdzie w tłumie.

[invisible_01]

Napisane przez Luba

Tak jak pisałam nie mam zamiaru się wykłócać.

O, i niechaj to będzie puenta tego tematu

A tak w temacie, to czytając książki chociażby Małgorzaty Musierowicz zastanawiam się (oczywiście z przymrużeniem oka), jak wielkie larum by się podniosło, gdyby te książki wydano dopiero teraz Bo tam normą było, że siostra mniejszej dała klapsa czy też mama córce, a potem się tuliły i kochały. A obecnie tyle się mówi, że nawet klaps to przemoc. Ja sama jestem przeciwna klapsom, ale ciekawe jest to, jak wiele się zmieniło w kwestii wychowania dzieci na przestrzeni wcale nie tak wielu lat.

[201803111829]

W ogóle sprawa wózkowawygląda tak: poszłam do tej pani, i mówię, że chcę wyciągnąć rower z piwnicy, a jej wózek zastawia drzwi, więc proszę o odblokowanie i sprowadzenie wózka do piwnicy albo wzięcia go na górę, bo sprawdzałam regulamin i wózek nie może tam stać. Babeczka do mnie, że ona jest sama z dzieckiem i teraz wózka nie sprowadzi do piwnicy, poza tym ona go potem nie wyciągnie sama. No więc wyprowadziłam wózek przed klatkę, wzięłam rower i pojechałam, wózek został przed klatką, ciekawe kiedy zczai

[favianna]

Napisane przez _Tinkerbell

W ogóle sprawa wózkowawygląda tak: poszłam do tej pani, i mówię, że chcę wyciągnąć rower z piwnicy, a jej wózek zastawia drzwi, więc proszę o odblokowanie i sprowadzenie wózka do piwnicy albo wzięcia go na górę, bo sprawdzałam regulamin i wózek nie może tam stać. Babeczka do mnie, że ona jest sama z dzieckiem i teraz wózka nie sprowadzi do piwnicy, poza tym ona go potem nie wyciągnie sama. No więc wyprowadziłam wózek przed klatkę, wzięłam rower i pojechałam, wózek został przed klatką, ciekawe kiedy zczai

no coz, znajac nasz kraj moze sie okazac za chwile ze twoja sasiadka juz nie ma wozka...

[Shar14]

Napisane przez favianna

no coz, znajac nasz kraj moze sie okazac za chwile ze twoja sasiadka juz nie ma wozka...

Też bym się tego spodziewała.

Wysłane z mojego HTC Desire 500 przy użyciu Tapatalka

[pffe]

Napisane przez favianna

no coz, znajac nasz kraj moze sie okazac za chwile ze twoja sasiadka juz nie ma wozka...

i bardzo dobrze, to, że ma dziecko nie czyni jej świętą krową.