Pracy szukamy, ciągle się wspieramy i nigdy nie poddamy! cz. XIII

[Silvia91]

Napisane przez LadyChatterbox

A ja uwazam, ze warto lapac nawet sklep jesli nie ma sie pieniedzy. Miedzy jedna, a druga praca w korpo mialam pol roku w sklepie i gdy mowilam na rozmowach wprost ze tak pracowalam w sklepie bo musialam za cos jesc bylo to zwykle bardzo pozytywnie odbierane. W firmie w ktorej obecnie pracuje rekruterka powiedziala mi juz po zatrudnieniu ze dla nich to byl duzy plus bo widzieli ze jestem obrotna i ze sobie w zyciu radze,a oni szukali pracownika ktory sobie poradzi w roznych sytuacjach i sam sie wykaze.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

Czyli w niektórych firma może to być wartością dodaną. Mnie parę osób nastraszyło, że mogę potem "wyjść z branży" i nikt nie będzie chciał zatrudnić kogoś z przerwą

[ParasolkaMaryPoppins]

A ja czekam sobie teraz na odpowiedzi z dwóch firm. Pożyjemy, zobaczymy.

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

A jak długo zdarzało Wam się czekać na zaproszenie na rozmowę? U mnie bywało bardzo różnie. Mój rekord to kilka godzin po wysłaniu przeze mnie Cv, ale zdarzało się, że odzywali się w tydzień po, albo i jeszcze później, np. 2 tygodnie po.

[Silvia91]

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079615]Łatwo się mówi komuś, kogo niesprawiedliwość albo nie dotyczy, albo już przestał ją zauważać, bo się przyzwyczaił do tego, że w jego zakładzie jest kijowo, i przyjął to za normę.[/QUOTE]
Bardzo możliwe, że tak jest. Wiesz, staram się zrozumieć każdego, bo różnie jest w życiu, każdy ma jakieś dupiate sytuacje życiowe, ale uważam, że to wszystko nie zezwala komuś na dowalanie drugiej osobie czy jakieś zaczepianie w niestosowny sposób. Ale ok. Było minęło, napisałam co o tym myślę.

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079615]Ty sobie nie wyrzucaj, że nie wytrzymałaś i odeszłaś. Miejsce pracy to nie obóz przetrwania, na którym testuje się wytrzymałość fizyczną i psychiczną. Pamiętam, jak po ok. pół roku spędzonym na taśmie miałam serdecznie dość i z wielką niechęcią wychodziłam na przystanek (mieliśmy dowóz firmowy). Myślałam, że może spędzę tam rok, ale pod koniec roku były zwolnienia, no i stałam się jednym z takich zwolnionych pracowników.
Kiedy to się stało, poczułam się może nie szczęśliwa, ale odczułam ogromną ulgę, jakbym wydostała się na wolność. Można się przyzwyczaić do pracy na 3 zmiany, ale faktem jest, że to rozregulowuje zegar biologiczny. Jak ja wtedy zazdrościłam tym, co siedzieli w biurze do 15-stej czy 16-stej![/QUOTE]
Odchodząc czy to z poprzedniej czy z ostatniej pracy też czułam ulgę. Jednak w przypadku tej ostatniej nie cieszyłam się tak jak to było w poprzedniej. Czułam też ogromną przykrość i żal do siebie, że się nie sprawdziłam.
Masz rację, że praca to nie obóz przetrwania. Że jak ktoś naprawdę się strasznie wkurza w pracy i sytuacja jest mega męcząca to rozsądnym jest dla niego/niej odejście. Jednak mimo wszystko jakoś czuję do siebie złość, jestem sobą zawiedziona, że nie podołałam po prostu.
Pracy na 3 zmiany nie doświadczyłam, i szacunek dla tych ludzi, którzy w takim systemie pracują. Mogę sobie tylko wyobrazić jakie to męczące dla organizmu.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz
---------- Dopisano o 10:25 ---------- Poprzedni post napisano o 10:01 ---------
[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079615]A ja już myślałam, że tylko ja mam takiego fantastycznego pecha, a inni szybko i sprawnie znajdują nową pracę[/QUOTE]
Pocieszę Cię, nie, nie tylko ty masz

Ten zaszczyt bycia pechowcem nieprzerwanie od kilkunastu lat zostaje przypisany mnie a obecna sytuacja tylko mnie w tym przekonaniu utwierdza

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079615]Pytasz "po co zwodzić" - mnie się wydaje, że to po prostu formułka rekrutacyjnego savoir -vivre'u, i tyle.[/QUOTE]
Jeśli jest tak faktycznie, to chętnie powiedziałabym im wszystkim, żeby takie zasady wsadzili sobie w tyłek

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079615]Coś trzeba takiemu zniecierpliwionemu kandydatowi odpowiedzieć. Ja mam wrażenie, że rekruterzy podchodzą do tego bez emocji i po prostu robią, co im każą i jak im karzą - jak te panie w urzędach pracy, które teoretycznie powinny ludziom pomagać, ale przekładanie teczek i ich zawartości z miejsca na miejsce to dla nich czysta rutyna.
Mamy bardzo niesprawny rynek pracy, i taki jest fakt. Wskaźnik mówiący, ile czasu potrzeba na znalezienie pracy, nie zmienia się od kilku lat, mimo że wskaźnik procentowy bezrobocia zmalał. Mimo (hurra)optymistycznych danych na ten temat, nadal jest to średnio ok. 11-13 miesięcy.[/QUOTE]

---------- Dopisano o 12:21 ---------- Poprzedni post napisano o 12:15 ----------
[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079676]Witaj w klubie [/QUOTE]
No to piona!

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079676]A mówi się, że województwo śląskie jest w czołówce województw jeśli chodzi o niski stopień bezrobocia w kraju.
Z własnego doświadczenia mogę jednak powiedzieć, że nie jest tak landrynkowo.[/QUOTE]
Taaaa...

