Tata nie akceptuje mojego chłopaka

[Futbolowa]

Napisane przez cyanek

Hahaha w tym momencie wyobraziłam sobie, jego rodziców, którzy chcą, żeby się wyprowadził

Niee nie jest tak źle

---------- Dopisano o 16:07 ---------- Poprzedni post napisano o 15:55 ----------

Po prostu nie chciałam poruszać tu tego ale chyba przydałoby się....

No więc tak - jego ojciec jest starszy od matki także o 7 lat. Poznali się, gdy ona była w 2 klasie liceum. Zaszła w ciążę i przerwała szkołę.
Bardzo ich podziwiam, ponieważ sami sobie w życiu musieli poradzić (wygnani przez swoich rodziców do domu w surowym stanie, wyjazdy za granicę, by go dokończyć, itp)
Jego mama nawet po latach zdecydowała się zrobić maturę.
Jednakże są to zwykli ludzie o przeciętnych zarobkach.
Jego ojciec pracuje jako kierowca busa, a matka pracowała jako ekspedientka, później na kuchni, a teraz nigdzie nie pracuję, ponieważ miała zabieg na nadgarstek.
Moi rodzice też musieli do wszystkiego dochodzić sami, mając o tyle lepiej, że dziadkowie im pomogli (chodź nie mieli dużych dochodów). Jednak oboje są po studiach, mama po wieloletniej pracy w szkole (na najniższych etatach) teraz dorobiła się tego, że jest dyrektorką podstawówki. Tata pracował w policji a teraz w straży miejskiej.
I teraz mój tata po tym, że całe życie musiał zapieprzać ciągnąć dodatkowe zmiany i sam sobie z domem robić, nigdzie nie wyjeżdżaliśmy, na wszystkim trzeba było oszczędzać, teraz może powiedzieć, że się czegoś dorobił i może sobie pozwolić na np. wyjazd na wakacje.
I on chce, żebym znalazła sobie kogoś, kto ma majętnych rodziców, żebym od razu miała ekstra start a nie dochodzenie do wszystkiego sama.
Ale według mnie to jest chore podejście.

Wiesz, jeżeli Twój ojciec zna sytuację rodziny Twojego chłopaka, to tym bardziej nie dziwi, że ma wobec gościa obiekcje. Mieć tyle lat na karku, rodziców w naprawdę niełatwym położeniu i ciągle brać od nich pieniądze?

I Twój tata naprawdę tak wprost mówi, że masz się bogato wydać i problemem jest nie to, jak idiotyczne podejście do życia ma Twój facet, a to, że nie ma 'dobrego' pochodzenia?

[cyanek]

Napisane przez malwine55

Mi by było wstyd na miejscu Twojego faceta, wiem, że rodzice mogą akceptować to, że go utrzymują do 30, ale istnieje coś takiego jak ludzki wstyd i chęć ogarnięcia się, tak po prostu.

Widzisz, może on tego tak nie odczuwa? Nie wiem.
Nie mogę za niego decydować i narzucać mu, co i kiedy ma w życiu osiągnąć.

[Futbolowa]

Napisane przez cyanek

Widzisz, może on tego tak nie odczuwa? Nie wiem.
Nie mogę za niego decydować i narzucać mu, co i kiedy ma w życiu osiągnąć.

No, najpewniej nie odczuwa Niektórzy już mają takie myślenie i brak im wyobraźni, podejrzewam, że nawet narzucanie nic by tu nie dało...

[201604130936]

Bez kitu. Byłoby mi zwyczajnie wstyd gdybym byla facetem w sile wieku z taka, a nie inna sytuacja w domu i poszla na doktorat bez żadnych większych pobudek i dalej ciągnela pieniądze od rodziców, bo doktorat nie dawalby mi szans na samodzielnosc (niektórzy są przerazliwieni, wiec podkreslam, ze z grupy wstydu oczywiście wykluczam ludzi z nauki de facto żyjących)

---------- Dopisano o 17:32 ---------- Poprzedni post napisano o 17:30 ----------

Nie możesz decydować. Zobaczysz, ze możesz zdecydować kiedy sama studia skończysz i zostaniesz z panem doktorem bez roboty i doświadczenia, bo skoro nie wspominasz o jakis jego większych sukcesach to kariery na uczelni tu nie widze

[cyanek]

Napisane przez Futbolowa

Wiesz, jeżeli Twój ojciec zna sytuację rodziny Twojego chłopaka, to tym bardziej nie dziwi, że ma wobec gościa obiekcje. Mieć tyle lat na karku, rodziców w naprawdę niełatwym położeniu i ciągle brać od nich pieniądze?

