Ludzkie zachowania i poglądy, które dziwią. Część 7

[jo@n@]

Napisane przez dacn

niestety w dawnych czasach, czyli jak byłam dzieckiem nie wolno było się NICZYM chwalić, chwalenie sie było bardzo źle postrzegane a na komplementy reagowało sie własnie zaprzeczeniem. Dzieci sie nie chwaliło, chyba że cudze lub nieobecne przy rozmowie. I oczywiście porównywało na zasadzie "ty jestes brzydsza od Kasi" "Czemu nie uczysz sie tak dobrze jak Zosia" i " czemu nie jestes tak grzeczna jak Ania".

Siebie i swiat zaczęłam dostrzegac w lepszych barwach popiero niedawno i wymagało to dużej pracy nad sobą, a i na stwierdzenie ze mam ładne dzieci odpowiem dziękuję, bo wiem że sa śliczne

Ja mojego synka chwalę, mówię mu ze jest mądry a jak coś mu się nie uda to mówię, ze następnym razem będzie lepiej i wyjdzie.
Też dziękuję jak ktoś powie, ze jest ładny (bo jest)

[kasztanka3]

Napisane przez jo@n@

Ja mojego synka chwalę, mówię mu ze jest mądry a jak coś mu się nie uda to mówię, ze następnym razem będzie lepiej i wyjdzie.
Też dziękuję jak ktoś powie, ze jest ładny (bo jest)

Powinno się chwalić swoje dzieci a nie tylko "jaka ty jesteś beznadziejna, do niczego, wiecznie tylko muszę oczami świecić za ciebie"

[_Matilde_]

Ja tez slyszalam od rodzicow tylko krytyke, nie uslyszalam ze sa ze mnie dumni nawet jak byli i mieli powod. Coz, wydawali im sie ze tak trzeba, bo inaczej sie zrobie bezczelna czy cus. I tak jestem bezczelna wiec nie wyszlo

[fe414c2710b8060c6dec8506e8442112fb575cc4]

Napisane przez kasztanka3

Powinno się chwalić swoje dzieci a nie tylko "jaka ty jesteś beznadziejna, do niczego, wiecznie tylko muszę oczami świecić za ciebie"

to jedna strona medalu, ale za to z drugiej pamiętam jedną z moich koleżanek z dzieciństwa wychowanych w duchu Małej Księżniczki, oczka w głowie rodziców. Moim zdaniem zrobili jej wielką krzywdę wpajając jej od dzieciństwa to jaka jest piękna (akurat ładna była), mądra (tu się zawiodła na sobie i opinii rodziców bo oblała maturę), idealna, i w ogóle achoch. Potem nie mogła sobie poradzić z tym jak ktoś jej powiedział coś negatywnego, no bo jak to? Przecież jest wspaniała. Przez jakiś czas było ciężko z nią wytrzymac bo ciągle tylko szukała potwierdzenia własnej atrakcyjności, mądrości i perfekcji no i niestety miała brzydki zwyczaj gardzenia innymi ludźmi, nie dość dobrymi dla niej do towarzystwa
więc jak wszędzie, złoty środek potrzebny

[kasztanka3]

[1=fe414c2710b8060c6dec850 6e8442112fb575cc4;3865688 7]to jedna strona medalu, ale za to z drugiej pamiętam jedną z moich koleżanek z dzieciństwa wychowanych w duchu Małej Księżniczki, oczka w głowie rodziców. Moim zdaniem zrobili jej wielką krzywdę wpajając jej od dzieciństwa to jaka jest piękna (akurat ładna była), mądra (tu się zawiodła na sobie i opinii rodziców bo oblała maturę), idealna, i w ogóle achoch. Potem nie mogła sobie poradzić z tym jak ktoś jej powiedział coś negatywnego, no bo jak to? Przecież jest wspaniała. Przez jakiś czas było ciężko z nią wytrzymac bo ciągle tylko szukała potwierdzenia własnej atrakcyjności, mądrości i perfekcji no i niestety miała brzydki zwyczaj gardzenia innymi ludźmi, nie dość dobrymi dla niej do towarzystwa
więc jak wszędzie, złoty środek potrzebny [/QUOTE]