Ja też z własnego doświadczenia mogę to potwierdzić niestety
---------- Dopisano o 12:24 ---------- Poprzedni post napisano o 12:21 ----------
[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079704]A jak długo zdarzało Wam się czekać na zaproszenie na rozmowę? U mnie bywało bardzo różnie. Mój rekord to kilka godzin po wysłaniu przeze mnie Cv, ale zdarzało się, że odzywali się w tydzień po, albo i jeszcze później, np. 2 tygodnie po.[/QUOTE]
Też różnie. U mnie najkrócej czekałam jeden dzień po wysłaniu CV, a najdłużej ponad 3 tygodnie po zakończeniu rekrutacji.
---------- Dopisano o 12:26 ---------- Poprzedni post napisano o 12:24 ----------

Napisane przez ParasolkaMaryPoppins

A ja czekam sobie teraz na odpowiedzi z dwóch firm. Pożyjemy, zobaczymy.

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

Napisane przez Silvia91

Odchodząc czy to z poprzedniej czy z ostatniej pracy też czułam ulgę. Jednak w przypadku tej ostatniej nie cieszyłam się tak jak to było w poprzedniej. Czułam też ogromną przykrość i żal do siebie, że się nie sprawdziłam.
Masz rację, że praca to nie obóz przetrwania. Że jak ktoś naprawdę się strasznie wkurza w pracy i sytuacja jest mega męcząca to rozsądnym jest dla niego/niej odejście. Jednak mimo wszystko jakoś czuję do siebie złość, jestem sobą zawiedziona, że nie podołałam po prostu.
Pracy na 3 zmiany nie doświadczyłam, i szacunek dla tych ludzi, którzy w takim systemie pracują. Mogę sobie tylko wyobrazić jakie to męczące dla organizmu.

Ja już słyszałam w przypływie emocji od najbliższych, że to pewnie moja wina, że w żadnej pracy nie wytrwałam długo i po żadnym stażu nie zostałam zatrudniona (z wyjątkiem ostatniego), bo po prostu się obijałam, partaczyłam robotę, itp. Możesz sobie wyobrazić, jaka się czułam skopana i beznadziejna.
Myślę, że to był sposób na zracjonalizowanie sobie faktu, że mając wysokie wykształcenie i nie będąc głupią, można mieć problem z utrzymaniem zatrudnienia. No tak, praca jest, wystarczy iść, porządnie się przyłożyć i będzie cacy. Nie tylko człowieka nie wywalą, ale i docenią, a nawet awansują
Oczywiście, że takie podejście działało, ale 30-40 lat temu. Teraz już nie jest to takie wszystko jednoznaczne.
Co do zarzutów o to, że jestem leniwa - przyznaję się, do pracoholizmu mi daleko, nawet bardzo. Ale jednocześnie mam tak, że jak przez długi czas nie mam co robić (w sensie zawodowym, bo w domu zawsze coś się znajdzie, itd.), to czuję, że mnie nosi, energia we mnie wzbiera, a jak nie ma jej jak spożytkować, to czuje się frustrację. Z kolei jak zabieram się za coś, na czym się znam (w moim przypadku są to tłumaczenia), to bardzo się do tego przykładam, patrzę na każdy detal, a przy tym praktycznie nie muszę się zmuszać do pracy.
Tak, że czy jestem leniwa? Trudno stwierdzić jednoznacznie. Tak czasem czytam wypociny internetowe różnych piewców przedsiębiorczości, że nie mają kogo zatrudniać, a tych, co szukają pracy, wyzywają od leni i roszczeniowców. I tak sobie myślę, że pojęcia "pracowitości" używa się coraz częściej jako przykrywki, pod którą kryje się gotowość do bycia wyzyskiwanym i wykorzystywanym przez swojego "chlebodawcę".
Tak teraz niepoprawnością polityczną poleciałam, ale tak to widzę, a intuicja podpowiada mi, że mogę mieć rację.

Napisane przez Silvia91

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

---------- Dopisano o 10:25 ---------- Poprzedni post napisano o 10:01 ---------


Pocieszę Cię, nie, nie tylko ty masz

Ten zaszczyt bycia pechowcem nieprzerwanie od kilkunastu lat zostaje przypisany mnie a obecna sytuacja tylko mnie w tym przekonaniu utwierdza




Jeśli jest tak faktycznie, to chętnie powiedziałabym im wszystkim, żeby takie zasady wsadzili sobie w tyłek

Wiesz, ja też mam takie momenty, że chętnie bym zadzwoniła do jakiejś firmy do której składałam Cv i nagadała różnych rzeczy odnośnie nieszanowania czasu kandydatów, itp. rzeczy, ale potem sobie myślę, że właściwie to dlaczego ja mam się źle czuć w tej sytuacji? Czy to moja wina, że rekrutacje tak się przeciągają w czasie, albo zadaje się kandydatom dziwne pytania? Czy ja za to odpowiadam? Nie, nie mam w tym żadnej mojej winy. Niech się źle czuje ten, kto jest za to odpowiedzialny. Moje emocje ani niczego nie zmienią, ani mnie nie podtrzymają na duchu.

[Kafkazmlekiem]

Napisane przez Silvia91

Wiem, że to może wygląda na to, że ja się proszę o pracę, wiem, że tak nie powinno się robić. Tylko po prostu mi bardzo zależało na tej pracy, i w ogóle bardzo mi zależy już żeby mieć zatrudnienie.

E tam, wcale nie. To nic złego dowiedzieć się o stan rekrutacji, zwłaszcza, kiedy minął termin odpowiedzi.
A odpisujecie na maile dziękujące Wam za udział?

Napisane przez Silvia91

Zwłaszcza, że ostatnio pisałam tutaj o sytuacji, gdzie oferta była związana powiedzmy z moim doświadczeniem, ale podałam za wysokie wynagrodzenie w stosunku do tego co firma byłaby w stanie mi zaproponować, i prezes stwierdził ,że obawia się, że jak mnie zatrudni to będę szukać pracy za tą stawkę, która podałam i po prostu mu ucieknę.
Nie wiem co myśleć, spróbuję, może się uda, zawsze jakieś pieniądze by były.

Szczerze mówiąc, nie wiązałabym mojej kariery z tym stanowiskiem, widzę siebie w zupełnie innej branży, więc nie patrzyłabym raczej na tą pracę jakoś przyszłościowo tylko jako możliwość zarobku.

To co pisze LadyChatterbox ma spory sens, w sumie taki pracownik może być dobrze postrzegany ale to pewnie i tak zależy wszystko od rekrutera

Już o tym mówiłyśmy, ale to chyba jest najbardziej wkurzające w tym wszystkim. Jakiś koszmar z tymi wynagrodzeniami. Powinien być obowiązek podawania w ogłoszeniu widełek zarobkowych...

