Polyethylene (Polietylen) to syntetyczny polimer, który w świecie kosmetycznym występuje w dwóch głównych formach: jako mikroskopijne drobinki o właściwościach ściernych lub jako woskowa substancja modyfikująca konsystencję. Powstaje w wyniku polimeryzacji etylenu i charakteryzuje się ogromną stabilnością oraz obojętnością chemiczną.
W nowoczesnych recepturach jego rola ewoluowała. Podczas gdy Perfluorodecalin aktywnie transportuje tlen do wnętrza skóry, polietylen pozostaje na jej powierzchni, pełniąc funkcję czysto strukturalną lub mechaniczną. Jeśli zestawimy go z naturalnymi pudrami, takimi jak Distarch Phosphate, polietylen oferuje znacznie większą odporność na wilgoć i twardość, co sprawia, że jest doskonałym stabilizatorem sztyftów. W przeciwieństwie do substancji myjących typu Disodium Cocoyl Glutamate, polietylen nie posiada właściwości myjących, lecz ułatwia fizyczne usunięcie martwego naskórka lub stabilizuje fazę tłustą kosmetyku.
Polietylen ceniony jest przede wszystkim za swoją przewidywalność i funkcjonalność w tworzeniu trwałych tekstur. Do jego głównych zadań należą:
To składnik, wokół którego w ostatnich latach narosło wiele dyskusji, głównie w kontekście ekologii:
Pomimo ograniczeń w peelingach, polietylen wciąż odgrywa kluczową rolę w produktach stałych:
Składnik może być zanieczyszczony dioksanem. Nie należy stosować go na uszkodzoną skórę i nie jest zalecany w kosmetykach dla dzieci. Składnik jest szkodliwy dla środowiska naturalnego. W Stanach Zjednoczonych został zabroniony w produkcji peelingów. Doskonałą alternatywą dla tego ścierniwa są naturalne komponenty, np cukier, sól, naturalne woski, zmielone ziarna, pestki i nasiona roślin, orzechy i łupiny orzechów. Jest wiele substancji zamiennych, które przy okazji ulegają biodegradacji.