Nie mówię o zaślepieniu i wmawianiu dziecku, że jest idealne, tylko o zdrowej dumie i pochwałach.
Ja na przykład mam od lat ogromny żal do swojej matki, że w życiu nie usłyszałam od niej, że mnie kocha albo jest ze mnie dumna, że nigdy mnie nie zachęcała do żadnych pasji, że nie rozwijała we mnie talentów, które ewidentnie było widać i że nawet nie zadbała o moje zdrowie - zignorowała to, że czytając siedzę z nosem w książkach i moja wada wzroku przez to ciągle się pogłębiała, mamusia obudziła się jak miałam 13 lat i wadę już -8
Właśnie dlatego wiem, że swoim dzieciom będę poświęcać dużo uwagi i będę je chwalić kiedy na pochwałę zasłużą. I gdy zrobią coś źle nigdy nie usłyszą ode mnie, że są beznadziejne i do niczego się nie nadają.

[fe414c2710b8060c6dec8506e8442112fb575cc4]

Napisane przez kasztanka3

Nie mówię o zaślepieniu i wmawianiu dziecku, że jest idealne, tylko o zdrowej dumie i pochwałach.
Ja na przykład mam od lat ogromny żal do swojej matki, że w życiu nie usłyszałam od niej, że mnie kocha albo jest ze mnie dumna, że nigdy mnie nie zachęcała do żadnych pasji, że nie rozwijała we mnie talentów, które ewidentnie było widać i że nawet nie zadbała o moje zdrowie - zignorowała to, że czytając siedzę z nosem w książkach i moja wada wzroku przez to ciągle się pogłębiała, mamusia obudziła się jak miałam 13 lat i wadę już -8
Właśnie dlatego wiem, że swoim dzieciom będę poświęcać dużo uwagi i będę je chwalić kiedy na pochwałę zasłużą. I gdy zrobią coś źle nigdy nie usłyszą ode mnie, że są beznadziejne i do niczego się nie nadają.

jasne, ja się zgadzam, nawiązałam do przegięcia w drugą stronę bo takie też się zdarzają i rodzice nie widzą w tym nic złego

ja też żałuję że moi rodzice nie chwalili mnie częściej, ale tylko wymagali i wymagali. Może dziś potrafiłabym się częściej cieszyć małymi sukcesami, staram się ale nie zawsze wychodzi☠

[kasztanka3]

[1=fe414c2710b8060c6dec850 6e8442112fb575cc4;3865728 3]jasne, ja się zgadzam, nawiązałam do przegięcia w drugą stronę bo takie też się zdarzają i rodzice nie widzą w tym nic złego

ja też żałuję że moi rodzice nie chwalili mnie częściej, ale tylko wymagali i wymagali. Może dziś potrafiłabym się częściej cieszyć małymi sukcesami, staram się ale nie zawsze wychodzi☠[/QUOTE]

Jak tak czasem widzę niektóre zdjęcia typu roczna dziewczynka wystylizowana na striptizerkę albo czytam o tym, że matka rzucała dzieckiem o próg, wywaliła noworodka na śmietnik czy zaprowadziła 5latkę do solarium co skończyło się dotkliwymi poparzeniami, to jestem zdania, że przed rodzicielstwem powinny być jakieś testy oceniające, czy ktoś się nadaje na matkę/ojca, a dla tych co się potencjalnie nadają powinny być jakieś kursy prawidłowego wychowywania dzieci.
I nie ogarniam ludzi, którzy najpierw żałują choćby 3 złotych na najtańsze gumki, a potem jak już pojawi się dziecko, to zamieniają jego życie w piekło.