Napisane przez Silvia91

Jak zwalniałam się z poprzedniej pracy to powiedziano mi, nie wiem na ile szczerze, że w razie czego mogę wrócić, jak nie na tamtym stanowisku to może znajdzie się miejsce na innym. Nie wiem czy obecnie na pewno byłaby taka możliwość, jednak nawet gdyby była to szczerze mówiąc byłaby to ostatnia rzecz jaką bym zrobiła.


Naprawdę strasznie bym chciała, żeby to wszystko się już skończyło i to szczęśliwie dla nas wszystkich tutaj
Jestem ze Śląska, jednak nie są to Katowice (tu wydaję mi się, że jest bardzo dużo ofert związanych z moim doświadczeniem). Mieszkam w okolicach Podbeskidzia można powiedzieć. A ty w jakim rejonie mieszkasz?

Ja nie miałam takich strasznych sytuacji w moim ostatnim miejscu pracy, chociaż czułam, że już mam serdecznie dość. I odchodząc myślałam, że jak wrócę do Polski, do szukania pracy, to raz dwa mi wszystko łatwo pójdzie i moja poprzednia firma będzie tylko wspomnieniem. A teraz wcale bym nie pogardziła ofertą pracy z ich strony...

Ja jestem z Łodzi i tutaj z mojej branży prawie nie ma ogłoszeń, wszystkie firmy w Warszawie. Ale i tam wcale nie ma jakiegoś szału. Inna sprawa, że ta branża wcale nie jest moim spełnieniem marzeń, więc nie miałabym problemu ze zmianą. A Ty masz daleko do Katowic? Nie rozważasz przeprowadzki albo dojazdów?

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079704]A jak długo zdarzało Wam się czekać na zaproszenie na rozmowę? U mnie bywało bardzo różnie. Mój rekord to kilka godzin po wysłaniu przeze mnie Cv, ale zdarzało się, że odzywali się w tydzień po, albo i jeszcze później, np. 2 tygodnie po.[/QUOTE]

Ja też najkrócej czekałam na zaproszenie na rozmowę nazajutrz po wysłaniu aplikacji

ParasolkaMaryPoppins trzymamy kciuki

[Silvia91]

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079906]Ja już słyszałam w przypływie emocji od najbliższych, że to pewnie moja wina, że w żadnej pracy nie wytrwałam długo i po żadnym stażu nie zostałam zatrudniona (z wyjątkiem ostatniego), bo po prostu się obijałam, partaczyłam robotę, itp. Możesz sobie wyobrazić, jaka się czułam skopana i beznadziejna.[/QUOTE]

Ja usłyszałam coś w stylu, że może po prostu do niczego się nie nadaję i jestem wielką porażką. Także mogę sobie wyobrazić jak się czułaś, gdy mówiono Ci te okropieństwa.

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079906]Myślę, że to był sposób na zracjonalizowanie sobie faktu, że mając wysokie wykształcenie i nie będąc głupią, można mieć problem z utrzymaniem zatrudnienia. No tak, praca jest, wystarczy iść, porządnie się przyłożyć i będzie cacy. Nie tylko człowieka nie wywalą, ale i docenią, a nawet awansują Oczywiście, że takie podejście działało, ale 30-40 lat temu. Teraz już nie jest to takie wszystko jednoznaczne.[/QUOTE]
Dobrze, że udało Ci się zracjonalizować ten fakt. Do mnie to dochodzi, ale nie do końca. Jakoś nie mogę się po prostu z tym pogodzić, że tak właśnie jest.

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079906]Co do zarzutów o to, że jestem leniwa - przyznaję się, do pracoholizmu mi daleko, nawet bardzo. Ale jednocześnie mam tak, że jak przez długi czas nie mam co robić (w sensie zawodowym, bo w domu zawsze coś się znajdzie, itd.), to czuję, że mnie nosi, energia we mnie wzbiera, a jak nie ma jej jak spożytkować, to czuje się frustrację. Z kolei jak zabieram się za coś, na czym się znam (w moim przypadku są to tłumaczenia), to bardzo się do tego przykładam, patrzę na każdy detal, a przy tym praktycznie nie muszę się zmuszać do pracy.
Tak, że czy jestem leniwa? Trudno stwierdzić jednoznacznie. Tak czasem czytam wypociny internetowe różnych piewców przedsiębiorczości, że nie mają kogo zatrudniać, a tych, co szukają pracy, wyzywają od leni i roszczeniowców.[/QUOTE]
Mnie się wydaję, że pojęcie pracowitości jest wielowymiarowe tak naprawdę. Posługując się choćby właśnie Twoim przykładem. To, że jest Ci daleko do pracoholizmu nie wyklucza tego, że jesteś pracowita - bo jak piszesz, przykładasz ogromną uwagę do zajęć, które wykonujesz, w Twoim przypadku są to tłumaczenia. Uważam, że na pracowitość nie składa się jedynie np. ilość zrobionych nadgodzin ale również inne czynniki - właśnie dokładność, sumienność w wykonywaniu obowiązków, przykładanie się do nich i ogólnie traktowanie poważnie swojej pracy.

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079906]I tak sobie myślę, że pojęcia "pracowitości" używa się coraz częściej jako przykrywki, pod którą kryje się gotowość do bycia wyzyskiwanym i wykorzystywanym przez swojego "chlebodawcę".[/QUOTE]
Również czasem odnoszę takie wrażenie niestety

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86079906]Wiesz, ja też mam takie momenty, że chętnie bym zadzwoniła do jakiejś firmy do której składałam Cv i nagadała różnych rzeczy odnośnie nieszanowania czasu kandydatów, itp. rzeczy, ale potem sobie myślę, że właściwie to dlaczego ja mam się źle czuć w tej sytuacji? Czy to moja wina, że rekrutacje tak się przeciągają w czasie, albo zadaje się kandydatom dziwne pytania? Czy ja za to odpowiadam? Nie, nie mam w tym żadnej mojej winy. Niech się źle czuje ten, kto jest za to odpowiedzialny. Moje emocje ani niczego nie zmienią, ani mnie nie podtrzymają na duchu.[/QUOTE]
Fajnie, że masz zdrowe podejście do tej sytuacji.
Ja z kolei chyba jestem zbyt krytyczna wobec siebie, i po prostu zaczynam widzieć wszędzie swoją winę w tym wszystkim. No bo jakbym była najlepsza z tych wszystkich kandydatów to przecież by mnie przyjęli. Jakbym dobrze odpowiedziała na te pytania to chcieliby mnie zatrudnić.