I Twój tata naprawdę tak wprost mówi, że masz się bogato wydać i problemem jest nie to, jak idiotyczne podejście do życia ma Twój facet, a to, że nie ma 'dobrego' pochodzenia?

Kiedyś powiedział mi "przy domu zatrzymał się *jakiś tam sportowy samochód* i już myślałem że do ciebie ale odjechał"
Poza tym ciągle mi opowiada jaka to jego rodzina jest taka, siaka i owaka (nie tylko rodzice ale ciotki babki itp).
Mój ojciec nie orientuje się za bardzo w tym, co mój chłopak robi i pewnie nawet nie chce się zorientować.

Tak wiem to nie jest tak, że on jest cudowny wspaniały itp. Nie jest. Nie będę też wam wmawiać, że jest super dorosły itp - gdyby był, już pewnie miałby pracę i rodzinę. Ale nie jest też zły. Jest dobry w tym co robi, lubi geologię, interesuje go to, ma do tego cierpliwość (specjalizuje się w mikropaleontologii).
Wiadomo, że mój tata ma prawo nie być zachwyconym, moja mama też nie jest super szczęśliwa, ale przynajmniej zachowuje się jak człowiek.
Ale on przesadza. Ciągle chodzi i mi opowiada, że będę miała upośledzone dzieci, albo brzydkie, albo psychopatyczne, itp. To już nie wynika z mojego chłopaka podejścia do życia.

[201604130936]

Dobra. Ale z dziećmi to grubo przesadza i to nie jest normalne

[Luba]

Napisane przez cyanek

No więc tak - jego ojciec jest starszy od matki także o 7 lat. Poznali się, gdy ona była w 2 klasie liceum. Zaszła w ciążę i przerwała szkołę.
Bardzo ich podziwiam, ponieważ sami sobie w życiu musieli poradzić (wygnani przez swoich rodziców do domu w surowym stanie, wyjazdy za granicę, by go dokończyć, itp)
Jego mama nawet po latach zdecydowała się zrobić maturę.
Jednakże są to zwykli ludzie o przeciętnych zarobkach.
Jego ojciec pracuje jako kierowca busa, a matka pracowała jako ekspedientka, później na kuchni, a teraz nigdzie nie pracuję, ponieważ miała zabieg na nadgarstek.
Moi rodzice też musieli do wszystkiego dochodzić sami, mając o tyle lepiej, że dziadkowie im pomogli (chodź nie mieli dużych dochodów). Jednak oboje są po studiach, mama po wieloletniej pracy w szkole (na najniższych etatach) teraz dorobiła się tego, że jest dyrektorką podstawówki. Tata pracował w policji a teraz w straży miejskiej.
I teraz mój tata po tym, że całe życie musiał zapieprzać ciągnąć dodatkowe zmiany i sam sobie z domem robić, nigdzie nie wyjeżdżaliśmy, na wszystkim trzeba było oszczędzać, teraz może powiedzieć, że się czegoś dorobił i może sobie pozwolić na np. wyjazd na wakacje.
I on chce, żebym znalazła sobie kogoś, kto ma majętnych rodziców, żebym od razu miała ekstra start a nie dochodzenie do wszystkiego sama.
Ale według mnie to jest chore podejście.

no chore jak chore
Ja tez chcialabym, zeby moje dzieci mialy partnerow dobrych, uczciwych i bogatych, no bo przeciez nie chcialabym dla nich leni i golopupcow

Z jednej strony rozumiem Twojego ojca, bo z tego co piszesz mozna nie byc fanem Twojego faceta.
Z drugiej strony mozna chciec dla dziecka jak najlepiej ale nie mozna narzucac mu wlasnego zdania.
Mozna pogadac z dzieckiem o swoich obiekcjach ale to ono jednak podejmuje decyzje.

edycja. Gadanie o uposledzonych dzieciach jest przesada.