[MonikaFaustyna]

[1=fe414c2710b8060c6dec850 6e8442112fb575cc4;3864995 0]nie mam pojęcia bo ja słucham innej muzyki ale zdarzyło mi się usłyszeć fragment koncertu bodajże sylwestrowego sprzed kilku lat i muszę powiedzieć, że chciałabym mieć taki głos jak ona i pokazywanie d*py nie byłoby mi do szczęścia potrzebne problem w tym, że głos to mało, trzeba jeszcze nagrać muzykę która trafia do ludzi a z tym u niej krucho

ale i tak top wokal to dla mnie ta pani: http://www.youtube.com/watch?v=f5FmWNeRsZ8 [/QUOTE]
Świetny głos .

Przyjęcie komplementu to jedno, inną kwestia jest jeszcze odbiór otoczenia na przyznanie się do sukcesów - jak mówi, ze jest świetnie przygotowany do egzaminu, to kujon, jak dobrze wygląda i sie z tego cieszy to chwalipięta...

Właśnie, nie wiem czemu tak jest. Ja na komplementy dopiero niedawno nauczyłam się odpowiadać "dziękuję". Nie wiem, czemu w Polsce uczy się, żeby być koniecznie skromnym itd. Przecież, skoro ma się talent, np. do robienia makijażu, figurek z masy solnej czy ma się ładne dziecko, to przecież, nie ma co się ukrywać i chować po kątach. Potem się dziwić, że taka zawiść i zazdrość, skoro się ludzi od małego tłamsi i zakazuje pokazywania tego, co nam dobrze wychodzi.

Mnie wkurzało to, że ludzie mieli na mnie pogląd "dobrze się uczy, pewnie nie imprezuje". Wnerwiało mnie to, że mówię :idę na imprezę do X", albo "ojej, głowa mnie boli, wczoraj przegięłam z piciem", a reakcja ludzi "to Ty chodzisz na imprezy? nie widać" . Ja nie wiem, czyli, że jak ktoś się dobrze uczy, to nie powinien nic innego robić, tylko siedzieć w książkach, broń Boże przekląć czy się schlać, jak ma na to ochotę.

Nie pamiętam, żeby mnie chwalili w dzieciństwie. Częściej zauważano, że mam kilka jedynek z jakiegoś przedmiotu, niż dobre oceny z czegoś tam innego. No i smutne były odpowiedzi na "mamo, doradź mi, co mam zrobić" - "rób jak uważasz" . Przez to czasem mam tak, że jestem czegoś niepewna i ze strachu rezygnuję. Beznadzieja .
Dlatego swoją córkę chwalę od małego. Zaczyna siadać, stać na czworaka etc., to jej mówię, że super, ładnie etc. Wiem, że to bardzo buduje człowieka i dodaje pewności siebie. Ale...jak robi źle, to mówię do niej stanowczo "nie" i łapie o co chodzi.

Jak tak czasem widzę niektóre zdjęcia typu roczna dziewczynka wystylizowana na striptizerkę albo czytam o tym, że matka rzucała dzieckiem o próg, wywaliła noworodka na śmietnik czy zaprowadziła 5latkę do solarium co skończyło się dotkliwymi poparzeniami, to jestem zdania, że przed rodzicielstwem powinny być jakieś testy oceniające, czy ktoś się nadaje na matkę/ojca, a dla tych co się potencjalnie nadają powinny być jakieś kursy prawidłowego wychowywania dzieci.
I nie ogarniam ludzi, którzy najpierw żałują choćby 3 złotych na najtańsze gumki, a potem jak już pojawi się dziecko, to zamieniają jego życie w piekło.

[kasztanka3]

Napisane przez MonikaFaustyna

Nie pamiętam, żeby mnie chwalili w dzieciństwie. Częściej zauważano, że mam kilka jedynek z jakiegoś przedmiotu, niż dobre oceny z czegoś tam innego. No i smutne były odpowiedzi na "mamo, doradź mi, co mam zrobić" - "rób jak uważasz" . Przez to czasem mam tak, że jestem czegoś niepewna i ze strachu rezygnuję. Beznadzieja .