[samotny_t]

Napisane przez agnyska81

Teraz anegdota - moja poprzednia szefowa była nieco ekscentryczna i jak zatrudniała, to miała zawsze dziwny klucz. Zatrudniła faceta z dużą przerwą w pracy w kraju (był w Irlandii przez kilka lat), zatrudniła długowłosego gitarzystę po 50-tce, bo taki wyróżniający się, panią w wieku prawie emerytalnym, bo jej wyglądała na profesjonalną itp. Miała kilka wtop, ale generalnie jej wybory, choć często intuicyjne, były trafione.

Dlaczego przerwa w pracy w Polsce to problem i czyni jego wybór ekscentrycznym? Rozumiem, jeśli pracował w tym czasie w innej branży, ale to wtedy praca w innej branży jest problemem, a nie miejsce jej wykonywania.

[Silvia91]

Napisane przez Kafkazmlekiem

E tam, wcale nie. To nic złego dowiedzieć się o stan rekrutacji, zwłaszcza, kiedy minął termin odpowiedzi.
A odpisujecie na maile dziękujące Wam za udział?

Sama już nie wiem
Ja praktycznie zawsze odpisuję.

Napisane przez Kafkazmlekiem

To co pisze LadyChatterbox ma spory sens, w sumie taki pracownik może być dobrze postrzegany ale to pewnie i tak zależy wszystko od rekrutera

No właśnie wszystko zależy od tego nieszczęsnego rekrutera

Napisane przez Kafkazmlekiem

Już o tym mówiłyśmy, ale to chyba jest najbardziej wkurzające w tym wszystkim. Jakiś koszmar z tymi wynagrodzeniami. Powinien być obowiązek podawania w ogłoszeniu widełek zarobkowych...

Dokładnie, wówczas uniknęłoby się masy nieporozumień wynikających z braku takowych widełek.

Napisane przez Kafkazmlekiem

Ja nie miałam takich strasznych sytuacji w moim ostatnim miejscu pracy, chociaż czułam, że już mam serdecznie dość. I odchodząc myślałam, że jak wrócę do Polski, do szukania pracy, to raz dwa mi wszystko łatwo pójdzie i moja poprzednia firma będzie tylko wspomnieniem. A teraz wcale bym nie pogardziła ofertą pracy z ich strony...

Też nie zdawałam sobie sprawy, że to się tak przeciągnie. Myślałam, że pójdzie to zdecydowanie sprawniej. A tu dupa.
Ja nie chciałabym wracać do poprzedniej firmy. Nie o to chodzi, że spaliłam za sobą mosty, że miałam jakieś nieprzyjemne sytuacje itp wręcz przeciwnie. Po prostu byłoby mi chyba niesamowicie głupio.

Napisane przez Kafkazmlekiem

Ja jestem z Łodzi i tutaj z mojej branży prawie nie ma ogłoszeń, wszystkie firmy w Warszawie. Ale i tam wcale nie ma jakiegoś szału. Inna sprawa, że ta branża wcale nie jest moim spełnieniem marzeń, więc nie miałabym problemu ze zmianą. A Ty masz daleko do Katowic? Nie rozważasz przeprowadzki albo dojazdów?

Rozumiem. Z Łodzi to chyba tylko kojarzę firmę kosmetyczną Golden Rose bodajże, mają chyba tam centrum dystrybucyjne Dobrze, że możesz wziąć pod uwagę ewentualne przebranżowienie się, to jednak daje szersze perspektywy zatrudnienia.

Do Kato mam gdzieś z 70 km, przeprowadzka na tym etapie raczej odpada - patrz brak funduszy. Dojazdy - wchodziłoby w grę dojeżdżanie koleją jedynie, która nie jest zbytnio pewnym transportem ostatnimi czasy Zastanawiałam się nad podjęciem tam pracy, jednak jakoś przeraża mnie widmo tych dojazdów, bo kiedyś już miałam z tym styczność i to nic przyjemnego. Wydaje mi się, że z czasem zaczęłoby mi to bardzo przeszkadzać.

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

Napisane przez Silvia91

Ja usłyszałam coś w stylu, że może po prostu do niczego się nie nadaję i jestem wielką porażką. Także mogę sobie wyobrazić jak się czułaś, gdy mówiono Ci te okropieństwa.


Dobrze, że udało Ci się zracjonalizować ten fakt. Do mnie to dochodzi, ale nie do końca. Jakoś nie mogę się po prostu z tym pogodzić, że tak właśnie jest.


Mnie się wydaję, że pojęcie pracowitości jest wielowymiarowe tak naprawdę. Posługując się choćby właśnie Twoim przykładem. To, że jest Ci daleko do pracoholizmu nie wyklucza tego, że jesteś pracowita - bo jak piszesz, przykładasz ogromną uwagę do zajęć, które wykonujesz, w Twoim przypadku są to tłumaczenia. Uważam, że na pracowitość nie składa się jedynie np. ilość zrobionych nadgodzin ale również inne czynniki - właśnie dokładność, sumienność w wykonywaniu obowiązków, przykładanie się do nich i ogólnie traktowanie poważnie swojej pracy.


Również czasem odnoszę takie wrażenie niestety


Fajnie, że masz zdrowe podejście do tej sytuacji.
Ja z kolei chyba jestem zbyt krytyczna wobec siebie, i po prostu zaczynam widzieć wszędzie swoją winę w tym wszystkim. No bo jakbym była najlepsza z tych wszystkich kandydatów to przecież by mnie przyjęli. Jakbym dobrze odpowiedziała na te pytania to chcieliby mnie zatrudnić.