[201604130936]

Chociaż może faktycznie takie będą - jak im się geny, bez obrazy, ale po twoim ojcu uaktywnia.

[cyanek]

Gdy zaczęłam z nim rozmawiać o życiu i pracy, to nawet zaczął się tym interesować, szukać ofert, udoskonalił cv i teraz pisze list motywacyjny i będzie rozsyłał.
Sam z siebie - nie zmuszałam go do niczego - najwidoczniej sam przed sobą nie chciał się przyznać, że kiedyś trzeba będzie się tym zainteresować. Nawet mi podziękował.
Zobaczymy, czy rzeczywiście coś znajdzie, czy tylko od tak sobie teraz patrzy.
Mam jeszcze nadzieję, że wydorośleje (w sumie to wiem, że tak będzie - odkąd go poznałam wydoroślał).

[201705230905]

Napisane przez cyanek

Kiedyś powiedział mi "przy domu zatrzymał się *jakiś tam sportowy samochód* i już myślałem że do ciebie ale odjechał"
Poza tym ciągle mi opowiada jaka to jego rodzina jest taka, siaka i owaka (nie tylko rodzice ale ciotki babki itp).
Mój ojciec nie orientuje się za bardzo w tym, co mój chłopak robi i pewnie nawet nie chce się zorientować.

Tak wiem to nie jest tak, że on jest cudowny wspaniały itp. Nie jest. Nie będę też wam wmawiać, że jest super dorosły itp - gdyby był, już pewnie miałby pracę i rodzinę. Ale nie jest też zły. Jest dobry w tym co robi, lubi geologię, interesuje go to, ma do tego cierpliwość (specjalizuje się w mikropaleontologii).
Wiadomo, że mój tata ma prawo nie być zachwyconym, moja mama też nie jest super szczęśliwa, ale przynajmniej zachowuje się jak człowiek.
Ale on przesadza. Ciągle chodzi i mi opowiada, że będę miała upośledzone dzieci, albo brzydkie, albo psychopatyczne, itp. To już nie wynika z mojego chłopaka podejścia do życia.

Co do ojca - mój też by chciał nie wiadomo kogo za zięcia, też ma jakieś chore odzywki, to taki typ, nie zmienisz tego.

A nad facetem poważnie bym się zastanowiła, skoro sam z siebie nie ma myśli, że chce iść do pracy, tylko Ty musisz mu coś podpowiadać to nie wróży dobrze.

[cyanek]

Napisane przez harleyka

Chociaż może faktycznie takie będą - jak im się geny, bez obrazy, ale po twoim ojcu uaktywnia.

Hahaha o rany mieć dzieciaka drugiego ojca :/ ech

[lilia_pamplemousse]

przede wszystkim to ty powinnaś pogadać z chłopakiem:

jakie ma plany na przyszłość
czy zamierza zając się pracą naukową
czy poszukać normalnej pracy i robić doktorat
kiedy się wyprowadzi od rodziców

czy chłopak dokłada się rodzicom ze stypendium i pomaga w domu? dla mnie to w tym momencie kluczowa kwestia.

a potem, o ile to możliwe (twój tata moze być... trudnym rozmówcą) pogadać we trójkę: tata, ty, chłopak. szczerze, o jego planach, finansach. moze twój tata nic nie wie i dlatego się wścieka (martwi), choc to marzenie o córuni w wypasionej furze raczej słabo rokuje. to chyba nie jest człowiek któremu zaimponuje praca na uczelni.

[201605161428]

Napisane przez cyanek

Gdy zaczęłam z nim rozmawiać o życiu i pracy, to nawet zaczął się tym interesować, szukać ofert, udoskonalił cv i teraz pisze list motywacyjny i będzie rozsyłał.
Sam z siebie - nie zmuszałam go do niczego - najwidoczniej sam przed sobą nie chciał się przyznać, że kiedyś trzeba będzie się tym zainteresować. Nawet mi podziękował.
Zobaczymy, czy rzeczywiście coś znajdzie, czy tylko od tak sobie teraz patrzy.
Mam jeszcze nadzieję, że wydorośleje (w sumie to wiem, że tak będzie - odkąd go poznałam wydoroślał).