Miałam tak samo, zwłaszcza to pogrubione było okropne bo dawało poczucie tego, że matka ma gdzieś to co zrobię, ogólnie ma mnie gdzieś

[MonikaFaustyna]

Napisane przez kasztanka3

Miałam tak samo, zwłaszcza to pogrubione było okropne bo dawało poczucie tego, że matka ma gdzieś to co zrobię, ogólnie ma mnie gdzieś

też miałam takie odczucia....wiem, że tak nie będę robić

[anlejka]

Napisane przez MonikaFaustyna

Nie pamiętam, żeby mnie chwalili w dzieciństwie. Częściej zauważano, że mam kilka jedynek z jakiegoś przedmiotu, niż dobre oceny z czegoś tam innego. No i smutne były odpowiedzi na "mamo, doradź mi, co mam zrobić" - "rób jak uważasz" . Przez to czasem mam tak, że jestem czegoś niepewna i ze strachu rezygnuję. Beznadzieja .

U mnie jeszcze dochodzi kwiatek typu: zrobię po swojemu i oczywiście zdaniem całej rodziny miałam zrobić to całkiem inaczej

[kasztanka3]

Napisane przez MonikaFaustyna

też miałam takie odczucia....wiem, że tak nie będę robić

Ja również nie wyobrażam sobie, żebym mogła tak postępować.

Napisane przez anlejka

U mnie jeszcze dochodzi kwiatek typu: zrobię po swojemu i oczywiście zdaniem całej rodziny miałam zrobić to całkiem inaczej

I pewnie do tego jeszcze nieśmiertelne "A nie mówiłam?!"

[Erykah_B]

Ale z drugiej strony ja wolałabym np. usłyszeć "zrób jak uważasz", nawet powiedziane z przekąsem niż - "załóż to i tamto, bo w tym Ci ładnie". Dla mnie wersja olewcza mimo wszystko daje mi większe poczucie wolności i przede wszystkim pole do popełniania własnych błędów, niż wychowanie pod linijkę.

Żeby nie było mnie tak rodzice wychowywali, że o wszystkim chceli decydować za mnie i musiała wiele lat o swoje miejsce i własną tożsamość walczyć

[kasztanka3]

Napisane przez Erykah_B

Ale z drugiej strony ja wolałabym np. usłyszeć "zrób jak uważasz", nawet powiedziane z przekąsem niż - "załóż to i tamto, bo w tym Ci ładnie". Dla mnie wersja olewcza mimo wszystko daje mi większe poczucie wolności i przede wszystkim pole do popełniania własnych błędów, niż wychowanie pod linijkę.

Żeby nie było mnie tak rodzice wychowywali, że o wszystkim chceli decydować za mnie i musiała wiele lat o swoje miejsce i własną tożsamość walczyć

Tak źle i tak niedobrze. Ale Tobą się rodzice przynajmniej interesowali, ja zamiast uwagi dostawałam najwyżej pieniądze. Moja matka wolała sobie podróżować, niż siedzieć ze mną w domu, nigdy nie miałam się do kogo zwrócić, bo miałam 14 lat jak pierwszy raz zamieszkałam sama.

[juli_jka]

Napisane przez Madiha

No nie ogarniam kobiety z call center z Plusa
Skończyła mi się umowa z nimi i znalazłam bardzo korzystną w Orange z jedynym telefonem który mnie interesuje. Złożyłam wypowiedzenie w Plusie i się zaczęło... .
Właścicielem telefonu formalnie jest moja mama, ale ja mam pełnomocnictwo do podejmowania decyzji. W ramach "utrzymania klienta" zaoferowała mi ofertę korzystną aczkolwiek nie z telefonem którym jestem zainteresowana. Grzecznie podziękowałam, pani z fochem się rozłączyła. Myślałam, że mam spokój.