Dużo zajęło mi wypracowanie sobie takiego podejścia i patrzenie na ten problem bardziej wielowymiarowo. Do niedawna bardzo emocjonalnie traktowałam fakt, że miałam problem ze znalezieniem stałej pracy. Też sobie mówiłam, że jestem beznadziejna, że może gdybym była inna, to tego problemu by nie było, a że człowiek siedział w domu, to miał poczucie, że wszyscy wokół pracują, że już się osadzili w życiu zawodowym, a ja tylko jestem wiecznie do tyłu względem nich.
Dalej mam nieco rozchwiane poczucie własnej wartości, ale różnica polega na tym, że mam już tego świadomość, i już tak nie ulegam negatywnym myślom na swój temat, jak również tego, co ode mnie zależy, a na co wpływu nie mam. Najbliższemu otoczeniu (rodzicom, rodzeństwu, dalszym krewnym, współmałżonkom) nieraz to ostatnie ciężko wytłumaczyć, a że często mają tendencję do obarczania cię winą, że nie uczestniczysz w utrzymywaniu wspólnego gospodarstwa domowego, i człowiek sam ma tendencję do popadanie w poczucie winy (a ja długo miałam, i to duże), to cierpi jeszcze bardziej.
Mogę powiedzieć, że jestem z siebie naprawdę zadowolona, że to wszystko wytrzymałam, nie popadłam w depresję i nie musiałam korzystać z pomocy psychologa. Ale wiem, że u niektórych kończy się to nawet udanymi próbami samobójczymi.

[ParasolkaMaryPoppins]

Jest odzew
Czy któraś z Was pracowała już na systemie Warehouse Management System?

[Silvia91]

Napisane przez ParasolkaMaryPoppins

Jest odzew
Czy któraś z Was pracowała już na systemie Warehouse Management System?

No to super!
Ja miałam styczność z WMS.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

---------- Dopisano o 15:08 ---------- Poprzedni post napisano o 15:02 ----------

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86080168]Dużo zajęło mi wypracowanie sobie takiego podejścia i patrzenie na ten problem bardziej wielowymiarowo. Do niedawna bardzo emocjonalnie traktowałam fakt, że miałam problem ze znalezieniem stałej pracy. Też sobie mówiłam, że jestem beznadziejna, że może gdybym była inna, to tego problemu by nie było, a że człowiek siedział w domu, to miał poczucie, że wszyscy wokół pracują, że już się osadzili w życiu zawodowym, a ja tylko jestem wiecznie do tyłu względem nich.
Dalej mam nieco rozchwiane poczucie własnej wartości, ale różnica polega na tym, że mam już tego świadomość, i już tak nie ulegam negatywnym myślom na swój temat, jak również tego, co ode mnie zależy, a na co wpływu nie mam. Najbliższemu otoczeniu (rodzicom, rodzeństwu, dalszym krewnym, współmałżonkom) nieraz to ostatnie ciężko wytłumaczyć, a że często mają tendencję do obarczania cię winą, że nie uczestniczysz w utrzymywaniu wspólnego gospodarstwa domowego, i człowiek sam ma tendencję do popadanie w poczucie winy (a ja długo miałam, i to duże), to cierpi jeszcze bardziej.
Mogę powiedzieć, że jestem z siebie naprawdę zadowolona, że to wszystko wytrzymałam, nie popadłam w depresję i nie musiałam korzystać z pomocy psychologa. Ale wiem, że u niektórych kończy się to nawet udanymi próbami samobójczymi.[/QUOTE]Szukanie pracy jest ciężką sytuacją. Jeszcze bardziej kiedy nie mamy w tym czasie żadnego zatrudnienia. Ja ogólnie źle to znoszę, nawet chyba bardzo i zazdraszczam, że masz takie zdrowe podejście do tego może też do tego dojrzeję, mam jednak nadzieję, że szybciej znajdę pracę.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

Napisane przez Silvia91

No to super!
Ja miałam styczność z WMS.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

---------- Dopisano o 15:08 ---------- Poprzedni post napisano o 15:02 ----------

Szukanie pracy jest ciężką sytuacją. Jeszcze bardziej kiedy nie mamy w tym czasie żadnego zatrudnienia. Ja ogólnie źle to znoszę, nawet chyba bardzo i zazdraszczam, że masz takie zdrowe podejście do tego może też do tego dojrzeję, mam jednak nadzieję, że szybciej znajdę pracę.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

A to pierwsza taka sytuacja, kiedy szukasz od kilku miesięcy pracy? Wcześniej nie miałaś długich przerw między kolejnymi okresami zatrudnienia?

[Pinakoladka2008]

Dawno mnie tu nie było, ale wracam do gry, nie przedłużyli mi umowy

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[Mocny Akcent]

Napisane przez Pinakoladka2008

Dawno mnie tu nie było, ale wracam do gry, nie przedłużyli mi umowy

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

A jaki podali powód?

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[Silvia91]

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86080681]A to pierwsza taka sytuacja, kiedy szukasz od kilku miesięcy pracy? Wcześniej nie miałaś długich przerw między kolejnymi okresami zatrudnienia?[/QUOTE]


Wcześniej jak szukałam pracy to byłam zatrudniona, chciałam po prostu zmienić dotychczasową. Nigdy nie miałam tak, że szukałam pracy siedząc w domu aż do teraz. Na studiach też udało mi się złapać pracę dosyć szybko i jakoś dotrwałam w tamtej firmie parę lat.

I pewnie dlatego ta obecna sytuacja jest dla mnie pewnym szokiem.

[Pinakoladka2008]

Napisane przez Mocny Akcent

A jaki podali powód?

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

Powód. Powyborcze zmiany

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

Napisane przez Silvia91

Wcześniej jak szukałam pracy to byłam zatrudniona, chciałam po prostu zmienić dotychczasową. Nigdy nie miałam tak, że szukałam pracy siedząc w domu aż do teraz. Na studiach też udało mi się złapać pracę dosyć szybko i jakoś dotrwałam w tamtej firmie parę lat.

I pewnie dlatego ta obecna sytuacja jest dla mnie pewnym szokiem.

Oj, to ja tego szczęścia nie miałam, że w jednym miejscu spędziłam kilka lat. Pewnie jakby inaczej się potoczyło po pierwszym stażu, to może bym się tam zakotwiczyła nawet i do teraz, ale już wtedy nie było na to szans (tzn. obsadzało się po rodzinnych konotacjach).