Innymi slowy bedac z facetem starszym o 7lat wciaz to ty go wychowujesz niczym 3latka.

[cyanek]

Napisane przez malwine55

nad facetem poważnie bym się zastanowiła, skoro sam z siebie nie ma myśli, że chce iść do pracy, tylko Ty musisz mu coś podpowiadać to nie wróży dobrze.

Wiem jak to wygląda.

[Futbolowa]

Napisane przez cyanek

Gdy zaczęłam z nim rozmawiać o życiu i pracy, to nawet zaczął się tym interesować, szukać ofert, udoskonalił cv i teraz pisze list motywacyjny i będzie rozsyłał.
Sam z siebie - nie zmuszałam go do niczego - najwidoczniej sam przed sobą nie chciał się przyznać, że kiedyś trzeba będzie się tym zainteresować. Nawet mi podziękował.
Zobaczymy, czy rzeczywiście coś znajdzie, czy tylko od tak sobie teraz patrzy.
Mam jeszcze nadzieję, że wydorośleje (w sumie to wiem, że tak będzie - odkąd go poznałam wydoroślał).

Trochę to wygląda tak, jakby trzeba go było wiecznie za rączkę prowadzić. Sam nie wpadnie na coś, dopóki się mu nie powie.

Jak wygląda u niego podejmowanie decyzji? Umie twardo narzucać swoje zdanie czy raczej jest z tych, którym właściwie wszystko obojętnie?

[cyanek]

Napisane przez lilia_pamplemousse

przede wszystkim to ty powinnaś pogadać z chłopakiem:

jakie ma plany na przyszłość
czy zamierza zając się pracą naukową
czy poszukać normalnej pracy i robić doktorat
kiedy się wyprowadzi od rodziców

czy chłopak dokłada się rodzicom ze stypendium i pomaga w domu? dla mnie to w tym momencie kluczowa kwestia.

a potem, o ile to możliwe (twój tata moze być... trudnym rozmówcą) pogadać we trójkę: tata, ty, chłopak. szczerze, o jego planach, finansach. moze twój tata nic nie wie i dlatego się wścieka (martwi), choc to marzenie o córuni w wypasionej furze raczej słabo rokuje. to chyba nie jest człowiek któremu zaimponuje praca na uczelni.

Widzę, że czas na takie rozmowy nadszedł.

W domu pomaga, szczerze, to nie wiem, czy się dokłada, nie pytałam go o to nigdy.

Mo ojciec jest baaaardzo trudnym rozmówcą. Jest raczej mówcą, z założenia mającym rację (nie umiałby się przyznać do błędu).

---------- Dopisano o 16:50 ---------- Poprzedni post napisano o 16:47 ----------

Napisane przez Futbolowa

Trochę to wygląda tak, jakby trzeba go było wiecznie za rączkę prowadzić. Sam nie wpadnie na coś, dopóki się mu nie powie.

Jak wygląda u niego podejmowanie decyzji? Umie twardo narzucać swoje zdanie czy raczej jest z tych, którym właściwie wszystko obojętnie?

Może nie jest typem osoby, która narzuca swoje zdanie innym na siłę, ale często przekonuje innych do swego zdania.
Umie podejmować decyzje.

[Rena]

Napisane przez lilia_pamplemousse

owszem, offtop, bo chyba średnio ktokolwiek pomógł dziewczynie w konflikcie z ojcem. ale co tam.

moim zdaniem ojciec glupio robi, bo zakazany owoc smakuje lepiej, bo nie tylko popada w przesadyzm i dramatyzowanie, ale nawet obraza jej partnera.

Aczkolwiek ona zna ojca od wielu lat, partnera tez nie od wczoraj, a nas pyta jak z nim rozmawiac.

[cyanek]

Napisane przez Rena

moim zdaniem ojciec glupio robi, bo zakazany owoc smakuje lepiej, bo nie tylko popada w przesadyzm i dramatyzowanie, ale nawet obraza jej partnera.