Dzisiaj mama przychodzi z pracy ze śmiechem na ustach. Zadzwoniła do niej ta kobieta, mówiąc, że ją oszukuję i ZATAJAM przed nią prawdę. Bo oferta jest najlepsza na rynku. A ja jestem skoncentrowana tylko i wyłącznie na modelu telefonu, pewnie dlatego, że chcę się nim chwalić w szkole (!). Jasne, kij z tym, że proponowany przez nią model nie miał nawet 1/3 tego co potrzebuję... .
A potem płacz ze klienci odchodzą.

poczekaj, poczekaj, w orange wcale milsze nie są ...
oj, fochem też potrafią strzelić ..

i tak to mnie dziwi, przecież to ich praca a zachowania na serio są różne

[Bananalama]

Dziwi mnie moja matka, która narzeka na moją niską samoocenę, po czym robi mi przytyki, że za grubo wyglądam, za dużo jem, ciągle porównuje mnie z innymi pod względem wyglądu czy intelektu.

[magyarparaszt]

Napisane przez kasztanka3

Tak źle i tak niedobrze. Ale Tobą się rodzice przynajmniej interesowali, ja zamiast uwagi dostawałam najwyżej pieniądze. Moja matka wolała sobie podróżować, niż siedzieć ze mną w domu, nigdy nie miałam się do kogo zwrócić, bo miałam 14 lat jak pierwszy raz zamieszkałam sama.

Zupełnie sama?

[InnocensMundi]

Nie rozumiem wątku 'nabijamy posty'. Po co on istnieje?

[bowszystkotoiluzjajest]

Tak odnośnie tych relacji rodzic-dziecko, to ja jeszcze dodam coś od siebie...

U mnie w domu jest tak, że...właściwie nie rozmawia się o prywatnych sprawach - tzn. ja nigdy rodzicom nie opowiadałam o tym, co się tam w moim życiu dzieje (no, tylko o szkole), z kim się przyjaźnię, z kim się spotykam itd. Nie rozmawiamy tez na jakieś poważne tematy (no nie wiem, aborcja, polityka, cokolwiek.)... i dziwi mnie, że mój tata myśli, że wie, co mam w głowie W sensie, że np. jak chcę wyjechać gdzieś na weekend, do znajomych czy coś z innego miasta, czy coś, to oczywiście tata najpierw nie pozwala, moja mama oponuje - jest dorosła, jak chce coś zrobić, to może, to jej decyzje. Na co mój tata "to co, że jest dorosła, jak ma fiu-bździu w głowie". Wtf? Skoro nie rozmawia ze mną o żadnych poważnych sprawach, ani o sprawach prywatnych,, no to niby skąd on to może wiedzieć?:confu sed: jak on nawet tak naprawdę mnie nie zna.....

Za 4 miechy będę miała 20 lat, a słyszę takie coś, nie ma w ogóle tak że mówię, "jadę z X w weekend do miasta Y bo Z nas zaprosiła", pakuję się i nastepnego dnia wychodze, tylko zaraz jakieś wielkie bulwersy, że gdzie, że jak to, i nie zrób głupstwa, po co jedziesz, daruj sobie, ale co, ale kto tam będzie, a czemu, nie odwal niczego, masz fiubdziu w głowie siedź lepiej w domu.

[Trzepotka]

Treść usunięta

[13aa9d55ec6ef8489ab3852d90deb2979ef9d608]

Napisane przez Bananalama

Dziwi mnie moja matka, która narzeka na moją niską samoocenę, po czym robi mi przytyki, że za grubo wyglądam, za dużo jem, ciągle porównuje mnie z innymi pod względem wyglądu czy intelektu.

Nie przejmuj się, moja też mnie dziwi

[kasztanka3]

Napisane przez magyarparaszt

Zupełnie sama?

Czasem ze starszym o 13 lat bratem, ale on wiecznie też gdzieś zagranicą był, matka tylko przyjeżdżała co jakiś czas żeby mi zapasy żarcia uzupełnić i po pocztę

[magyarparaszt]

Napisane przez bowszystkotoiluzjajest

Tak odnośnie tych relacji rodzic-dziecko, to ja jeszcze dodam coś od siebie...