[Silvia91]

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86080778]Oj, to ja tego szczęścia nie miałam, że w jednym miejscu spędziłam kilka lat. Pewnie jakby inaczej się potoczyło po pierwszym stażu, to może bym się tam zakotwiczyła nawet i do teraz, ale już wtedy nie było na to szans (tzn. obsadzało się po rodzinnych konotacjach).[/QUOTE]


Ja załapałam się do firmy, gdzie w sumie cały czas brakowało ludzi i rąk do pracy. Przyczyniała się głównie do tego niska płaca za dużą odpowiedzialność i szeroki zakres obowiązków no i ludzie rezygnowali.


Zadzwonili mi z firmy, do której nie przypominam sobie, że wysyłałam CV

Sprawdzam w necie, chyba, że źle zrozumiałam, nazwy firmy nie ma pod tym adresem, który mi podano
Jutro mam iść na rozmowę, mam nadzieję, że wrócę z powrotem do domu
To są właśnie skutki wysyłania CV przez portal OLX

Ale co, pójdę, zobaczymy.

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

Napisane przez Silvia91

Ja załapałam się do firmy, gdzie w sumie cały czas brakowało ludzi i rąk do pracy. Przyczyniała się głównie do tego niska płaca za dużą odpowiedzialność i szeroki zakres obowiązków no i ludzie rezygnowali.

A jaka branża? Na produkcjach też często występuje duża rotacja.

[Silvia91]

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86080793]A jaka branża? Na produkcjach też często występuje duża rotacja.[/QUOTE]


Zarazem produkcyjna i logistyczna.

[iwonciaaa]

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86080168]Dużo zajęło mi wypracowanie sobie takiego podejścia i patrzenie na ten problem bardziej wielowymiarowo. Do niedawna bardzo emocjonalnie traktowałam fakt, że miałam problem ze znalezieniem stałej pracy. Też sobie mówiłam, że jestem beznadziejna, że może gdybym była inna, to tego problemu by nie było, a że człowiek siedział w domu, to miał poczucie, że wszyscy wokół pracują, że już się osadzili w życiu zawodowym, a ja tylko jestem wiecznie do tyłu względem nich.
Dalej mam nieco rozchwiane poczucie własnej wartości, ale różnica polega na tym, że mam już tego świadomość, i już tak nie ulegam negatywnym myślom na swój temat, jak również tego, co ode mnie zależy, a na co wpływu nie mam. Najbliższemu otoczeniu (rodzicom, rodzeństwu, dalszym krewnym, współmałżonkom) nieraz to ostatnie ciężko wytłumaczyć, a że często mają tendencję do obarczania cię winą, że nie uczestniczysz w utrzymywaniu wspólnego gospodarstwa domowego, i człowiek sam ma tendencję do popadanie w poczucie winy (a ja długo miałam, i to duże), to cierpi jeszcze bardziej.
Mogę powiedzieć, że jestem z siebie naprawdę zadowolona, że to wszystko wytrzymałam, nie popadłam w depresję i nie musiałam korzystać z pomocy psychologa. Ale wiem, że u niektórych kończy się to nawet udanymi próbami samobójczymi.[/QUOTE]


Bardzo mądrze napisane. Ja po studiach miałam duże kompleksy, bo nie potrafiłam znaleźć pracy. Licencjata robiłam zaocznie ze względu na duże problemy ze zdrowiem, które uniemożliwiły mi codzienne dojazdy i inny tryb nauki. Później na szczęście było lepiej i magisterkę mogłam zrobić w trybie dziennym. Ale zawsze jak ogonek ciągnęło się za mną pytanie: Oczywiście pracowałaś i studiowałaś?
Nie chciało mi się za każdym razem obcym ludziom, a szczególnie potencjalnym pracodawcom opowiadać, jak bardzo się męczyłam ze zdrowiem i jaką drogę przeszłam. Zdawałam sobie sprawę, że nie będzie łatwo, że nie mam doświadczenia, ale planowałam zacząć od jakiegoś stażu, żeby troszkę się wprawić. Nawet ze stażem był problem!
Obeszłam mnóstwo miejsc, gdzie padało wiele obietnic, ale nigdy nic z tego nie wychodziło, bo albo urząd nie miał kasy, albo im wpadał ktoś inny, albo nie mogli zagwarantować zatrudnienia ,,po''. Czułam się BEZNADZIEJNIE. Chodziłam na różne rozmowy, ale nigdy nic z tego nie wynikało. Albo mnie nie wybierali, albo pracodawca okazywał się jakimś szemranym typem i rodzaj pracy mi nie odpowiadał. Raz miałam wrażenie, że już się uda i złapałam Boga za nogi. Miałam możliwość odbycia stażu w swojej branży, później zatrudnienia. Kilka dni z cudownym, wszechwiedzącym dyrektorem, dziennie wracałam zapłakana, chudłam w oczach, wymiotowałam - uciekłam i zrezygnowałam. Dobiło mnie to niesamowicie. Tym bardziej, że wszyscy pytali, docinali. W końcu dostałam staż. Było bardzo fajnie, praca była non stop, nie jak często wszyscy mówili: kilka godzin i Cię puszczą. Działałam normalnie, jak każdy pracownik. Wszyscy byli zadowoleni, pojawiły się głosy, że może dostanę pracę. Nie dostałam Znalazłam pracę w innym miejscu. Mogłabym o tym napisać książkę.
Chaos, chaos, chaos... obrzydliwy chaos. Nieuzasadnione pretensje, ryki, dziwne sytuacje, stres obrzydliwy. Zwolniłam się, bo ciężko było mi funkcjonować. Czułam się jakbym zrzuciła ze swoich pleców, a może i żołądka obrzydliwy kamień. Chociaż wiedziałam, że znowu czeka mnie to szukanie... Nie mogłam tam zostać, nie dałabym rady.
I tak mija czwarty miesiąc poszukiwań. U mnie to chyba od dnia zależy... Czasem wiem, że nie tylko ja tak szukam i w końcu się uda, a innego mam wrażenie, że do niczego się nie nadaję i nic mi się nie uda. Wiem, że to jest skrajne myślenie, ale jak mnie dobija to już na całego. Tłumaczę sobie to wszystko faktem, że muszę unikać stresu, bo niestety choruję na serducho i żołądek i to wszystko się odbija.