Aczkolwiek ona zna ojca od wielu lat, partnera tez nie od wczoraj, a nas pyta jak z nim rozmawiac.

Celem tego wątku było znalezienie kogoś, kto przeszedł przez coś takiego w życiu i kogoś, kto chciałby się tym doświadczeniem ze mną podzielić i ewentualnie coś poradzić.

A tak poza tym, to nie wydaje mi się, że wszyscy zawsze wiedzą jak rozmawiać z bliskimi

[Luba]

Napisane przez cyanek

Mo ojciec jest baaaardzo trudnym rozmówcą. Jest raczej mówcą, z założenia mającym rację (nie umiałby się przyznać do błędu).

Jesli trudno Ci sie z nim rozmawia to nie rozmawiaj ale komunikuj: "nie obrazaj mojego faceta", "nie przesadzaj", "robisz mi przykrosc takim gadaniem".

[Rena]

Troche jestes miedzy mlotem a kowadlem. Z jednej strony moze faktycznie jestes "kryzysowa narzeczona" i taki zwiazek na bank wymaga od Ciebie poswiecen, z drugiej strony ojciec nie ma prawa tak Cie traktowac.

A te klotnie sie dzieja po jakis zdarzeniach?

[cyanek]

Napisane przez Rena

Troche jestes miedzy mlotem a kowadlem. Z jednej strony moze faktycznie jestes "kryzysowa narzeczona" i taki zwiazek na bank wymaga od Ciebie poswiecen, z drugiej strony ojciec nie ma prawa tak Cie traktowac.

A te klotnie sie dzieja po jakis zdarzeniach?

Tak bez przyczyny. Ostatnio przy śniadaniu zaczął mi takie teksty rzucać. Wcześniej kiedyś jakiś rok temu do mnie przyszedł i mi takie rzeczy mówił.

[rembertowa]

Napisane przez lilia_pamplemousse

a potem, o ile to możliwe (twój tata moze być... trudnym rozmówcą) pogadać we trójkę: tata, ty, chłopak. szczerze, o jego planach, finansach. moze twój tata nic nie wie i dlatego się wścieka (martwi), choc to marzenie o córuni w wypasionej furze raczej słabo rokuje. to chyba nie jest człowiek któremu zaimponuje praca na uczelni.

a dlaczego niby chłopiec Autorki miałby się jakiemuś obcemu panu tłumaczyć ze swoich finansów i planów? Że Autorka z tatką rozmawia, to w porządku, niektórzy uważają za stosowne wtajemniczać rodziców w sprawy związkowe - choć akurat tego tatusia to bym zalecała trzymać z dala od jakichkolwiek informacji. Z tego prozaicznego powodu, że dostarczanie mu ich to przekazywanie mu władzy, której rodzic nie powinien mieć - no chyba, że mówimy tu o rodzinie, w której to ojciec wydaje córkę za mąż. Mamy po sąsiedzku wątek wydawanej córki, jakoś tam głównie chór protestu słychać. No więc nie, tatusiowi trzeba jasno powiedzieć, że to wybór córki i życie córki - tatuś za nią życia nie przeżyje, za chłopca też nie, swoje decyzje już podjął, a od cudzych mu niepytanemu wara. To ona ma być spokojna i się nie martwić, a nie on. Im szybciej tatko zrozumie, że jego córka jest bytem autonomicznym, tym lepiej dla całej wycieczki.

[_ema_]

Napisane przez rembertowa

a dlaczego niby chłopiec Autorki miałby się jakiemuś obcemu panu tłumaczyć ze swoich finansów i planów? Że Autorka z tatką rozmawia, to w porządku, niektórzy uważają za stosowne wtajemniczać rodziców w sprawy związkowe - choć akurat tego tatusia to bym zalecała trzymać z dala od jakichkolwiek informacji. Z tego prozaicznego powodu, że dostarczanie mu ich to przekazywanie mu władzy, której rodzic nie powinien mieć - no chyba, że mówimy tu o rodzinie, w której to ojciec wydaje córkę za mąż. Mamy po sąsiedzku wątek wydawanej córki, jakoś tam głównie chór protestu słychać. No więc nie, tatusiowi trzeba jasno powiedzieć, że to wybór córki i życie córki - tatuś za nią życia nie przeżyje, za chłopca też nie, swoje decyzje już podjął, a od cudzych mu niepytanemu wara. To ona ma być spokojna i się nie martwić, a nie on. Im szybciej tatko zrozumie, że jego córka jest bytem autonomicznym, tym lepiej dla całej wycieczki.