U mnie w domu jest tak, że...właściwie nie rozmawia się o prywatnych sprawach - tzn. ja nigdy rodzicom nie opowiadałam o tym, co się tam w moim życiu dzieje (no, tylko o szkole), z kim się przyjaźnię, z kim się spotykam itd. Nie rozmawiamy tez na jakieś poważne tematy (no nie wiem, aborcja, polityka, cokolwiek.)... i dziwi mnie, że mój tata myśli, że wie, co mam w głowie W sensie, że np. jak chcę wyjechać gdzieś na weekend, do znajomych czy coś z innego miasta, czy coś, to oczywiście tata najpierw nie pozwala, moja mama oponuje - jest dorosła, jak chce coś zrobić, to może, to jej decyzje. Na co mój tata "to co, że jest dorosła, jak ma fiu-bździu w głowie". Wtf? Skoro nie rozmawia ze mną o żadnych poważnych sprawach, ani o sprawach prywatnych,, no to niby skąd on to może wiedzieć?:confu sed: jak on nawet tak naprawdę mnie nie zna.....

Za 4 miechy będę miała 20 lat, a słyszę takie coś, nie ma w ogóle tak że mówię, "jadę z X w weekend do miasta Y bo Z nas zaprosiła", pakuję się i nastepnego dnia wychodze, tylko zaraz jakieś wielkie bulwersy, że gdzie, że jak to, i nie zrób głupstwa, po co jedziesz, daruj sobie, ale co, ale kto tam będzie, a czemu, nie odwal niczego, masz fiubdziu w głowie siedź lepiej w domu.

Straszne to... Ja już mam trochę więcej lat, niż Ty, ale nawet jak miałam mniej, to po prostu informowałam rodziców, że jadę tu i tu, do takiej osoby, ew. zostawiałam nr telefonu, ale i to nie zawsze. Nie rozumiem tekstów "daruj sobie". Może w ogóle siedź w domu, nigdzie nie wychodź, a potem pretensja, że siedzisz w domu

Napisane przez kasztanka3

Czasem ze starszym o 13 lat bratem, ale on wiecznie też gdzieś zagranicą był, matka tylko przyjeżdżała co jakiś czas żeby mi zapasy żarcia uzupełnić i po pocztę

Nieźle... Ale szybko się dzięki temu usamodzielniłaś, nie?

[Erykah_B]

Ja to myślę, że nie ma co przeszłości za sobą tachać. Jakby nas nie wychowywali to zawsze nas to czegoś uczy, a to żeby się bardziej usamodzielnić, a to żeby umieć walczyć o swoje, a to żeby po prostu się nie zachowywać jak rodzice etc. Nigdy nie jest idealnie i i tak każdemu jest ciężko.

[MonikaFaustyna]

Mój ojciec ma dar niesłuchania a potem robienia focha, że czegoś nie wie. Jak mnie o coś się zawsze pytał i ja odpowiadałam, to już widziałam, że nie słucha . To po kij pyta?

[kasztanka3]

Napisane przez magyarparaszt

Nieźle... Ale szybko się dzięki temu usamodzielniłaś, nie?

Nie miałam wyboru, i o to akurat żalu nie mam, bo zawsze wolałam, jak mojej rodziny nie było w pobliżu, niż jak była.

[fe414c2710b8060c6dec8506e8442112fb575cc4]

Napisane przez kasztanka3

Tak źle i tak niedobrze. Ale Tobą się rodzice przynajmniej interesowali, ja zamiast uwagi dostawałam najwyżej pieniądze. Moja matka wolała sobie podróżować, niż siedzieć ze mną w domu, nigdy nie miałam się do kogo zwrócić, bo miałam 14 lat jak pierwszy raz zamieszkałam sama.