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

Napisane przez iwonciaaa

Bardzo mądrze napisane. Ja po studiach miałam duże kompleksy, bo nie potrafiłam znaleźć pracy. Licencjata robiłam zaocznie ze względu na duże problemy ze zdrowiem, które uniemożliwiły mi codzienne dojazdy i inny tryb nauki. Później na szczęście było lepiej i magisterkę mogłam zrobić w trybie dziennym. Ale zawsze jak ogonek ciągnęło się za mną pytanie: Oczywiście pracowałaś i studiowałaś?

Jak wtedy odpowiadałaś na to pytanie? Bo mnie by się cisnęło coś w rodzaju "jak się domyślasz, to po co pytasz". Ale znając siebie, to pewnie uśmiechnęłabym się i pomilczała przez moment, ale zmieniła temat rozmowy, ale tak, by się szanowny rozmówca nie zorientował, że wdepnął w grząski grunt.

Napisane przez iwonciaaa

Nie chciało mi się za każdym razem obcym ludziom, a szczególnie potencjalnym pracodawcom opowiadać, jak bardzo się męczyłam ze zdrowiem i jaką drogę przeszłam. Zdawałam sobie sprawę, że nie będzie łatwo, że nie mam doświadczenia, ale planowałam zacząć od jakiegoś stażu, żeby troszkę się wprawić. Nawet ze stażem był problem!
Obeszłam mnóstwo miejsc, gdzie padało wiele obietnic, ale nigdy nic z tego nie wychodziło, bo albo urząd nie miał kasy, albo im wpadał ktoś inny, albo nie mogli zagwarantować zatrudnienia ,,po''. Czułam się BEZNADZIEJNIE. Chodziłam na różne rozmowy, ale nigdy nic z tego nie wynikało. Albo mnie nie wybierali, albo pracodawca okazywał się jakimś szemranym typem i rodzaj pracy mi nie odpowiadał. Raz miałam wrażenie, że już się uda i złapałam Boga za nogi. Miałam możliwość odbycia stażu w swojej branży, później zatrudnienia. Kilka dni z cudownym, wszechwiedzącym dyrektorem, dziennie wracałam zapłakana, chudłam w oczach, wymiotowałam - uciekłam i zrezygnowałam. Dobiło mnie to niesamowicie. Tym bardziej, że wszyscy pytali, docinali. W końcu dostałam staż. Było bardzo fajnie, praca była non stop, nie jak często wszyscy mówili: kilka godzin i Cię puszczą. Działałam normalnie, jak każdy pracownik. Wszyscy byli zadowoleni, pojawiły się głosy, że może dostanę pracę. Nie dostałam Znalazłam pracę w innym miejscu. Mogłabym o tym napisać książkę.
Chaos, chaos, chaos... obrzydliwy chaos. Nieuzasadnione pretensje, ryki, dziwne sytuacje, stres obrzydliwy. Zwolniłam się, bo ciężko było mi funkcjonować. Czułam się jakbym zrzuciła ze swoich pleców, a może i żołądka obrzydliwy kamień. Chociaż wiedziałam, że znowu czeka mnie to szukanie... Nie mogłam tam zostać, nie dałabym rady.
I tak mija czwarty miesiąc poszukiwań. U mnie to chyba od dnia zależy... Czasem wiem, że nie tylko ja tak szukam i w końcu się uda, a innego mam wrażenie, że do niczego się nie nadaję i nic mi się nie uda. Wiem, że to jest skrajne myślenie, ale jak mnie dobija to już na całego. Tłumaczę sobie to wszystko faktem, że muszę unikać stresu, bo niestety choruję na serducho i żołądek i to wszystko się odbija.

Samo źycie. Chociaż ja akurat nigdy nie miałam tak, że wskutek stresu chudłam w przeciągu krótkiego czasu, czy zaczęły mi wypadać włosy. A wydawało mi się, że ogólnie ze stresem sobie średnio radzę.
Zresztą, każdy jest inny.

[iwonciaaa]

[1=7b876ccefd4157b39b86852 d237c1fcdcf44b9c3_6485007 1d5e54;86081250]Jak wtedy odpowiadałaś na to pytanie? Bo mnie by się cisnęło coś w rodzaju "jak się domyślasz, to po co pytasz". Ale znając siebie, to pewnie uśmiechnęłabym się i pomilczała przez moment, ale zmieniła temat rozmowy, ale tak, by się szanowny rozmówca nie zorientował, że wdepnął w grząski grunt.


Samo źycie. Chociaż ja akurat nigdy nie miałam tak, że wskutek stresu chudłam w przeciągu krótkiego czasu, czy zaczęły mi wypadać włosy. A wydawało mi się, że ogólnie ze stresem sobie średnio radzę.
Zresztą, każdy jest inny.[/QUOTE]


Jeśli ktoś mnie zna, wie jakie miałam problemy. Jeżeli pyta ktoś obcy, albo potencjalny pracodawca, odpowiadam, że sprawy prywatne - zwykle to zamyka usta, albo zwyczajnie nie odpowiadam wcale.
Tak samo planuję, jeśli padnie pytanie o moje zwolnienie się z ostatniej pracy. Tym bardziej, że osoba u której pracowałam jest dość... wpływowa. Wyobrażasz sobie, że facet poszedł do miejsca, gdzie miałam staż, żeby powiedzieć mojej byłej dyrektorce, że z niczym sobie nie radziłam?
Co oczywiście było kłamstwem konkretnym.

[7b876ccefd4157b39b86852d237c1fcdcf44b9c3_64850071d5e54]

Napisane przez iwonciaaa

Jeśli ktoś mnie zna, wie jakie miałam problemy. Jeżeli pyta ktoś obcy, albo potencjalny pracodawca, odpowiadam, że sprawy prywatne - zwykle to zamyka usta, albo zwyczajnie nie odpowiadam wcale.
Tak samo planuję, jeśli padnie pytanie o moje zwolnienie się z ostatniej pracy. Tym bardziej, że osoba u której pracowałam jest dość... wpływowa. Wyobrażasz sobie, że facet poszedł do miejsca, gdzie miałam staż, żeby powiedzieć mojej byłej dyrektorce, że z niczym sobie nie radziłam?
Co oczywiście było kłamstwem konkretnym.

Nie zazdroszczę. I co było później?

[iwonciaaa]

Niesmak... Nie wiem na ile ktokolwiek mu uwierzył, bo przecież byli ze mnie zadowoleni. Teraz tym bardziej jest ciężko, bo musiałam się zarejestrować w urzędzie ze względu na ubezpieczenie. Za każdym razem, kiedy przychodzę na termin, wszyscy wypytują, interesują się.