Tak już odnosząc się luźno do autorki, a raczej do ogólnego wydźwięku tej mądrości - czy jak byt autonomiczny wpada w długi to tatko ma posłać do diabła i patrzeć jak byt ląduje na ulicy? A jak byt zajdzie w ciążę i nawet na pieluszki zbraknie, to tatko również ma się rubasznie zaśmiać i wystawić walizki?
No widzisz.
Może. Ale raczej tego nie robi. Bo o dziwo poza teoriami o samodzielności i wzniosłych słowach o autonomii jest jeszcze coś takiego jak troska o rodzinę, dobra wola, kompromis i wiele innych trudnych słów. I ludzie czasem próbują załatwić konflikty jak rozumne istoty, a nie iść na ostrze noża, jak zbuntowane nastolatki.

[Luba]

Napisane przez rembertowa

a dlaczego niby chłopiec Autorki miałby się jakiemuś obcemu panu tłumaczyć ze swoich finansów i planów? Że Autorka z tatką rozmawia, to w porządku, niektórzy uważają za stosowne wtajemniczać rodziców w sprawy związkowe - choć akurat tego tatusia to bym zalecała trzymać z dala od jakichkolwiek informacji. Z tego prozaicznego powodu, że dostarczanie mu ich to przekazywanie mu władzy, której rodzic nie powinien mieć - no chyba, że mówimy tu o rodzinie, w której to ojciec wydaje córkę za mąż. Mamy po sąsiedzku wątek wydawanej córki, jakoś tam głównie chór protestu słychać. No więc nie, tatusiowi trzeba jasno powiedzieć, że to wybór córki i życie córki - tatuś za nią życia nie przeżyje, za chłopca też nie, swoje decyzje już podjął, a od cudzych mu niepytanemu wara. To ona ma być spokojna i się nie martwić, a nie on. Im szybciej tatko zrozumie, że jego córka jest bytem autonomicznym, tym lepiej dla całej wycieczki.

Zwyczajnie sie z tym (podkreslone) nie zgadzam.
Po to sie ma rodzicow, przyjaciol, rodzenstwo, zeby wlasnie niepytani zwracali nam uwage na to, na co moze my nie zwracamy, czasem zaslepieni uczuciami. Nikt nie jest nieomylny i po to ma sie najblizszych ludzi wokol siebie, zeby czasem pomysleli o tym, co my przegapimy.
Owszem, to zwracanie uwagi ma wygladac normalnie, jak rozmowa dwojga ludzi a nie uwagi o debilnych dzieciach, czy jak to tam szlo u autorki.

[atlatl]

Ojcu, jak znowu zacznie temat, powiedz że lepszy wróbel w garści niż kanarek na dachu. I że jak tatuś ma jakiegoś konkretnego kanarka na oku, to chętnie z nim o tym pogadasz, a na razie lepiej by spróbował pomóc Twojemu wróbelkowi znaleźć jakąś dobrze płatną chałturę.
To powinno rodzica zająć na co najmniej parę miesięcy.

Natomiast z chłopakiem wystarczy jak pogadasz o swoich planach w perspektywie pięcioletniej i będziesz go spokojnie rozliczała z tego co on wymyśli. Nie ma sensu specjalne naciskanie i tak jako 20latka nie wiesz w którą konkretnie stronę cisnąć.