miałam sąsiadów, którzy mieli 3 córki, z czego 2 były dużo starsze od tej najmłodszej, mniej więcej było tak że one powychodziły za mąż i powyprowadzały się jak najmłodsza miała ok 12 lat. I rodzicom chyba zachciało się wolności od dzieci, bo z czasem zaczęli budowę domu, a jak dziewczyna skończyła ok 14-15 lat to regularnie zostawiali ją samą weekend w weekend w domu. Potem pod koniec jej liceum już właściwie mieszkała sama - też tylko wpadali raz na jakiś czas do niej. Najśmieszniejsze że byli wielce oburzeni bo wszyscy sąsiedzi im zwracali uwagę, że do córki schodzi dosłownie stado małolatów i siedzą i imprezują całe weekendy, potrafili zacząć w piątek o 17 i wyjśc w niedzielę po południu. No ale oni w to oczywiście nie wierzyli

Napisane przez bowszystkotoiluzjajest

Tak odnośnie tych relacji rodzic-dziecko, to ja jeszcze dodam coś od siebie...

U mnie w domu jest tak, że...właściwie nie rozmawia się o prywatnych sprawach - tzn. ja nigdy rodzicom nie opowiadałam o tym, co się tam w moim życiu dzieje (no, tylko o szkole), z kim się przyjaźnię, z kim się spotykam itd. Nie rozmawiamy tez na jakieś poważne tematy (no nie wiem, aborcja, polityka, cokolwiek.)... i dziwi mnie, że mój tata myśli, że wie, co mam w głowie W sensie, że np. jak chcę wyjechać gdzieś na weekend, do znajomych czy coś z innego miasta, czy coś, to oczywiście tata najpierw nie pozwala, moja mama oponuje - jest dorosła, jak chce coś zrobić, to może, to jej decyzje. Na co mój tata "to co, że jest dorosła, jak ma fiu-bździu w głowie". Wtf? Skoro nie rozmawia ze mną o żadnych poważnych sprawach, ani o sprawach prywatnych,, no to niby skąd on to może wiedzieć?:confu sed: jak on nawet tak naprawdę mnie nie zna.....

Za 4 miechy będę miała 20 lat, a słyszę takie coś, nie ma w ogóle tak że mówię, "jadę z X w weekend do miasta Y bo Z nas zaprosiła", pakuję się i nastepnego dnia wychodze, tylko zaraz jakieś wielkie bulwersy, że gdzie, że jak to, i nie zrób głupstwa, po co jedziesz, daruj sobie, ale co, ale kto tam będzie, a czemu, nie odwal niczego, masz fiubdziu w głowie siedź lepiej w domu.

miałam czasami podobnie w domu, tylko u mnie takie podejście miała matka a ojcu to chyba było w zasadzie wszystko jedno.
To mnie zmobilizowało żeby wyjechać z mojego rodzinnego miasta na praktyki studenckie na drugi koniec Polski, i powiedziec im że już nie wrócę. oczywiście komentarze "tak, jasne, wrócisz szybko bo sobie nie poradzisz" słyszałam chyba całe 2 miesiące. Ale po praktykach szybko znalazłam pracę i zostałam i chyba w końcu nabrali jakiegoś respektu dla mnie wtedy.

[_Matilde_]

Ja bym sie bala sama w takim wieku np. jakby jakas awaria byla albo co, ja mieszkam w domu wolnostojacym wiec sporo trzeba robic zeby o niego dbac, wiec sie siebie nie wyobrazam jako dziecka 14 letniego mieszkajacego samej

[201604200942]

Dziwi mnie układanie płytek/kafelek (?) na schodach- zwłaszcza w miejscu publicznym. No fajnie to wygląda, ale w zimie bardzo łatwo jest się na nich przewrócić- nawet jak nie ma lodu tylko jest papka.
Dla mnie to brak wyobraźni.

[MonikaFaustyna]

https://wizaz.pl/forum/showthread.php?t=669615 dlatego, jak moja studniówka była w erze długich sukien balowych, ja miałam zwiewną, długą kieckę, bez falban ani innych udziwnień. Sporo dziewczyn miało gorsety i falbaniaste spódnice. Ciągle chodziły i podciągały te gorsety, bo im się zsuwały z piersi .