[ParasolkaMaryPoppins]

Napisane przez Silvia91

No to super!
Ja miałam styczność z WMS.

Doczytałam, że pracowałaś w logistyce i na produkcji, więc obycie w tej branży już masz. Czy robiłaś jakiś kurs na WMS? Czy to trudny do opanowania program?

[Amazoniak]

Napisane przez Rytm12

Chociaż nie dzieje się to codziennie i nie każda osoba zachowuje się w taki sposób. Raczej raz na jakiś czas. Wydaje Ci się, że sytuacja jest ok, a tutaj nagle wyskakują z jakimś kwiatkiem. Nie wiadomo skąd wyskakują z czymś takim. Człowiek się czuje ok, a tutaj nagle ktoś wyskakuje z pistoletem i strzela. Jak z wariatami, nie wiadomo kiedy im obije.

uśmiałam się jak to przeczytałam, bo to dokładnie pokazuje akcje moich koleżanek w pracy Jest kilka dni/tyg ok,a potem nie wiadomo czemu i po co jakieś gierki, fochy, nieodzywanie się, izolowanie mnie, wychodzenie beze mnie na obiady/kawy/herbaty itp a potem znowu jakiś czas ok... i tak w kółko

Napisane przez MissCath

A ja wam jeszcze powiem, że ostatnio mój tato zwolnił się z pracy. Z tej szkoły, w której ja miałam staż. Wprawdzie to miało być tylko takie zajęcie, aby nie siedział w domu, bo emeryturę to ma taką, że naprawdę nie musiałby chodzić do tej pracy, ale tu miał dość pani sekretarz i jej wrednych gierek. Chłop robił wszystko jak należy, a nawet ponadto na stanowisku woźnego, ale i tak coś było źle. Napisał wypowiedzenie z zachowaniem 3 miesięcy wypowiedzenia. Jedyne, co przełożona powiedziała na to, to było "a czy pan się dobrze zastanowił?". Nie warto było i nie dziwię się ojcu, że to zrobił. Zwłaszcza, że mógł sobie pozwolić na odejście.

Wysłane z aplikacji Forum Wizaz

zauważyłam, że zwłaszcza kobiety lubują się w tego typu dziwnych gierkach - przynajmniej takie są moje doświadczenia. Faceci jeżeli coś mają do ciebie to bywają chamscy wprost, prędzej cię z*ebią niż wbiją sztylet w plecy z uśmiechem na ustach

Napisane przez agnyska81

2. I to jest mój główny dylemat...
To ostatnie miejsce, gdzie byłam na rozmowie ma ten minus, że praca wydaje mi się zbyt jednostajna i mało rozwijająca, za to kasa ok i nie ma tyle szarpania się. Jakbym miała opisać komuś, czym się na obecnym stanowisku pracy zajmuję, to lista nie ma końca. Gdyby nie nawał pracy (tzn. gdyby osoby były dwie, a nie jedna), to tak szeroki zakres obowiązków mi bardzo pasuje, lubię takie wyzwania. Ta "nowa" praca to tak dla mnie na 2-3 lata. I co potem?

to pytanie jest również dla mnie ciągle aktualne, bo większość prac po ok 2 latach mnie nudzi/mierzi/nie chce mi się już tam siedzieć/znam środowisko i w która stronę to zmierza (zwykle nieciekawą) itp zwalniam się wtedy, znajduję nową pracę i ...powtarza się ten sam cykl. Dlatego się zastanawiam co musiałabym robić w życiu, żeby się nie zwalniać regularnie

[syklamen]

Dzisiaj oczywiście wszystkie panie były na mnie obrażone. Na moje 'dzień dobry' usłyszałam odpowiedź wypowiedzianą ze złością. Druga pani otwarcie strzeliła na mnie focha (zauważyłam to, gdy przyszłam i zmierzyła mnie od góry do dołu, gdy ją o coś spytałam, to niemiło odpowiedziała i zaczęła mi docinac,) potem, gdy ją o coś poprosiłam to również ze złością odparła, że ona nie ma czasu i nie będzie przerywać tego, co robi, potem przyszła, nie mogła powstrzymać się od dogryzania. Reszta dnia upłynęła w milczeniu, tylko lypaly na niniejszą spode łba. Już nie mówiąc o tym, że znowu przekręcily moje słowa i wymyślily coś innego. Ciągle chodzą, szepczą po kątach, komentują. Nie spotkałam się jeszcze z takim zachowaniem w pracy. Zaczynam doceniać mojego poprzedniego pracodawcę i bylych kolegów.

[Silvia91]

Napisane przez ParasolkaMaryPoppins

Doczytałam, że pracowałaś w logistyce i na produkcji, więc obycie w tej branży już masz. Czy robiłaś jakiś kurs na WMS? Czy to trudny do opanowania program?

Nie pracowałam konkretnie na programie o takiej nazwie, nie wiem nawet czy istnieje takowy jednak miałam styczność z innymi, które są systemami WMS czyli takimi, które zarządzają ruchami magazynu i koordynują jego pracę.
Gdy zaczynałam, nie miałam wcześniej styczności z takimi systemami. Uczyłam się od podstaw.
Ciężko powiedzieć czy takie programy są trudne czy łatwe. Wszystko zależy od samego programu - czy jego interfejs jest czytelny dla użytkownika. Jeśli tak jest, to nauka jest raczej szybka. Choć też zależy to od człowieka. Kwestią jest też wyuczenie się danych komend, transakcji czy też zakładek ww programach, które są potrzebne w takiej pracy. Ja podobno pracowałam na dość skomplikowanych programach (opinia innych) i opanowałam je w stopniu wystarczającym mi do codziennych obowiązków w 2, może 3 miesiące. Nie wiem czy to długo czy krótko. Później uczyłam się bardziej złożonych rzeczy.
Na pewno jest to do wyuczenia nawet nie mając jakichkolwiek podstaw, więc nie ma się co stresować. Jednak nie odpowiem Ci na pytanie czy są łatwe czy trudne, bo to po prostu zależy od samego programu i od człowieka. Dla jednego będzie to pestka dla drugiego czarna magia.


Wysłane z aplikacji Forum Wizaz