[cyanek]

Napisane przez rembertowa

a dlaczego niby chłopiec Autorki miałby się jakiemuś obcemu panu tłumaczyć ze swoich finansów i planów? Że Autorka z tatką rozmawia, to w porządku, niektórzy uważają za stosowne wtajemniczać rodziców w sprawy związkowe - choć akurat tego tatusia to bym zalecała trzymać z dala od jakichkolwiek informacji. Z tego prozaicznego powodu, że dostarczanie mu ich to przekazywanie mu władzy, której rodzic nie powinien mieć - no chyba, że mówimy tu o rodzinie, w której to ojciec wydaje córkę za mąż. Mamy po sąsiedzku wątek wydawanej córki, jakoś tam głównie chór protestu słychać. No więc nie, tatusiowi trzeba jasno powiedzieć, że to wybór córki i życie córki - tatuś za nią życia nie przeżyje, za chłopca też nie, swoje decyzje już podjął, a od cudzych mu niepytanemu wara. To ona ma być spokojna i się nie martwić, a nie on. Im szybciej tatko zrozumie, że jego córka jest bytem autonomicznym, tym lepiej dla całej wycieczki.

Raczej nie zwierzam się mu ze szczegółami i to nie jest nawet taki najgorszy pomysł, żeby raczej dużo nie mówić o chłopaku przy nim.

[201605161428]

Napisane przez atlatl

Ojcu, jak znowu zacznie temat, powiedz że lepszy wróbel w garści niż kanarek na dachu. I że jak tatuś ma jakiegoś konkretnego kanarka na oku, to chętnie z nim o tym pogadasz, a na razie lepiej by spróbował pomóc Twojemu wróbelkowi znaleźć jakąś dobrze płatną chałturę.
To powinno rodzica zająć na co najmniej parę miesięcy.

Natomiast z chłopakiem wystarczy jak pogadasz o swoich planach w perspektywie pięcioletniej i będziesz go spokojnie rozliczała z tego co on wymyśli. Nie ma sensu specjalne naciskanie i tak jako 20latka nie wiesz w którą konkretnie stronę cisnąć.

A czemu jej ojciec mialby pomagac w znalezieniu pracy nieogarnietemu 27latkowi?

[cyanek]

Dziękuję za rady

[atlatl]

Napisane przez TheUnlike

A czemu jej ojciec mialby pomagac w znalezieniu pracy nieogarnietemu 27latkowi?

A co mu innego pozostanie gdy po szybkim sprawdzeniu okaże się, iż kanarków wcale tak wielu w zasięgu to nie ma ?

[rembertowa]

Napisane przez _ema_

Tak już odnosząc się luźno do autorki, a raczej do ogólnego wydźwięku tej mądrości - czy jak byt autonomiczny wpada w długi to tatko ma posłać do diabła i patrzeć jak byt ląduje na ulicy? A jak byt zajdzie w ciążę i nawet na pieluszki zbraknie, to tatko również ma się rubasznie zaśmiać i wystawić walizki?
No widzisz.
Może. Ale raczej tego nie robi. Bo o dziwo poza teoriami o samodzielności i wzniosłych słowach o autonomii jest jeszcze coś takiego jak troska o rodzinę, dobra wola, kompromis i wiele innych trudnych słów. I ludzie czasem próbują załatwić konflikty jak rozumne istoty, a nie iść na ostrze noża, jak zbuntowane nastolatki.

troska o rodzinę to jeden z najbardziej obrzydliwych argumentów, którym się ludzi ubezwłasnowolnia, podporządkowując ich życie abstrakcyjnemu większemu dobru. Tak, w ogólności należy sobie pomagać, tak, należy okazywać dobrą wolę, i tak, należy szukać kompromisu. Tam, gdzie to jest stosowne i właściwe, w stosownych i właściwych wymiarach oraz na stosownych i właściwych warunkach. I od tego trzeba zostać autonomiczną jednostką, żeby skumać, na czym polega ta stosowność i właściwość.

Bo ja naprawdę nie wiem, jaką niby troską o rodzinę kieruje się tatko Autorki, kiedy tłucze jej do głowy, że życzy sobie zięcia z dobrą furą. Jaka dobra wola się objawia, kiedy oplata, że rodzina chłopca nie spełnia jego wyśrubowanych kryteriów finansowych. Oraz na jaki kompromis ma Autorka iść z tatką w sprawie wyboru partnera życiowego, zwłaszcza z tatką, który w dość obrzydliwy sposób usiłuje jej narzucić swoje kryteria.

Tu nie chodzi o to, _emo_, żeby iść na noże, bo tu nie ma konfliktu - i im szybciej Autorka to dostrzeże, tym lepiej dla wszystkich. Nie ma konfliktu, bo wybór partnera życiowego jest jej autonomiczną decyzją, a nie polem do negocjacji z tatusiem. To nie jest decyzja tatusia, to nie jest tatusia życie, to nie tatuś będzie żył z konsekwencjami wyboru. No i tylko trzeba to jakoś tatce przekazać - a uspokajanie go, pokazywanie, jak to chłopiec niemal spełnia jego kryteria, jest działaniem dokładnie w drugą stronę.

---------- Dopisano o 11:27 ---------- Poprzedni post napisano o 11:12 ----------

Napisane przez Luba

Zwyczajnie sie z tym (podkreslone) nie zgadzam.
Po to sie ma rodzicow, przyjaciol, rodzenstwo, zeby wlasnie niepytani zwracali nam uwage na to, na co moze my nie zwracamy, czasem zaslepieni uczuciami. Nikt nie jest nieomylny i po to ma sie najblizszych ludzi wokol siebie, zeby czasem pomysleli o tym, co my przegapimy.
Owszem, to zwracanie uwagi ma wygladac normalnie, jak rozmowa dwojga ludzi a nie uwagi o debilnych dzieciach, czy jak to tam szlo u autorki.

tak, po to ma się bliskich. Tyle, że nie.

Bo przecież cała sprawa rozbija się o nienormalność tego, co i jak tatko Autorce komunikuje. Jak pogrzebiemy, to źródła tej nienormalności leżą w świętej wierze tatki, że jego córka jest jego kopią, ze skopiowanymi pragnieniami i potrzebami. I w przekonaniu, że on wie lepiej, czego córka chce lub co dla córki będzie dobre. Tego rodzaju postawa rodzica nie wspiera dorastania - bo nie daje możliwości uczenia się podejmowania decyzji, nie daje też pola do rozpoznania siebie, swoich uczuć, potrzeb, granic. Bo też, co na marginesie zauważę, tatko Autorki jej granice narusza wielokrotnie.

Jak dostrzeżemy ten aspekt, to będzie łatwiej z odróżnieniem dwóch sytuacji: pierwszej, kiedy ktoś bliski zwraca uwagę na jakieś niepokojące aspekty cudzej relacji, których osoba uwikłana w tę relację, np. relację przemocową, nie zauważa, i drugiej, kiedy ktoś bliski podważa wybór partnera, bo partner nie spełnia jego kryteriów. W tej pierwszej sytuacji interwencja jest słuszna, aczkolwiek źle wykonana, robi często więcej szkody niż pożytku. W tej drugiej - jeśli mówimy o relacji rodzic-dziecko, jak w tym wątku, jest upupianiem, ubezwłasnowolnieniem.

No bo bez jaj, chłopiec Autorki nie jawi się jako jakiś toksyczny, patologiczny egzemplarz; a na pewno toksyczności nie tyczą zarzuty tatusia. Chłopiec Autorki, z pasji do nauki robi doktorat, który to doktorat sponsoruje mu Uniwersytet Jagielloński. Jedni siedzą za mniej lub bardziej tysiaka na kasie, inni w instytucie badawczym. Tatusia zaś boli, że chłopiec ma gorzej sytuowanych rodziców oraz nie jeździ wystarczająco wyczesaną furą - kroi się tatce mezalians, jak nic. Naprawdę, uważasz to za właściwe i dopuszczalne?

I jeszcze jedno: dorosłymi stajemy się, kiedy mamy okazję zderzyć się z konsekwencjami naszych wyborów. Tatko Autorki chce jej takiej możliwości pozbawić. Jak patrzę po wątku i po reakcjach Autorki, mam wrażenie, że dość dobrze ją wytresował do niepodejmowania samodzielnych decyzji i do nieumiejętności samodzielnej oceny.

Dlatego właśnie tatkowie tacy, jak Autorki, nie powinni odzywać się niepytani.